பெண்ணை ஆற்றங்கரைக் கரும்பு

இடம் : திருக்கோவலூர் 

வைபவம்: இடைகழியில் முதலாழ்வார்கள் ஏற்றிவைத்த விளக்கு

ஸ்லோகம்: தேஹளீச ஸ்துதி

முதலாழ்வார்களின் திருக்கோவலூர் வைபவம் அனைவரும் அறிந்ததே. இவ்வைபவத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் “ஸ்ரீ தேஹளீச ஸ்துதி”யில் கவி நயத்துடன் கொண்டாடுகிறார்.

அதில் ஒரு ஸ்லோகம்:

காஸாரபூர்வகவிமுக்யவிமர்த்தஜந்மா

பண்ணாதடேக்ஷூஸுபகஸ்ய ரஸோ பஹூஸ்தே |

த்வத்பாதபத்மமதுநி த்வதநந்யபோக்யே

நூநம்‌ ஸமாச்ரயதி நூதநசர்க்கராத்வம்‌ ||

ஸ்ரீ தேஹளீச ஸ்துதி – 7

“ஆற்றின் கரையில் பயிராகிச் செழித்த கரும்பை ஆலையில் இட்டுப் பிழிந்து எடுக்கும் சாறானது மிக இனியதாயிருக்கும். அது தாமரையிலிருந்து பெரும் உயர்ந்த தேனுடன் கலந்துவிட்டால் அதன் இனிமைக்கு எல்லையில்லை. பெண்ணையாற்றின் கரையில் செழிப்பாய் வளர்ந்த கரும்பு போல் வீற்றிருக்கிறான் திருக்கோவலூர் எம்பெருமான். அவனை இடைகழியில் முதலாழ்வார்கள் நெருக்கும்பொழுது அனைவரிடமும் உயர்ந்தவன் தாழ்ந்தவன் என்ற வேறுபாடில்லாமல் கலக்கும் அவனுடைய ஸௌசீல்யம் இனிமையான கருப்பஞ்சாறு போல வெளியாயிற்று. எம்பெருமான் தேனே மலரும் திருப்பாதங்களை உடையவனன்றோ! இந்த திருவடித் தேனுடன் ஸௌசீல்யம் என்னும் கருப்பஞ்சாறு கலந்து, ஒரு புது விதமான சர்க்கரையாக மாறி, வேறு தெய்வத்தையும் உபாயத்தையும் நாடாத பாகவதர்களுக்கு அவன் அனுபவத்தைப் பரம போக்கியமாக்குகின்றது.” என்று ரஸோக்தியாக அருளிச் செய்கிறார் தூப்புல் வள்ளல்.

Thirukovilur Ulagalantha Perumal Temple | Trivikrama Temple - HinduPad

கரும்பை அப்படியே கொடுத்தால் அதனை அனுபவிப்பது சிரமம். சாறாக்கிக் கொடுத்தால் அப்பொழுது மட்டும் ருசிக்கலாம். அந்தச் சாற்றைக் கற்கண்டாகத் திரட்டிக் கொடுத்தால்  எப்பொழுதும் அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்கலாமன்றோ!

பெண்ணை ஆற்றங்கரையின் மிகவும் செழிப்பான கரும்பாக நிற்கிறான் திருக்கோவலூர்  நெடுமால். அவனை மந்தர்களாகிய நம்மால் அப்படியே அனுபவிக்க முடியாது. எல்லையில்லா திருக்கல்யாண குணங்களை உடையவனாயினும் அவையனைத்தும் நிறம் பெறுவது ஸௌலப்ய-ஸௌசீல்யங்களினாலே தானே. ஆதலால் ஓர் இடைகழியில் முதல் ஆழ்வார்களை ஒன்று சேர்த்து அவர்கள் நடுவில் நின்று அவர்களால் நெருக்கப்பட்டு கருப்பஞ்சாறாக ஸௌசீல்யத்தை வெளிப்படுத்தி அவ்வாழ்வார்களை அவனனுபவத்தில் ஆழ்த்தினான். 

