வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே!

பூக்களில் பல வண்ணங்கள், பல நறுமணங்கள், பல வடிவங்கள்  உள்ளன. எல்லாப்  பூக்களும் திருமாலின் திருவடியை அடைவதில்லை. அவன் திருமார்பை அலங்கரிப்பதில்லை. அவன் திவ்ய திருமேனியில் மாலையாகச்  சூட்டப்படுவதில்லை. அவனைச் சென்றடைய நினைக்கும் பூக்களே திருக்கோயில்களில், திவ்யதேசங்களில் உள்ள நந்தவனத்தில் மலர்ந்து, அவன் திருவடியைச் சென்று அடைகிறது. 

பழங்களில் பலவகை உள்ளன. பலவிதமான சுவை, பல வடிவங்கள் என வேறுபட்டிருந்தாலும் அவனுக்கு அமுதாக தன்னைச் சமர்ப்பிக்க நினைக்கும் பழங்களே பரந்தாமனைச் சென்று அடைகிறது. இப்படி ஒரு நினைப்பை எல்லா சேதன, அசேதனாதிகளுக்கு கொடுத்து ஏற்றுக்கொள்பவன் எம்பெருமானே. நாம் அவன் திருவடியை சென்று அடையவேண்டும் என்று எண்ணி, ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால்,  நம்மை அணைத்துக்கொள்ள அவன் பத்து அடிகள் எடுத்துவைக்கிறான். 

ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் “அடைக்கலப்பத்து” என்ற தேசிகப்ப்ரபந்தத்தில் 

“காகம் இராக்கதன் மன்னர் காதலி கத்திரபந்து 

நாகம் அரன் அயன் முதலா நாக நகரார்தமக்கும்

போகமுயர் வீடுபெறப் பொன்னருள் செய்தமைகண்டு

நாகமலை நாயகனார் நல்லடிப்போது அடைந்தேனே”

4 வது பாசுரம்

என்று காஞ்சி பேரருளாளனிடம் சரண் அடைகிறார். இந்தப் பாசுரத்தில் பேரருளாளன் தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களை ஒருபோதும் கைவிட்டதில்லை. நாகமலை நாயகனான பேரருளாளன், ஒரு ப்ரபந்நனின் பின்னணி எதையும் பார்க்கமாட்டான்.  காகம், அரக்கன், பெண், அரசன், நாகம், ஏன் தேவர்களாகவும் இருக்கலாம். தன்னிடம் மஹா விஷ்வாசமுடன் சரண் அடைந்தவர்களுக்கு மோக்ஷம் என்னும் பெருவீட்டை அளித்து அருள்வான்.

இந்த பாசுரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் எடுத்துரைக்கும் ஒவ்வொருவரின் சரித்திரத்தைச் சற்று விரிவாக பார்ப்போம். 

காகம் – காக்காசுரன் 

இராக்கதன் – விபீஷணன்

மன்னர் காதலி – பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி

கத்திரபந்து – க்ஷத்ரபந்து என்னும் அரசன் 

நாகம் – காளியன் என்னும் நாகம்

அரன் – சிவன்

அயன் – ப்ரஹ்மா 

காக்காசுரன் என்னும் காகம், சீதா பிராட்டியும் இராமனும் ஏகாந்தத்தில் இருந்தபோது, பிராட்டியிடம்  தவறாக நடந்து கொண்டது. இதை அறிந்த இராமன் கோபப்பட்டுப்  ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை ப்ரயோகித்தான். இராமன் ஏவிய அஸ்திரத்திலிருந்துத்  தப்பித்துக் கொள்ள திசை தெரியாமல் ஓடோடி இளைத்து இறுதியில் இராமனின் திருவடியில் தஞ்சம் புகுந்தது. பிராட்டியின் பரிவால், தவறு செய்த காகத்திற்கு மோக்ஷம் கிட்டியது.

