வால்மீகி இராமாயணம் கூறும் வாழ்க்கை தர்மங்கள் – 1

வேதம் அநாதியானது – ஆதி அந்தங்கள் இல்லாதது. அழிவில்லாதது, நித்யமானது.

எப்படி பரப்ரஹ்மம் அநாதியோ அதுபோல் வேதமும் அநாதி.

ப்ரளயகாலத்தில் கூட வேத சப்தங்களைத் திருமால் தன்னுள்ளே வைத்து ப்ரஹ்மாவின் மூலம் திரும்பத் தோன்றும்படி செய்விக்கிறான். இதிலிருந்து வேதங்கள் நித்யம் என்பது புலப்படுகின்றது.

வேதம் அபௌருஷேயமானது – மனிதனாலே இயற்றப்பட்டதோ, பாடப்பட்டதோ அல்ல.

நம்முடைய ஸநாதன தர்மத்திற்கு மூலப் ப்ரமாணமானது வேதம். வேதம், நாம் ஒவ்வொருவரும் எப்படி அவரவர் தர்மத்தைக் கடைபிடிக்கவேண்டும் என்று விளக்குகிறது.

ஆனால் எல்லோரும் வேதத்தை ஓத முடியாது. அதன் உள் அர்த்தங்களைப்  புரிந்து கொள்வதும் எளிதன்று. எனவே எம்பெருமான் தானே அவதரித்து, தர்ம மார்க்கத்தைப்  பின்பற்றி வாழ்ந்து காட்டி, எல்லோரும் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து தர்ம வழியில் வாழவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான். இராமனாக அவதரித்தான்.

வேதவேத்யே பரே பும்ஸி ஜாதே தசரதாத்மஜே|

வேத:ப்ராசேதஸாதாஸீத் ஸாக்ஷாத் ராமாயணாத்மநா||

இராமாயண த்யான ஸ்லோகம்

வேத முதல்வன், புருஷோத்தமன், தசரதனின் புதல்வனாக அவதாரம் செய்தவுடன், அந்த வேதமும் வால்மீகியின் குழந்தையாக (படைப்பாக)  அவதாரம் செய்துவிட்டது என்று நாம் இராமயண த்யான ஸ்லோகத்தில் காண்கிறோம். ப்ரசேதஸின் புத்திரராதலால் வால்மீகிக்குப் “ப்ராசேதஸ்” என்றொரு பெயர்.

இப்படிப்பட்ட வேத செழும்பொருள்களை உள்ளடக்கிய இதிஹாசமான இராமாயணத்தில், பற்பல வாழ்க்கை தர்மங்கள் பொதிந்துள்ளன. இப்படி இராமாயணத்தின் உள்ளர்த்தங்களை இராமானுஜனுக்கு எடுத்துரைப்பதற்காக ஆளவந்தார் என்கிற மஹா ஆசார்யன், பெரிய திருமலை நம்பி என்று அழைக்கப்படும் “ஸ்ரீசைலபூர்ணருக்கு” கட்டளையிட்டார். இவர் இராமானுஜரின் மாதுலர் (மாமா) மற்றும் இராமானுஜரின் ஐந்து ஆசார்யர்களில் ஒருவர். திருமலை (திருவேங்கடம்) மலை அடிவாரத்தில்   ஒருவருட காலம், தினமும், பெரிய திருமலை நம்பிகள் இராமாயண உள்ளர்த்தங்களைக்  காலக்ஷேபமாக   இராமானுஜருக்கு உபதேசித்தார்.

பிதாமஹஸ்யாபி பிதாமஹாய ப்ராசேதஸாதேசபலப்ரதாய

ஸ்ரீபாஷ்யகாரோத்தம தேசிகாய ஸ்ரீசைலபூர்ணாய நமோ நம: ஸ்தாத்

பெரிய திருமலை நம்பிகளின் தனியன்

இராமாயண பாராயணம் செய்யும் முன், இந்த தனியனைச் சேவிப்பது என்பது ஸம்ப்ரதாயம். இங்கே நாமும் சேவித்து தொடங்குவோம்.

