உனக்குரியனாய மைந்தன் உய்ந்தான்!

ஆளரியாய் திருவவதரித்த நரசிங்கனுக்கு ஆச்ரிதர்கள் மேலுள்ள பக்ஷபாதம் தான் எத்துணை?  அடியார்களை எப்படிக் காப்பது என்று சதா சர்வ காலமும் சிந்தனை செய்வதற்காகவேயன்றோ பெருமான் இப்பூவுலகில் பல க்ஷேத்ரங்களில் பர்யங்க பங்கத்தில் யோகாந்ருஸிம்ஹணாக வீற்றிருக்கிறான்!

குழந்தை ப்ரஹ்லாதனை அவன் தந்தை செய்யும் ஹிம்சைகளிலிருந்து காக்க வேண்டும். இரணியானால் சிறைவைக்கப்பட்ட ஞானிகளையும் மஹான்களையும் விடுவிக்கவேண்டும். தேவர்களையும் வேதத்தையும் அக்கொடூரனிடமிருந்து ரக்ஷிக்க வேண்டும். எம்பெருமானுக்கு பரமபதத்தில் இருப்பு கொள்ளவில்லை. இமையோர் தலைவன் ஒரு குழந்தை அழைத்தா வரப்போகிறான் என்ற இறுமாப்பு இரணியனுக்கு.

குழந்தை ப்ரஹ்லாதன் “நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்”(திருவாய்மொழி 5-7-10) என்று ஸ்ரீமந் நாராயணனை வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்தித்துக்கொண்டு, தன் தந்தை தன்னிடத்தில் செய்த ஹிம்சைகளையெல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டான். ஆனால் ஸர்வேஸ்வரன் தன் மீது செய்யும் தோஷங்களைக் கூடப் பொறுப்பான், தன் பக்தர்கள் மீது இழைக்கப்படும் தோஷங்களைக் க்ஷணக்காலமும் பொறுக்கமாட்டானன்றோ!  “தனக்குரியனாய் அமைந்த தானவர்கோன் கெட்டான், உனக்குரியனாய மைந்தன் உய்ந்தான்” (நூற்றெட்டுத் திருப்பதி அந்தாதி – 77) என்றபடி ஸ்ரீமந் நாராயணனே பரத்வம், நாம் எல்லோரும் அவனுடைய தாஸர்கள்(தாஸபூதா ஸ்வத ஸர்வே ஹயாத்மான: பரமாத்மந: – மந்த்ரராஜபத ஸ்தோத்ரம் 11) என்று உணர்ந்த ப்ரஹ்லாதன் ஈசன் அடங்கெழில் அஃதென்று அடங்குக(திருவாய்மொழி1-2-7) என்று அவனுள்ளே அடங்கிப் போனான். இதனை உணராத இரணியன் எம்பெருமான் திருக்கைகளாலேயே  மாண்டே போனான். 

ஸ்வாமி தேசிகன் காமாஸிகாஷ்டகத்தில் மிக அழகாக ஸாதிக்கிறார்

த்வயி ரக்ஷதி ரக்ஷகை: கிமந்யை

த்வயி சாரக்ஷதி ரக்ஷகை: கிமந்யை:

காமாஸிகாஷ்டகம் – 8 

ந்ருஸிம்ஹன் ஒருவனை ரக்ஷிக்கவேண்டும் என்று ஸங்கல்பம் செய்துவிட்டால் மற்ற தெய்வங்கள் காப்பால் என்ன பயன்? ந்ருஸிம்ஹன் ஒருவனை ரக்ஷிக்கவேண்டாம் என்று ஸங்கல்பம் செய்துவிட்டால் மற்ற தெய்வங்கள் காப்பால் என்ன பயன்?