விபீஷணன், இலங்கை வேந்தனான இராவணனின் இளைய சகோதரன். பிறவியில் அரக்கன், ஆனால் ஸத்வ குணவான். தன் தமையன், சீதா பிராட்டியைச் சிறை வைத்திருப்பது தவறு என்று பல முறை, பல விதமாக இராவணனுக்கு எடுத்துரைத்தான். இராவணன் தன் சொற்களுக்கு இசையவில்லை என்றறிந்து, தான் இலங்கையை விட்டு, சேதுக்கரையில் இருக்கும் இராமனைச் சந்தித்தான். தன் நிலையை எடுத்துரைத்துச் சரண் அடைந்தான். இராமன் ரக்ஷித்தான், மோக்ஷம் அளித்தான்.

பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி,  துர்யோதனனின் சபையில் அவனது சகோதரர்களால், அவளது துயிலை உரியும் போது,  தன் ஆகிஞ்சன்யத்தையும் அநந்ய கதித்தவத்தையும்  உணர்ந்து, “கோவிந்த புண்டரீகாக்ஷ ரக்ஷமாம் சரணாகதம்” என்று சரணடைந்தாள். துயில் தந்து, ரக்ஷித்தான்.

க்ஷத்ரபந்து, விஷ்வரதா என்னும் அரசனின் புத்திரன். இளவரசன். மக்களைத் தன் செயல்களால் மிகவும் துன்புறுத்தினான். நாட்டை விட்டுக் காட்டிற்குத் துரத்தப்பட்டான். அங்கேயும் வழிப்போக்கர்களுக்குத் தொல்லைத்தந்தான். ஒரு நாள், காட்டு வழியே சென்ற முனிவர் ஒருவர், குளத்தில் நீர் பருக முயன்ற போது தவறி குளத்தில் மயங்கி விழுந்தார். அவ்வழியே சென்ற க்ஷத்ரபந்து, அம்முனிவரைக் காப்பாற்றினான், அவர் கடாக்ஷம் கிடைத்தது. அவன் செயல்களைப் பற்றி அறிந்த முனிவர், அவனைத் திருத்திப்பணிகொண்டார், எந்த செயல் செய்தாலும், செய்யும் முன் “கோவிந்தா” என்ற நாமத்தை கூறும்படி அறிவுறுத்தினார். அவனும் அறிவுரையை பின்பற்றினான். பிறவி முடிந்தது, அடுத்தப் பிறவியில் நற்குடியில் பிறந்து, திருவேங்கடவனின் திருவடியைத் தழுவினான், வைகுண்டம் அடைந்தான்.

காளியன்  ஒரு விஷ நாகம். யமுனை நதி இருப்பிடம். காளியனின் விஷ வேகத்தால், மரங்கள் கருகின, பறவைக் கூட்டங்களும் கீழே விழுந்தன. யமுனைக் கரைக்குச் சென்ற கண்ணனின் தோழர்கள், அதன் நீரை அருந்தியதால் உயிரிழக்க, காளியனை யமுனையிலிருந்து துரத்த, கண்ணன் முடிவு செய்தான். யமுனையில் இறங்கினான், கோபமுற்ற காளியனின் தலையில் கண்ணனின் திருவடி ஸ்பரிசம் பட, காளியனை அடக்கி, ரக்ஷித்தான் கண்ணன்.

அரன், அயன் மற்றும் தேவாதி தேவர்களுக்கும் ரக்ஷகன் ராகவன் ஒருவனே.

இப்படித் தன்னை சரணம் என்று அடைந்தவர்களின் சரித்திரம் மூலம், நாம்  ஸம்ஸாரப் பிடியிலிருந்து விடுபட எம்பெருமான் வழி காட்டுகிறான். “அரிது அரிது மானிடராய் பிறத்தல் அரிது”. ஆம், பற்பல ஜென்மங்களை  வீணாக கழித்து, உழன்று, திரிந்து, திருநாராயணனின் நினைவில்லாமல் இருந்திருக்கிறோம். இப்படி கடந்து வந்த நம்மை, மனிதனாக இப்பிறவியில் பிறப்பித்துள்ளான். இந்த ஜென்மத்தையும் வீணாக்காமல், ஆசார்ய சம்பந்தம் பெற்று, திருவரங்கனின் திருப்பாதத்தைப் பற்றி, பெருவீட்டை அடைவோம். 