இந்தப் பதிவில், மேலே கூறியபடி இராமாயணம் காட்டும் வாழ்க்கை தர்மங்களை ஒவ்வொன்றாக அனுபவிப்போம்.

பாலகாண்டம் – பித்ருபக்தியும், ஆசார்ய பக்தியும் போதிக்கும் சம்பவங்கள்

தே சாபி மநுஜவ்யாக்ரா வைதிகாத்யயநே ரதா:
பிதரிஷுஷ்ரூஷணரதா தநுர்வேதே ச நிஷ்டிதா:৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.18.35

மனிதர்களுள் புலி போன்று சிறந்தவர்களாக அந்த நால்வர் – இராமன், இலக்ஷ்மணன், பரதன் மற்றும்  சத்ருக்ணன் கற்பதில் முனைப்போடு இருந்தார்கள்.

பிதரிஷுஷ்ரூஷணரதா – தந்தைக்கு பணிவிடை செய்வதில் ஆர்வம் காட்டினார்கள்

அதுமட்டுமன்றி வில்வித்தையிலும் முன்னிலையில் நின்றார்கள்

இராமனின் பித்ருபக்தியை நாம் இராமாயணத்தில் பல சம்பவங்கள் மூலம் அறியமுடியும். நாம்  ஒவ்வொருவரும் கல்வி கேள்வி பயில்வதுடன், நம் மாதா பிதாவிடத்தில்  எவ்வாறு அன்பு, பக்தியுடன் சிஷ்ருஷை  செய்வதில் முனைப்புடன் இருக்கவேண்டும் என்பது  இராமனின் வாழ்க்கை எடுத்துக்காட்டுகின்றது .

அடுத்து தடாகை வதம் செய்யும் படலத்தில் வரும் ஒரு சம்பவம். 

அநுஷிஷ்டோஸ்ம்யயோத்யாயாஂ குருமத்யே மஹாத்மநா.
பித்ரா தஷரதேநாஹஂ நாவஜ்ஞேயஂ ஹி தத்வச:৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.26.3

தன் அவதார நோக்கமே தர்மத்தை வாழ்ந்து காட்டி உணர்த்தவுதே என்று உணர்ந்த இராமன், தன் இரு கைகளையும் கூப்பிக்கொண்டு, “கௌசிக முனிவர் என்ன காரியம் செய்யச்  சொன்னாலும், அதில் சந்தேகம் கொண்டு தயக்கம் காட்டாமல் செய்ய வேண்டியக் கடமை என்று எண்ணிச் செய்வாய்” என்பது என் தந்தையின் ஆணை. அதை நான் கௌரவிக்க வேண்டும் என்று பித்ருபக்தியையும் ஆசார்யபக்தியையும் ஒருசேரக் காண்பிக்கிறார்.

அண்ணல் முனிவற்கு அது

கருத்துஎனினும். ‘ஆவி

உண்’ என. வடிக் கணை 

தொடுக்கிலன்; உயிர்க்கே

துண்ணெனும் வினைத்தொழில்

தொடங்கியுளளேனும் .

‘பெண்’ என மனத்திடை 

பெருந்தகை நினைந்தான்

கம்பராமாயணம், பாலகாண்டம் பாடல் 374

தாடகையுடனான  போர் இராமனின் கண்ணிப் போர் . பெருந்தன்மை உடைய இராமன் அவள் பெண் ஆயிற்றே என்று மனத்தில் எண்ணினான், என்று கம்பன் இராமனின் மனத்தை ப்ரதிபலிக்கிறான். ஆனால் கௌசிகர் இரக்கம் காட்டியது போதும் இராம! இவள் தீய நடத்தை கொண்டவள். வேள்விகளுக்கு இடையூறு செய்பவள் என்று கூறக்கேட்டு, ஓர் அம்பினால் துளைத்தான்.