அவன் ஸௌசீல்யத்துடன்(ரஸோ பஹூஸ்தே) அநந்ய போக்யத்வம்(த்வதநந்யபோக்யே) என்னும் திருவடித் தேன் கலந்து ஆழ்வார்களுக்கு அவ்வனுபவம் மிகவும் இனியதான, ஒரு புதுவிதமான சர்க்கரையைச்(நூதநசர்க்கராத்வம்‌) சுவைப்பது போல பரமபோக்யமாய் அமைந்தது. அந்த நூதன சர்க்கரையை ஆழ்வார்கள் அநாதியான தமிழ் பாஷையில், சுவைக்கச் சுவைக்கத் தெவிட்டாதப் பாசுரங்களாகத் திரட்டி மூன்று திருவந்தாதிகள் என்னும் கற்கண்டுகளை நமக்கு அருளினர். எம்பெருமானின் அர்ச்சாவதார அனுபவத்தில் ஈடுபட்டு அவ்வனுபவத்தை மதுரமான பாசுரங்களினால் பாமாலைகளாக்கிப் பாடும் மார்க்கத்தைத் துவக்கி வைத்தனர். 

ஸ்வாமி தேசிகன் கவி நயத்துடன் இந்த வைபவத்தை ஸாதிப்பது அந்தக் கற்கண்டுகளுக்கு மேன்மேலும் சுவையைக் கூட்டுகிறது.

கரும்பை நெருக்கிச் சாறெடுத்து வெல்லப் பாகாக காய்ச்சினாலும், சர்க்கரையாக்கினாலும் அல்லது அந்தச் சர்க்கரையைக் கற்கண்டாக்கினாலும் அதன் ரூபம் மாறுமேயன்றி அதன் இனிமை  குறைவதில்லை. அதேபோல எம்பெருமான் தன் அவதாரங்கள் மூலம் வேறு வேறு ஸ்வரூபங்களைத் தரித்துக் கொண்டாலும் அவன் திருக்கல்யாண குணங்கள் எள்ளளவும் குறைவதில்லை!  தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் “அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்” என்று காட்டுவது போல தெவிட்டாத கற்கண்டாக எம்பெருமான் நமக்கு இருக்க வேறு சுவை ஒன்றுதான் தேவைப்படுமோ?

வால்மீகி இராமாயணம் கூறும் வாழ்க்கை தர்மங்கள் – 1

வேதம் அநாதியானது – ஆதி அந்தங்கள் இல்லாதது. அழிவில்லாதது, நித்யமானது.

எப்படி பரப்ரஹ்மம் அநாதியோ அதுபோல் வேதமும் அநாதி.

ப்ரளயகாலத்தில் கூட வேத சப்தங்களைத் திருமால் தன்னுள்ளே வைத்து ப்ரஹ்மாவின் மூலம் திரும்பத் தோன்றும்படி செய்விக்கிறான். இதிலிருந்து வேதங்கள் நித்யம் என்பது புலப்படுகின்றது.

வேதம் அபௌருஷேயமானது – மனிதனாலே இயற்றப்பட்டதோ, பாடப்பட்டதோ அல்ல.

நம்முடைய ஸநாதன தர்மத்திற்கு மூலப் ப்ரமாணமானது வேதம். வேதம், நாம் ஒவ்வொருவரும் எப்படி அவரவர் தர்மத்தைக் கடைபிடிக்கவேண்டும் என்று விளக்குகிறது.

ஆனால் எல்லோரும் வேதத்தை ஓத முடியாது. அதன் உள் அர்த்தங்களைப்  புரிந்து கொள்வதும் எளிதன்று. எனவே எம்பெருமான் தானே அவதரித்து, தர்ம மார்க்கத்தைப்  பின்பற்றி வாழ்ந்து காட்டி, எல்லோரும் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து தர்ம வழியில் வாழவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான். இராமனாக அவதரித்தான்.

வேதவேத்யே பரே பும்ஸி ஜாதே தசரதாத்மஜே|

வேத:ப்ராசேதஸாதாஸீத் ஸாக்ஷாத் ராமாயணாத்மநா||

இராமாயண த்யான ஸ்லோகம்

வேத முதல்வன், புருஷோத்தமன், தசரதனின் புதல்வனாக அவதாரம் செய்தவுடன், அந்த வேதமும் வால்மீகியின் குழந்தையாக (படைப்பாக)  அவதாரம் செய்துவிட்டது என்று நாம் இராமயண த்யான ஸ்லோகத்தில் காண்கிறோம். ப்ரசேதஸின் புத்திரராதலால் வால்மீகிக்குப் “ப்ராசேதஸ்” என்றொரு பெயர்.