“வைகுந்தம் புகுதலும் வாசலில் வானவர்

வைகுந்தன் தமரெமர் எமதிடம் புகுகென்று

வைகுந்தத் தமரரும் முனிவரும் வியந் தனர்

வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே”

திருவாய்மொழி 10.9.9

நம்மை எதிர்கொண்டு வரவேற்க, வானவர்களும், தேவர்களும், முக்தர்களும்   வைகுண்ட வாசலில் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். “வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே” என்று நம்மாழ்வார் இந்தத் திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தில் அறுதியிட்டு கூறுகிறார். அவன் திருவடியை அடைந்து, பெருமாளுக்கும் பிராட்டிக்கும் நித்ய கைங்கர்யம் செய்வோம், வாருங்கள்!

ஸர்வலோக சரண்யனின் வ்ரதம்

சரணாகதியே மோக்ஷத்திற்க்கான சிறந்த உபாயம் என்றும் அந்தச் சரணாகதியை அநுஷ்டிக்க அந்தணர், அந்தியர், எல்லையில்நின்ற அனைத்துலகும் நொந்தவர் என அனைவரும் உரியவர்களே என்றும் ஸ்வாமி தேசிகன் தாமருளிய பல ஸ்ரீஸூக்திகளில் நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார். அவற்றுள் ப்ரதான ஸூக்தியான “ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா”வில் எம்பெருமான் ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு விளக்கொளிபெருமாளிடம் ப்ரபத்தியை விண்ணப்பிக்கிறார்.

யம் பூர்வமாச்ரிதஜநேஷு பவாந் யதாவத்

தர்மம் பரம் ப்ரணிஜகௌ ஸ்வயமாந்ருசம்ஸ்யம் |

ஸம்ஸ்மாரிதஸ்த்வமஸி தஸ்ய சரண்யபாவாத்

நாத த்வதாத்தஸமயா நநு மாத்ருசார்தம் ||

ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா – 45
Thoopul Sri Vilakoli Perumal Temple Jaya Varusha Masi Sravana Purappadu -  Anudinam.org
தூப்புல் ஸ்ரீ விளக்கொளி பெருமாள்

“விளக்கொளிபெருமாளே! அடியார்களிடத்தில் கருணை கொள்வதுவே தேவரீருக்கு சிறந்த தர்மமாகும். இவ்வுண்மையை தாங்களே தங்கள் திருவாயினால் இராமாவதாரத்தில் வெளியிட்டருளினீர். அந்தத் தர்மத்தைத் தற்பொழுது தேவரீருக்கு நினைவூட்டி அடியேன்பால் தயைபுரியுமாறு வேண்டுகின்றேன். நீயோ எல்லாருக்கும் ரக்ஷகனாய் நிற்கிறாய். அடியார்களுக்காக தேவரீர் கூறும் ஸத்யம் அனைத்தும் அடியேனைப் போன்ற தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவர்களுக்காக ஏற்பட்டனவல்லவோ? ஆதலால் உன் ஸத்யத்தை அடியேன் விஷயத்திலும் காத்தேயாக வேண்டும்” என்று இராமாவதாரத்தில் விபீஷணன் விஷயமாக வெளியிட்ட ஸத்யத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு இங்கே தீபப்ரகாஸனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார். 

ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதம்:

துஷ்டனான ராவணனுக்குத்‌ தம்பியான விபீஷணன் அந்த இராவணன்‌ ஜனஸ்தானத்தில்‌ ஜடாயுவைக்கொன்று, சீதையை அபகரித்து, இலங்கையில்‌ சிறை வைத்திருக்‌க, அவளோ இரவும்‌ பகலும்‌ இராமனையே நினைத்து உருகுகின்‌றனள்‌. சீதையை இராமனுக்குத் திருப்பிக்கொடுத்து விடு என்று விபீஷணன் ௮வனுக்குப்‌ பல நியாயமான வார்த்தைகளால்‌ தெரிவித்தும்‌ ௮வன்‌ காலனால்‌ தூண்டப்பட்டு அவன் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலுமவன்‌ விபீஷணனை வெறுத்து விரட்டிவிட்டனன்‌. ஆகையால்‌ தஞ்சனென்று அடைந்தவனை அஞ்சேல் என்று அபயமளிக்கும் தன்மையனான இராமன் எவர் என்ன சொன்னபோதிலும் ரக்ஷிக்காமல் இருக்கமாட்டான் என்று தன் நான்கு மந்திரிகளுடன் 