இப்படியாக பித்ருபக்தியையும், ஆசார்ய பக்தியையும்  பாலகாண்டத்தில் பல சம்பவங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

இராமாயணத்தில் இராமன் காட்டிய ஆசார்ய பக்தியைப் பற்றி ஆராயும்பொழுது, ஆசார்ய பக்தியை,  ப்ரபந்தமாகவே அருளிச்செய்த மதுரகவியாழ்வாரைப் பற்றிக் கூறாமல் இருக்கமுடியாது. இவருக்கு இராமனுடன் சம்பந்தம் எப்படி? அவர் “கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு” என்ற ப்ரபந்தத்தைத்தானேப் பாடினார். ஆம். ஸ்வாமி தேசிகன் அடைக்கலப்பத்தில் – “முக்தி தரும் நகரேழில் முக்கியமாம் கச்சிதனில்”, என்கிறார். மற்ற முக்தி தரும் க்ஷேத்ரங்கள் வாரணாசி, அயோத்யா, மதுரா, த்வாரகை, உஜ்ஜயினி, ஹரித்வார் (என்கிற மாயா) என்பவை ஆகும். வேதோத்தமரான மதுரகவிகள் அயோத்யாவில் இராமனை திவ்யதரிசனம் செய்யும் பொழுது தான், தெற்குத் திசையில் ஒரு ஜோதியைக் கண்டார். அந்த ஜோதியைப் பின்தொடர்ந்துச் சென்றார். நம்மாழ்வார் என்கிற ஆசார்யனிடம் அழைத்துச் சென்றது, அந்த ஜோதி. அவரிடமே சரண் புகுந்தார். உலகிற்கே ஆசார்ய பக்தியை எடுத்துரைக்கும்  “கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு” பிறந்தது. “தேவுமற்றறியேன் குருகூர் நம்பி” என்று பாடினார். தான் இராமாயணத்தின் மூலம் காட்டிய ஆசார்ய பக்தியை, ஒர் ஆழ்வார், ஆசார்யன் மூலம் நமக்கு எடுத்துக்கூறவேண்டும் என்பது அயோத்யா இராமனின் சித்தமாகத் தானே இருக்கவேண்டும்!

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹா தேசிகாய நம:

குறிப்புகள்:

  1. கம்பராமாயணம் – https://bit.ly/3ySsfXg
  2. வால்மீகி இராமாயண ஸ்லோகங்கள்: https://www.valmiki.iitk.ac.in/

காசினியோர்தாம் வாழக் கலியுகத்தே வந்துதித்த வள்ளல்

ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது கண்டு இமையோர் தலைவனுக்குப் பொறுக்கமுடியவில்லை. அவர்களைத் துன்பத்திலிருந்து உய்விக்க இராமனாகவும் கண்ணனாகவும் அவர்கள் மத்தியிலேயே அவதரித்து, அவர்களைத் திருத்திப் பணிகொள்ளப் பார்த்தான். இருப்பினும் அவர்கள் திருந்தவில்லை. பின்பு விஷ்வக்ஸேநரிடம், “நான் லீலாவிபூதியிலுள்ள உயிர்களை உஜ்ஜீவிப்பதற்காகப் பல வகையான யோனிகளில் அவதரித்து அவர்களுடன் கலந்து பரிமாறி, அவர்களை நல்வழிப் படுத்த முயன்றும் அவர்களுடைய அஜ்ஞானம் நீங்க வழியில்லை. கர்ம வாஸனையால் ஸம்ஸாரமென்னும் இருளில் இருந்துகொண்டு என்னை நினைக்காமலும் மோக்ஷத்திற்க்காக என்னை அணுகாமலும் இருக்கின்றனர். ஆகவே நீர் பூவுலகில் அவதரித்து, ஸ்ரீஸூக்திகளை அருளிச்செய்து, மெய்நின்ற ஞானத்தை ஊட்டி, அவர்களின் அழுக்குடம்புகளைத் தொலைக்கும்படி செய்து எமக்கு ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்யும்படி மாற்றியருளும்!” என்று நியமித்தருளினான். அதன்படி எம்பெருமானால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்று, விஷ்வக்ஸேநர், ஆழ்வார்களுள் ப்ரதானமானவராகவும், ப்ரபந்நஜன கூடஸ்தருமாய், ஓர் வைகாசி விசாகத்தில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாராக இப்புவியில் அவதரித்து நான்கு வேதங்களின் ஸாரமாக நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களைத் தந்தருளினார். தம் ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலம் தீர்ந்த அடியவர்களைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்தில் பணிகொள்ள வைப்பதையே ஆழ்வார் தன் திருவவதார வைபவத்தின் தலையாய கர்தவ்யமாகக் கொண்டார். 