இப்படிப்பட்ட வேத செழும்பொருள்களை உள்ளடக்கிய இதிஹாசமான இராமாயணத்தில், பற்பல வாழ்க்கை தர்மங்கள் பொதிந்துள்ளன. இப்படி இராமாயணத்தின் உள்ளர்த்தங்களை இராமானுஜனுக்கு எடுத்துரைப்பதற்காக ஆளவந்தார் என்கிற மஹா ஆசார்யன், பெரிய திருமலை நம்பி என்று அழைக்கப்படும் “ஸ்ரீசைலபூர்ணருக்கு” கட்டளையிட்டார். இவர் இராமானுஜரின் மாதுலர் (மாமா) மற்றும் இராமானுஜரின் ஐந்து ஆசார்யர்களில் ஒருவர். திருமலை (திருவேங்கடம்) மலை அடிவாரத்தில்   ஒருவருட காலம், தினமும், பெரிய திருமலை நம்பிகள் இராமாயண உள்ளர்த்தங்களைக்  காலக்ஷேபமாக   இராமானுஜருக்கு உபதேசித்தார்.

பிதாமஹஸ்யாபி பிதாமஹாய ப்ராசேதஸாதேசபலப்ரதாய

ஸ்ரீபாஷ்யகாரோத்தம தேசிகாய ஸ்ரீசைலபூர்ணாய நமோ நம: ஸ்தாத்

பெரிய திருமலை நம்பிகளின் தனியன்

இராமாயண பாராயணம் செய்யும் முன், இந்த தனியனைச் சேவிப்பது என்பது ஸம்ப்ரதாயம். இங்கே நாமும் சேவித்து தொடங்குவோம்.

இந்தப் பதிவில், மேலே கூறியபடி இராமாயணம் காட்டும் வாழ்க்கை தர்மங்களை ஒவ்வொன்றாக அனுபவிப்போம்.

பாலகாண்டம் – பித்ருபக்தியும், ஆசார்ய பக்தியும் போதிக்கும் சம்பவங்கள்

தே சாபி மநுஜவ்யாக்ரா வைதிகாத்யயநே ரதா:
பிதரிஷுஷ்ரூஷணரதா தநுர்வேதே ச நிஷ்டிதா:৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.18.35

மனிதர்களுள் புலி போன்று சிறந்தவர்களாக அந்த நால்வர் – இராமன், இலக்ஷ்மணன், பரதன் மற்றும்  சத்ருக்ணன் கற்பதில் முனைப்போடு இருந்தார்கள்.

பிதரிஷுஷ்ரூஷணரதா – தந்தைக்கு பணிவிடை செய்வதில் ஆர்வம் காட்டினார்கள்

அதுமட்டுமன்றி வில்வித்தையிலும் முன்னிலையில் நின்றார்கள்

இராமனின் பித்ருபக்தியை நாம் இராமாயணத்தில் பல சம்பவங்கள் மூலம் அறியமுடியும். நாம்  ஒவ்வொருவரும் கல்வி கேள்வி பயில்வதுடன், நம் மாதா பிதாவிடத்தில்  எவ்வாறு அன்பு, பக்தியுடன் சிஷ்ருஷை  செய்வதில் முனைப்புடன் இருக்கவேண்டும் என்பது  இராமனின் வாழ்க்கை எடுத்துக்காட்டுகின்றது .

அடுத்து தடாகை வதம் செய்யும் படலத்தில் வரும் ஒரு சம்பவம். 