நிவேதேஅயத மாம் க்ஷிப்ரம் ராகவாய மஹாத்மனே |

ஸர்வ லோக ஷரண்யாய விபீஷணம் உபஸ்திதம் ||

யுத்தகாண்டம் 17-17

என்றபடி இராமனை சரணம்‌ புகுந்தான் விபீஷணன். மேலும்:

பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ராணி ச தனானி ச | 

பவத் கதம் ஹி மே ராஜ்யம் ச ஜீவிதம் ச ஸுகானி ச ||

யுத்தகாண்டம் 19-5

 “இராமா! இராவணனது தம்பியான நான் அவனால் அவமதிக்கப்பட்டபடியால் ஸர்வலோகசரண்யனான உன்னைச் சரணமடைந்தேன். நான் இலங்கையிலுள்ள எனது மனைவி மக்களையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் விட்டு நீயே கதியென்று வந்தவன். இனி என் ஜீவன் உனதே” என்றான்.

இராம லக்ஷ்மணர்கள் மேல் மிகுந்த ப்ரீத்தி கொண்ட ஸுக்ரீவன் விபீஷணனின் வருகை கண்டு அவனால் அவர்களுக்கு ஏதேனும் துன்பம் நேருமோ என்றஞ்சி:

ஏஷ ஸர்வ ஆயுத உபேத꞉ சதுர்பி꞉ ஸஹ ராக்ஷஸை꞉ |

ராக்ஷஸோ அப்யேதி பஷ்யத்வம் அஸ்மான் ஹந்தும் ந ஸம்ஷய||

யுத்தகாண்டம் 17-7

அந்தர்தனகதாஹ்யேதே ராக்ஷஸா꞉ காமரூபிண꞉ |

ஷூராஷ்ச நிக்ருதிஜ்ஞாஷ்ச தேஷாம் ஜாது ந விஷ்வஸேத் ||

ப்ரணீதீ ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய பவேதயம் |

அனுப்ரவிஷ்ய ஸோ(அ)ஸ்மாஸு பேதம் குர்யான்ன ஸம்ஷய꞉ ||

யுத்தகாண்டம் 17-21-22

“இவன் நான்கு ராக்ஷஸர்களுடன் ஸமஸ்த ஆயுதங்களையும் தரித்து வந்திருக்கிறான். இராமா! இவன் உன்னைச் சரணமடைந்தவனாயினும் நம்பத் தகுந்தவனல்லன். இவன்‌ இராவணனிடமிருந்து வந்திருப்பதால்‌ இவனிடம்‌ நம்பிக்கை வைக்கலாகாது. இவன் இராவணனால் அனுப்பப்பட்ட வேவுகாரனாக இருக்கக் கூடும். இவர்கள் தங்கள்‌ சொந்த பெயர்களையும் ஸ்வருபத்தையும் மறைத்து நம்மிடம் இனிமையாகப் பேசி அனுகூலர் போல் நடித்து நம்மை வஞ்சித்து நமக்குத் தீங்கிழைக்கவல்லவர்கள். அவ்வகையில் இவ்விபீஷணன் நம்மை வஞ்சிக்க வந்தவனே. ஆதலால் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது. இவன் வேவு பார்க்க மட்டும் வந்தவனல்லன். சமயம் பார்த்து உன்னையும் லக்ஷ்மணனையும் கொல்லும்படி இராவணனால் ஏவப்பட்டு வந்திருக்கக் கூடும்” என்றான்.

பிறகு பேசத் தொடங்கிய அங்கதனும் ஜாம்பவானும்:

ப்ரக்ருத்யா ராக்ஷஸோ ஹ்யேஷ ப்ராதாமித்ரஸ்ய வை ப்ரபோ |

ஆகதஷ்ச ரிபோ꞉ ஸாக்ஷாத்கதமஸ்மிம்ஷ்ச விஷ்வஸேத் || 

யுத்தகாண்டம் 17-25

“இராமா! இவனோ இராவணனின் தம்பி. ராக்ஷஸ வம்ஸத்தைச் சேர்ந்தவன். அவன் வந்த காலமும் தேசமும் தகுந்தவை அல்ல. இவன் உன்னைச் சரணடைந்தவனாயினும் எதிரிகளிடமிருந்து வந்ததால் இவனை பரீக்ஷிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது” என்றனர்.