ஆழ்வார் மூலமாக எம்பெருமான் நமக்கு செய்யும் இப்பேருபகாரத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் “அம்ருதாஸ்வாதினி”ல் கொண்டாடுகிறார்:

அந்தமிலாப் பேரின்பம் அருந்த ஏற்கும் 

அடியோமை அறிவுடனே என்றும் காத்து

முந்தை வினை நிரை வழியில் ஒழுகாது எம்மை 

முன்னிலையாம் தேசிகர் தம் முன்னே சேர்த்து

மந்திரமும் மந்திரத்தின் வழியும் காட்டி 

வழிப் படுத்தி வானேற்றி அடிமை கொள்ளத்

தந்தையென நின்ற தனித் திருமால் தாளில் 

தலை வைத்தோம் சடகோபன் அருளினாலே

அம்ருதாஸ்வாதினி – 28

“எல்லையில்லா ஆனந்தத்தை அளிக்கும் மோக்ஷமென்னும் ஸாதனத்திற்குத் தகுதியாயுள்ள நம்மைக் காத்து, ஸ்திரமான தர்ம பூத ஞானத்தைக் கொடுத்து எம்பெருமான் நம்மை ரஷித்தருளுகிறான். மேலும் அநாதியான கர்ம ஸம்பந்தத்தில் நம்மை அழுத்தாமல் நம்மைக் கரை சேர்ப்பதற்குப் ப்ரதானமான ஸ்தானத்தில் நிற்கின்ற ஆசார்யர்களிடம் ஒரு ஸம்பந்தத்தை உண்டு பண்ணி, திருமந்திரம் முதலிய மந்திரத்தையும் அந்த மந்திரத்தில் சொல்லப்படும் ப்ரபத்தி என்னும் உபாயத்தையும் அவ்வாசார்யன் மூலமாக நமக்கு உபதேஸித்தருளி அவ்வுபாயத்தை அனுஷ்டிக்கும்படி ஓர் தெளிவை ஏற்படுத்தி, நம்மை பரம பதத்தில் கொண்டு சேர்க்கிறான். பின்பு அங்கே நாம் செய்யும் கைங்கர்யங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறான். இப்படி பலவிதமான மஹா உபகாரங்கள் செய்ய முற்படும் நிகரற்ற எம்பெருமான் நமக்குத் தந்தை என்னும் ஸ்தானத்தில் நிற்கின்றான். அப்பெருமானின் திருவடிகளில் நம்மாழ்வாருடைய அனுகிரஹத்தாலே தலை வணங்கப் பெற்றோம்.” என்று ஸாதிக்கிறார்.

ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது ஆழ்வார் திருவுள்ளத்திற்க்கு எவ்வளவு அஸஹ்யமாய் இருக்கிறதென்பதை தம் முதல் ப்ரபந்தமான திருவிருத்தத்தின் முதல் பாசுரத்தின் மூலம் தமது ஞானக் கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமானிடம் “தேவரீரை அநுபவிக்கைக்கு விரோதியான தேஹஸம்பந்தத்தைப் போக்கியருள வேணும்” என்று எல்லா ஜீவன்களின் மீதும் தாம் கொண்ட மிகுந்த அனுதாபத்தினால் அவர்கள் சார்பாக இமையோர் தலைவனான காஞ்சி தேவப்பெருமாளிடம் விண்ணப்பஞ்செய்கிறார். 

பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்குடம்பும்

இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை – உயிர் அளிப்பான்

எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா

மெய்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே 

திருவிருத்தம் 1

“எல்லாப் பிராணிகளையும் ரக்ஷித்தருள்வதற்காக பலவகைப்பட்ட பிறப்புகளையுடையனாய் திருவவதரித்தவனே! தேவாதி தேவனே! பலபல ஊழிகளாய் ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டமையால் உண்டாகும் மோக்ஷத்திற்கு விரோதமான ஞானமும் (அத்யந்த அல்பஸாரங்கள்), அதடியாக அஹங்கார மமகாரங்கள் கொண்டு செய்யப்படும் தீய நடத்தையும், ரஜஸ் மற்றும் தாமஸ குணங்கள் நிறைந்த, ஸத்வ குணம் சிறிதேனும் இல்லாத அசுத்தங்களோடு கூடின சரீரமும் (ஆகிய இவற்றோடு கூடி) இதுபோன்ற ப்ரகாரத்தை இனிமேல் நாங்கள் அடையாதபடி அடியனாகிய நான் சொல்லும் உண்மையான விஜ்ஞாபகத்தை நின்று தேவரீர் கேட்டருள வேணும்.” என்று விண்ணப்பிக்கிறார்.

“இனியாம் உறாமை” என்று பன்மையிலும் “அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே” என்று ஒருமையிலும் ப்ரயோகித்து, தாம் மட்டுமல்லாமல் தம்முடன் சேர்ந்து இவ்விருளில் துவள்கின்ற ஸம்ஸாரிகள் அனைவரும் உஜ்ஜீவிக்க வேண்டுமென்று அவர்களின் ப்ரதிநிதியாய் நின்று எம்பெருமானிடத்தில் அவன் நியமித்தருளினபடி விண்ணப்பிக்கிறார் கருணைக்கடலான காரிமாறன். 

அதடியொட்டி குறையா மறையின் தெளியாத நிலங்களை அனைவரும் அறிந்து தெளியும்படி நான்கு வேதங்களின் ஸாரமாக நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களை நமக்குத் தந்தருளினார். 

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் ஸாதிக்கிறார்:

த்ரமிடோபநிஷந்நிவேஶஶூந்யாந்‌

அபி லக்ஷ்மீரமணாய ரோசயிஷ்யந்‌ |

த்ருவமாவிஶதி ஸ்ம பாதுகாத்மா

ஶடகோப ஸ்வயமேவ மாநநீய: ॥   

ஸ்ரீபாதுகாஸஹஸ்ரம் ஸமாக்யாபத்ததி – 2

“எல்லாராலும் போற்றப்படுகின்ற ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அனைவரும் பெருமாளை அடைந்து உஜ்ஜீவிக்கவேண்டுமென்று திருவுள்ளங்கொண்டு திருவாய்மொழியைத் தந்தருளினார். இருப்பினும் பலர் அத்திருவாய்மொழியைக் கற்று உபாஸிப்பதில்லை. அப்படி கற்காதவர்களும் பெருமாளை அடைவதற்காக ஆழ்வார் தாமே பாதுகையாக அவதரித்து அனைவரின் ஸிரஸ்ஸிலும் ஸ்ரீசடாரியாக ஸாதிக்கப்பெற்று, அந்த  ஸம்பந்தம் மூலமாக திவ்ய தம்பதிகளின் அநுகிரஹத்திற்குப் பாங்காக அனைவரையும்  மாற்றியருளினார்.” என்று ஆழ்வாரின் அருளிச்செயல்களை அறியாதவர்களும் உய்ய வேண்டுமென்று அவர் ஸ்ரீசடாரியாகத் திருவவதரித்த வைபவத்தை நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஆழ்வாரின் அத்யந்த சிஷ்யரான ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார் எழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனே இவ்வுலகில் எழுந்தருளியிருந்தான். இருப்பினும் அவனை நேரே சென்றடைந்து ஆச்ரயிக்காமல் ஓர் ஆசார்யன் மூலமாகத் தான் அடையவேண்டும் என்ற துணிவுகொண்டு தக்க ஆசார்யனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவவதரித்த பின் அவர் திருவடிகளில் ஈடுபட்டு அவர் திவ்ய ஸூக்திகளும் திருவடியுமே தமக்கு உபாயமாகக் கொண்டு அவருக்கு இடைவிடாது நித்யகைங்கர்யங்கள் செய்து ஆசார்ய ஸம்பந்தம் மூலமாகவே பக்தியும் ப்ரபத்தியும் ஸித்திக்கும் என்று நமக்குக் காட்டியருளினார். 

