குற்றம் அறியாத கோவலனார்

ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தினால் நமக்கு உண்டாகும் விபரீத ஞானமானது நம் லக்ஷணத்துக்கு விரோதமாய், எம்பெருமானிடத்தில் பலவித தோஷங்களைச் செய்வித்து அவனிடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த அபசாரப்படவைக்கிறது. இது அவனுக்கு நம்மீது மிகுந்த சீற்றத்தை உண்டு பண்ணுமே என்ற பீதி உண்டாகும். ஆனால் சரணடைந்த ஆச்ரிதர்கள் விஷயத்தில் அவன்தான் “அவிஜ்ஞாதா(அறியாதவன்)”வாயிற்றே.

ஸர்வஜ்ஞனான எம்பெருமான் அறியாத பதமென்று ஒன்றிருக்குமோ? எம்பெருமானை ஸர்வஜ்ஞாதா என்றழைப்பது அல்லவோ பொருந்தும். அப்படியிருக்க இங்கு அறியாதவன் என்று எதனைச் சொல்லிற்று?

இது, எம்பெருமான் தன்னளவிலே ஆச்ரிதர்கள் எத்தனை அபசாரப்பட்டாலும் அதனால் சிறிதும் திருவுள்ளம் சீறாமல் அவர்கள் மேல் கொண்ட பக்ஷபாதத்தினால் அவர்கள் செய்யும் பல்லாயிரம் குற்றங்களையும் பொறுக்கும் அவனின் வாத்ஸல்யத்தைச் சொல்லிற்று.

ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்தாபிக்கிறார்:

மற்றொரு பற்றின்றி வந்தடைந் தார்க்கெல்லாங் 

குற்றமறியாத கோவலனார் – முற்றும் 

வினைவிடுத்து விண்ணவரோடு  ஒன்ற விரைகின்றார்

நினைவுடைத்தாய் நீமனமே நில்லு.

(அம்ருதரஞ்சனி 36)

என்று அவன் திருத்தாள்களில் சரணடைந்த எல்லாருடைய விஷயத்திலும் கோபாலனாக அவதரித்த பரமபதநாதன் அவர்கள் செய்த குற்றங்களை ஒரு நாளும் பொருட்படுத்தமாட்டான். ஆகையால் கவலை வேண்டா என்று எம்பெருமானின் அபராதஸஹத்வத்தை முன்னிட்டு தன் திருவுள்ளத்திற்கு உபதேஸம் செய்தருளுகிறார்.

மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் ஸ்வாமி கூரத்தாழ்வான் வரதராஜஸ்தவத்தில் பேரருளாளனின் வாத்ஸல்யத்தை அநுபவிக்கையில் “உபாலம்போயம் போ: ச்ரயதி பத ஸார்வஜ்ஞ்யமபி தே யதோ தோஷம் பக்தேஷ்விஹ வரத நைவாகலயஸி” (வரதராஜஸ்தவம்-20) என்று அருளுகிறார். அதாவது பக்தர்களின் தோஷங்கள் ஸ்வல்பமன்றியே மலைமலையாய் குவிந்திருந்தாலும் அவற்றை அறியாதொழிவது எம்பெருமானுக்கு அவிஜ்ஞாதா என்ற திருநாமத்துக்கு பொருந்துமே தவிர ஸர்வஜ்ஞத்வாநுகுணமாகாது என்றருளுகிறார்.

எம்பெருமானின் வாத்ஸல்யமானது அடியவர்கள் செய்யும் எந்தவொரு தோஷத்தையும் மன்னித்து ரக்ஷிக்கச் செய்கிறது.  அப்படியென்றால் நாம் குற்றங்கள் செய்யலாம் என்ற அர்த்தம் அன்று. க்ஷமிப்பது அவனின் இயல்பு குணம். அவனிடத்திலும் அவன் அடியார்களிடத்திலும்  குற்றங்கள் செய்யாமல் நம் ஆழ்வார்களும் பூர்வாசார்யர்களும் நமக்கு இட்ட கட்டளைப்படி அவனைச் சரணடைந்து அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்வதே ஒரு சேஷனின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு அழகு. அக்குணத்தை வளர்த்துக்கொள்வதே நமக்கு உசிதம்.