அநுஷிஷ்டோஸ்ம்யயோத்யாயாஂ குருமத்யே மஹாத்மநா.
பித்ரா தஷரதேநாஹஂ நாவஜ்ஞேயஂ ஹி தத்வச:৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.26.3

தன் அவதார நோக்கமே தர்மத்தை வாழ்ந்து காட்டி உணர்த்தவுதே என்று உணர்ந்த இராமன், தன் இரு கைகளையும் கூப்பிக்கொண்டு, “கௌசிக முனிவர் என்ன காரியம் செய்யச்  சொன்னாலும், அதில் சந்தேகம் கொண்டு தயக்கம் காட்டாமல் செய்ய வேண்டியக் கடமை என்று எண்ணிச் செய்வாய்” என்பது என் தந்தையின் ஆணை. அதை நான் கௌரவிக்க வேண்டும் என்று பித்ருபக்தியையும் ஆசார்யபக்தியையும் ஒருசேரக் காண்பிக்கிறார்.

அண்ணல் முனிவற்கு அது

கருத்துஎனினும். ‘ஆவி

உண்’ என. வடிக் கணை 

தொடுக்கிலன்; உயிர்க்கே

துண்ணெனும் வினைத்தொழில்

தொடங்கியுளளேனும் .

‘பெண்’ என மனத்திடை 

பெருந்தகை நினைந்தான்

கம்பராமாயணம், பாலகாண்டம் பாடல் 374

தாடகையுடனான  போர் இராமனின் கண்ணிப் போர் . பெருந்தன்மை உடைய இராமன் அவள் பெண் ஆயிற்றே என்று மனத்தில் எண்ணினான், என்று கம்பன் இராமனின் மனத்தை ப்ரதிபலிக்கிறான். ஆனால் கௌசிகர் இரக்கம் காட்டியது போதும் இராம! இவள் தீய நடத்தை கொண்டவள். வேள்விகளுக்கு இடையூறு செய்பவள் என்று கூறக்கேட்டு, ஓர் அம்பினால் துளைத்தான்.

இப்படியாக பித்ருபக்தியையும், ஆசார்ய பக்தியையும்  பாலகாண்டத்தில் பல சம்பவங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

இராமாயணத்தில் இராமன் காட்டிய ஆசார்ய பக்தியைப் பற்றி ஆராயும்பொழுது, ஆசார்ய பக்தியை,  ப்ரபந்தமாகவே அருளிச்செய்த மதுரகவியாழ்வாரைப் பற்றிக் கூறாமல் இருக்கமுடியாது. இவருக்கு இராமனுடன் சம்பந்தம் எப்படி? அவர் “கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு” என்ற ப்ரபந்தத்தைத்தானேப் பாடினார். ஆம். ஸ்வாமி தேசிகன் அடைக்கலப்பத்தில் – “முக்தி தரும் நகரேழில் முக்கியமாம் கச்சிதனில்”, என்கிறார். மற்ற முக்தி தரும் க்ஷேத்ரங்கள் வாரணாசி, அயோத்யா, மதுரா, த்வாரகை, உஜ்ஜயினி, ஹரித்வார் (என்கிற மாயா) என்பவை ஆகும். வேதோத்தமரான மதுரகவிகள் அயோத்யாவில் இராமனை திவ்யதரிசனம் செய்யும் பொழுது தான், தெற்குத் திசையில் ஒரு ஜோதியைக் கண்டார். அந்த ஜோதியைப் பின்தொடர்ந்துச் சென்றார். நம்மாழ்வார் என்கிற ஆசார்யனிடம் அழைத்துச் சென்றது, அந்த ஜோதி. அவரிடமே சரண் புகுந்தார். உலகிற்கே ஆசார்ய பக்தியை எடுத்துரைக்கும்  “கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு” பிறந்தது. “தேவுமற்றறியேன் குருகூர் நம்பி” என்று பாடினார். தான் இராமாயணத்தின் மூலம் காட்டிய ஆசார்ய பக்தியை, ஒர் ஆழ்வார், ஆசார்யன் மூலம் நமக்கு எடுத்துக்கூறவேண்டும் என்பது அயோத்யா இராமனின் சித்தமாகத் தானே இருக்கவேண்டும்!

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹா தேசிகாய நம:

குறிப்புகள்:

  1. கம்பராமாயணம் – https://bit.ly/3ySsfXg
  2. வால்மீகி இராமாயண ஸ்லோகங்கள்: https://www.valmiki.iitk.ac.in/