தேனே மலரும் திருப்பாதம்!

அந்நாளில் த்ரிவிக்ரமனாய் உயர்ந்து மூவுலகையும் அளந்து தன் சர்வசக்தித்வத்தை நிர்தாராணம் பண்ணினான் பெருமான். அவ்வல்லமையைக் கண்டு மோஹித்த  ஆண்டாள் ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன், அம்பர மூடறுந்தோங்கி உலகளந்த உம்பர் கோமான், அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் என்று அவன் திருவடியின் மேன்மையை திருப்பாவையில் மீண்டும் மீண்டும் அநுபவிக்கிறாள். ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரோஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்” என்று அடியவர்களை ஆட்கொண்டு ரக்ஷிக்க எம்பெருமான் உபாயமாக தன் திருவடியையே தந்தருளுகிறான் என்று அத்திருவடி தொழுதெழுகிறார். வானவர்களின் தலையை அலங்கரிக்கும் அத்திருப்பாதங்களை ஸ்பர்ஸித்துத் தாங்கும் பாதுகைகளின் பெருமையை லக்ஷக்கணக்கான ஸ்லோகங்களால் விவரித்தாலும் அதன் மஹிமையை முழுவதுமாகப் பாடித்  தலைக்கட்ட முடியாது என்று ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் அருளுகிறார்.

சீதக்கடலுள் அமுதன்ன தேவகி

கோதைக் குழலாள் அசோதைக்குப் போத்தந்த

பேதைக் குழவி பிடித்துச் சுவைத்துண்ணும்

பாதக் கமலங்கள் காணீரே பவளவாயீர்! வந்து காணீரே

பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-2-1

அப்படியிருக்க அவ்வைகுந்தக் குட்டனோ கோவலர் குட்டனாக நிகழ்த்திக் காட்டிய திவ்ய சேஷ்டிதங்கள் தான் எப்படிப்பட்டவை!

உன் திருப்பாதங்களை நீ சுவைத்துக் கொண்டிருப்பது ஆழ்வார்கள் “தேனே மலரும் திருப்பாதம்” என்று அவற்றை ஏற்றுவதாலா அல்லது அறிவொன்றுமில்லாத ஆயர்குலத்தில் தோன்றியதால் அக்குலத்திற்குத் தகுந்த செயல்களைச் செய்யவேண்டுமென்பதாலா அல்லது ப்ரளய காலத்திலே நீ உன் திருவயிற்றில் ஒளித்து வைத்த எல்லா வஸ்துக்களையும் உஜ்ஜீவிக்கவேண்டுமென்பதாலா இல்லை அவை நீ விழுங்கிய மண் கட்டிகளைக் கரைப்பதற்கான மருந்தா மாயோனே(நெய்யூண் மருந்தோ மாயோனே)?

இந்நின்ற நீர்மை இனியாம் உறாமல் உயிர் அளிப்பான் பெருமான்

“பயனன்றாகிலும் பாங்கலராகிலும் செயல் நன்றாகத் திருத்திப் பணி கொள்வான்” என்ற ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார் திருவாக்குப்படி தம் அருளிச்செயல்கள் மூலம் தீர்ந்த அடியவர்களைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்தில் பணிகொள்ள வைப்பதையே ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் தன் திருவவதார வைபவத்தின் தலையாய கர்தவ்யமாகக் கொண்டார்.  ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது ஆழ்வார் திருவுள்ளத்திற்க்கு எவ்வளவு அஸஹ்யமாய் இருக்கிறதென்பதை தன் முதல் ப்ரபந்தமான திருவிருத்தத்தின் முதல் பாசுரத்தின் மூலம் தமது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமானிடம் “தேவரீரை அநுபவிக்கைக்கு விரோதியான தேஹசம்பந்தத்தைப் போக்கியருள வேணும்” என்று எல்லா ஜீவன்களின் மீது தாம் கொண்ட மிகுந்த அனுதாபத்தினால் அவர்கள் சார்பாக விண்ணப்பஞ்செய்கிறார்.

பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்குடம்பும்

இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை – உயிர் அளிப்பான்

எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா

மெய்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே

திருவிருத்தம் – 1

 மோக்ஷத்திற்கு முக்கிய தடையாய் இருப்பது தேஹத்திற்கு ப்ரக்ருதியுடன் 

கூடிய ஸம்பந்தமும் அதடியாக உண்டாகும் விபரீத ஞானமும் என்று முன்

அடிகளில் சாதித்தார். சரணைடையும்  அஜ்ஜீவன்களுக்கு உயிரளித்து

அவர்களை கர்ம சம்பந்தத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து உயர்ந்த மோக்ஷ பதவியைக்

கொடுக்கிறான் எம்பெருமான் என்று பின்னடிகளில் சாதித்தார். தேஹ

ஸம்பந்தம் மோக்ஷத்திற்கு தடையென்னில் பின் உயிரளித்து மீண்டும் தேஹ

ம்பந்தத்தை உண்டாக்குவது எப்படி உய்விப்பதாகும் என்ற ஐயம் உண்டாகும்?

இதற்கு ஸ்வாமி தேஶிகன் மிக ஆச்சர்யமாக பொருள்சாதிக்கிறார்.

தாஸபூதா: ஸ்வத: ஸர்வே. ஹ்யாத்மான: பரமாத்மன:”(ஸ்ரீ மந்த்ர ராஜபத ஸ்தோத்ரம்)

என்றபடி உலகில்  உள்ள அனைத்து ஜீவன்களும்

எம்பெருமானுடைய தாசர்கள். மற்றும் “ஈசன் அடங்கெழில் அஃதென்று

அடங்குக உள்ளே” (திருவாய்மொழி 1-2- 7) என்று அவனிடத்தில் அடங்கியிருப்பதே

சேதனர்களின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு லக்ஷணம். பல யுகங்களாக ஜீவன்

ஸம்ஸார பந்தத்தில் மூழ்கி தன்னுடைய உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்து பின் தான்

முற்பிறவியில் செய்த ஏதோ ஒரு நற்கர்மத்தினால் ஒரு ஆச்சார்யனுடைய ஸம்பந்தம் ஏற்பட்டு தான் அவனடிக்கீழ் தாஸன் என்றும் பகவத்-பாகவத கைங்கர்யம் பண்ணுவதற்குப் பாங்காயிருப்பதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணம் என்றுணர்ந்து அவ்வாச்சார்யனின் கருணையினாலும் எம்பெருமானின் அஜ்ஞாத ஸுக்ருதத்தாலும் அவனிடத்தில் சரணாகதி பண்ணி மோக்ஷமடைகிறான். இவ்வாறு அசத்கல்பமாய்க்  கிடந்த ஜீவனின் குறைகளுக்கு  அவிஜ்ஞாதாவாய் இருந்து அவன் செய்யும் குற்றங்களைப் பொருட்படுத்தாது ஆச்ரித  உபகாரகனான எம்பெருமான் அந்த ஜீவனை கரைசேர்த்து உயர்ந்த மோக்ஷ பதவியைக் கொடுக்கிறான். இதுவே ஒரு ஜீவனுக்கு உயிரளிப்பதாகும் என்றும் அதுவரை அந்த ஜீவனானது ஒரு ஜடப்பொருள் போன்றதே என்றும் ஸ்வாமி தலைகட்டுகிறார்.