பயனன்றாகிலும் பாங்கலராகிலும்

செயல்நன்றாகத் திருத்திப் பணிகொள்வான்

குயில்நின்றார்ப்பொழில்சூழ் குருகூர்நம்பி

முயல்கின்றேனுன்றன் மொய்கழற்கன்பையே

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – 10

“பிறர் திருந்துவதால் தமக்கொரு பயனில்லாமல் போனாலும் அவர்கள் திருந்துவதற்குப் பாங்காக இல்லாமல் போனாலும் தமது அநுஷ்டானத்தாலே நன்றாக திருத்தி அவர்களை அடிமை கொண்டு ஆட்கொள்வதற்காக குயில்கள் ஆரவாரம்செய்யும் சோலைகள் சூழப்பட்ட திருநகரியிலே எழுந்தருளியிருக்கிற ஆழ்வாரே! தேவரீருடைய சிறந்த திருவடிகளில் அன்பு உண்டாவதைக் குறித்தே அடியேன் முயற்சி செய்கின்றேன்.” என்று ஆழ்வாரின் பாதரவிந்தங்களையே உபாயமாகப் பற்றுகிறார். 

மதுரகவிகளின் இந்த ஆசார்ய பக்தியை ஸ்வாமி தேசிகன் அதிகார ஸங்க்ரஹம் 2ம் பாசுரத்தில் அறிவித்து ஸ்வாமி மதுரகவிகள் காட்டிய வழியே நமக்குச் சிறந்த வழி என்று ஸ்தாபிக்கிறார்.

இன்பத்தில்‌ இறைஞ்சுதலில்‌ இசையும்‌ பேற்றில்‌ 

இகழாத பல்லுறவில்‌ இராகமாற்றில்

தன்பற்றில்‌ வினை விலக்கில்‌ தகவோக்கத்தில்‌

தத்துவத்தை உணர்த்துதலில்‌ தன்மையாக்கில்‌

அன்பர்க்கே அவதரிக்கும்‌ ஆயன்‌ நிற்க

அருமறைகள்‌ தமிழ்‌ செய்தான்‌ தாளே கொண்டு 

துன்பற்ற மதுரகவி தோன்றக்‌ காட்டும்‌தொல்வழியே நல்வழிகள்‌ துணிவார்கட்கே.

அதிகார ஸங்க்ரஹம் 2

அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்கெல்லாம் அன்பனான குருகூர்ச் சடகோபன் ஸர்வலோக சரண்யனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு “சரணமாகும் தனதாள் அடைந்தார்க்கெல்லாம் மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்”(திருவாய்மொழி 9-10-5) என்றருளினார். அவ்வாழ்வாருக்கு அன்பரான மதுரகவிகள் காட்டிய வழியில் சென்று நம்மாழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை உபாஸித்து, இமையோர்தலைவனைச் சரணடைந்து, வைகுந்தம் சென்று சேர்வோமாக!

****ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்****