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்ணப்பண்ணிய பெருமாயன்

எம்பெருமானின் பரத்வத்தையயும் ஸ்வாமித்வத்தையும் திருவாய்மொழியில் அநுபவித்துக் கொண்டு வந்த ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் ஆயர்குலத்துக்குச் சுலபனாயும் அவனை அறியாத கம்ஸ, துரியோதனாதிகளுக்கு அரியனாயும் திருவவதரித்த கண்ணபிரானின் மேன்மையையும் எளிமையையும் எண்ணி உள்ளம் உருகி கரைந்து எத்திறம்! எத்திறம் என்று பல மாதங்கள் மோஹித்துக்கிடந்தார். 

பத்துடை அடியவர்க்கு எளியவன், பிறர்களுக்கரிய 

வித்தகன் மலர்மகள் விரும்பும் நம் அரும்பெறலடிகள்

மத்துறு கடை வெண்ணெய் களவினில் உரவிடையாப்புண்டு

எத்திறம்! உரலினொடு இணைந்திருந்தேங்கிய எளிவே

திருவாய்மொழி 1-3-1

வெண்ணெய் களவு செய்கிற தன்னை யசோதைப்பிராட்டி அடிக்கடி தாம்பினால் கட்டி விடுகிறாளென்று வீட்டிலுள்ள அனைத்து கயிறுகளையும் துண்டு துண்டாக அறுத்து வைத்தாலும் அவற்றை அவள் ஒன்றோடொன்று முடிபோட்டு ஒரு கயிறாக்கி அதுகொண்டு கண்ணபிரானைக் கட்ட முற்படுவள்; அப்படி கட்டும்போது தன் திருமேனிக்கு சுற்று போராமல் அக்கயிற்றினால் கட்ட முடியாதபடி எளிதில் தன்னைத் தப்பித்துக்கொள்ள வல்லவனாயினும் தனது ஸௌலப்யத்தை வெளியிடுவதற்கென்றே பரத்வநிலையைத் தவிர்த்து மநுஷ்ய ஸஜாதீயனாக ஒரு சுற்றுக்கும் போராத தாம்பு இரண்டு மூன்று சுற்றுக்குப் போரும்படி தன் பருத்த திருமேனியைச் சுருக்கி அமைத்துக் கொண்டு ‘கண்ணி நுண் சிறுத்தாம்பினால் கட்டுண்ணப்பண்ணிய பெருமாயன்” என்றபடி உரலோடு கட்டுண்டு இருப்பனாம். மேலும் ஆய்ச்சி அடிக்க தன்னுடைய ஸௌசீல்ய ஸௌலப்ய குணங்கள் நன்கு விளங்கப்பெற்று அவதார ப்ரயோஜநம் நிறைவேறப்பெற்றதை எண்ணி முகமலர்ந்திடுவனாம் கண்ணபிரான். 

பாயாதீஷத்பிரசலிதபதோ நாபகச்சன்ன திஷ்டன் |                   மித்யகோபஸ்ஸபதி நயனே மீலயன் விஷ்வகோப்தா ||

கோபால விம்ஸதி – 5

இடையன் வேடம் தரித்து வெண்ணெயைத் திருடி தன் தாயிடம் அஞ்சி நடுங்கும் கபட நாடகத்தை நடத்தும் இவனே தரணியனைத்தையும் ரக்ஷிப்பவன் என்று கொண்டாடுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். “அகில புவந ரக்ஷா கோப வேஷஸ்ய விஷ்ணோ:”  என்றபடி.

இந்நின்ற நீர்மை இனியாம் உறாமல் உயிர் அளிப்பான் பெருமான்

“பயனன்றாகிலும் பாங்கலராகிலும் செயல் நன்றாகத் திருத்திப் பணி கொள்வான்” என்ற ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார் திருவாக்குப்படி தம் அருளிச்செயல்கள் மூலம் தீர்ந்த அடியவர்களைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்தில் பணிகொள்ள வைப்பதையே ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் தன் திருவவதார வைபவத்தின் தலையாய கர்தவ்யமாகக் கொண்டார்.  ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது ஆழ்வார் திருவுள்ளத்திற்க்கு எவ்வளவு அஸஹ்யமாய் இருக்கிறதென்பதை தன் முதல் ப்ரபந்தமான திருவிருத்தத்தின் முதல் பாசுரத்தின் மூலம் தமது ஞானக்கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமானிடம் “தேவரீரை அநுபவிக்கைக்கு விரோதியான தேஹசம்பந்தத்தைப் போக்கியருள வேணும்” என்று எல்லா ஜீவன்களின் மீது தாம் கொண்ட மிகுந்த அனுதாபத்தினால் அவர்கள் சார்பாக விண்ணப்பஞ்செய்கிறார்.

பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்குடம்பும்

இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை – உயிர் அளிப்பான்

எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா

மெய்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே

திருவிருத்தம் – 1

 மோக்ஷத்திற்கு முக்கிய தடையாய் இருப்பது தேஹத்திற்கு ப்ரக்ருதியுடன் 

கூடிய ஸம்பந்தமும் அதடியாக உண்டாகும் விபரீத ஞானமும் என்று முன்

அடிகளில் சாதித்தார். சரணைடையும்  அஜ்ஜீவன்களுக்கு உயிரளித்து

அவர்களை கர்ம சம்பந்தத்திலிருந்து மீட்டெடுத்து உயர்ந்த மோக்ஷ பதவியைக்

கொடுக்கிறான் எம்பெருமான் என்று பின்னடிகளில் சாதித்தார். தேஹ

ஸம்பந்தம் மோக்ஷத்திற்கு தடையென்னில் பின் உயிரளித்து மீண்டும் தேஹ

ம்பந்தத்தை உண்டாக்குவது எப்படி உய்விப்பதாகும் என்ற ஐயம் உண்டாகும்?

இதற்கு ஸ்வாமி தேஶிகன் மிக ஆச்சர்யமாக பொருள்சாதிக்கிறார்.

தாஸபூதா: ஸ்வத: ஸர்வே. ஹ்யாத்மான: பரமாத்மன:”(ஸ்ரீ மந்த்ர ராஜபத ஸ்தோத்ரம்)

என்றபடி உலகில்  உள்ள அனைத்து ஜீவன்களும்

எம்பெருமானுடைய தாசர்கள். மற்றும் “ஈசன் அடங்கெழில் அஃதென்று

அடங்குக உள்ளே” (திருவாய்மொழி 1-2- 7) என்று அவனிடத்தில் அடங்கியிருப்பதே

சேதனர்களின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு லக்ஷணம். பல யுகங்களாக ஜீவன்

ஸம்ஸார பந்தத்தில் மூழ்கி தன்னுடைய உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்து பின் தான்

முற்பிறவியில் செய்த ஏதோ ஒரு நற்கர்மத்தினால் ஒரு ஆச்சார்யனுடைய ஸம்பந்தம் ஏற்பட்டு தான் அவனடிக்கீழ் தாஸன் என்றும் பகவத்-பாகவத கைங்கர்யம் பண்ணுவதற்குப் பாங்காயிருப்பதுவே ஸ்ரீவைஷ்ணவ லக்ஷணம் என்றுணர்ந்து அவ்வாச்சார்யனின் கருணையினாலும் எம்பெருமானின் அஜ்ஞாத ஸுக்ருதத்தாலும் அவனிடத்தில் சரணாகதி பண்ணி மோக்ஷமடைகிறான். இவ்வாறு அசத்கல்பமாய்க்  கிடந்த ஜீவனின் குறைகளுக்கு  அவிஜ்ஞாதாவாய் இருந்து அவன் செய்யும் குற்றங்களைப் பொருட்படுத்தாது ஆச்ரித  உபகாரகனான எம்பெருமான் அந்த ஜீவனை கரைசேர்த்து உயர்ந்த மோக்ஷ பதவியைக் கொடுக்கிறான். இதுவே ஒரு ஜீவனுக்கு உயிரளிப்பதாகும் என்றும் அதுவரை அந்த ஜீவனானது ஒரு ஜடப்பொருள் போன்றதே என்றும் ஸ்வாமி தலைகட்டுகிறார்.