வானரசேனர்களின் வாதங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டு கொண்டிருந்த எம்பெருமான் அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லத் தொடங்கினான்:

Looking for the bond of trust

ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய தவ அஸ்மி இதி ச யாசதே |

அபயம் ஸர்வபூதேப்யோ ததாமி ஏதத் வ்ரதம் மம ||

யுத்தகாண்டம் 18-33

“வானர ச்ரேஷ்டர்களே! தஞ்சமென்று வந்தடைந்தவர்களை அவர்களிடம் எவ்வளவு தோஷங்கள் இருப்பினும்  நான் எவ்விதத்திலும் கைவிடமாட்டேன். எவனொருவன் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்து நான் உன்னுடையவன் என்று கூறி ஒரு முறை ப்ரபத்தி செய்கிறானோ அவனை நான் ரக்ஷித்தே தீர்வேன். கையைக்கூப்பிக்கொண்டு அடைக்கலம் புகவந்தவன் விரோதியாயினும், நண்பனாயினும் வேறு யாராயினும் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டியதே என் ஸ்வரூபத்திற்குப் பாங்காகும். இந்த ராக்ஷஸன் துஷ்டனாயினும் சரி, நல்லவனாயினும் சரி. இவனால் நம்மை ஒன்றும் செய்ய இயலாது. சரணமடைந்தவனை ரக்ஷிக்காமல் விட்டால் பெரிய தோஷம் ஸம்பவிக்கும். ஆகையால் “சரணம்” என்ற பொழுதே அவன் விபீஷணனாயினும் அல்லது விபீஷணவேடம் தரித்த இராவணனே ஆயினும் நான் அவனை ரக்ஷித்தே தீர்வேன். இது என்னுடைய வ்ரதமாகும்.” என்று சொல்லி முடித்தான். இங்ஙனம் இராமன் கூறியதைக் கேட்டு அவன் குணத்தை நன்கு அநுபவித்த வானரசேனர்கள், “இராமா! நீயே ஸர்வலோக ரக்ஷகன். பிறர்க்கு ஹிதத்தை அளிப்பதற்கே திருவவதரித்தவன்” என்று உத்கோஷித்தனர்.

ஸ்ரீராமன் விபீஷணடித்திற் காட்டிய இவ்வபயப்ரதாநத்தை அடியொட்டி அவனுக்கு அருளினது போல தம் விஷயத்திலும் அருள வேண்டுமென்று ஸர்வலோகசரண்யனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். அவர் நமக்காக அருளிய ஸ்ரீஸூக்திகளை முன்னிட்டுக்கொண்டு நாமும் சக்ரவர்த்தித்திருமகனிடம் சரண் புகுவோமாக.

உனக்குரியனாய மைந்தன் உய்ந்தான்!

ஆளரியாய் திருவவதரித்த நரசிங்கனுக்கு ஆச்ரிதர்கள் மேலுள்ள பக்ஷபாதம் தான் எத்துணை?  அடியார்களை எப்படிக் காப்பது என்று சதா சர்வ காலமும் சிந்தனை செய்வதற்காகவேயன்றோ பெருமான் இப்பூவுலகில் பல க்ஷேத்ரங்களில் பர்யங்க பங்கத்தில் யோகாந்ருஸிம்ஹணாக வீற்றிருக்கிறான்!

குழந்தை ப்ரஹ்லாதனை அவன் தந்தை செய்யும் ஹிம்சைகளிலிருந்து காக்க வேண்டும். இரணியானால் சிறைவைக்கப்பட்ட ஞானிகளையும் மஹான்களையும் விடுவிக்கவேண்டும். தேவர்களையும் வேதத்தையும் அக்கொடூரனிடமிருந்து ரக்ஷிக்க வேண்டும். எம்பெருமானுக்கு பரமபதத்தில் இருப்பு கொள்ளவில்லை. இமையோர் தலைவன் ஒரு குழந்தை அழைத்தா வரப்போகிறான் என்ற இறுமாப்பு இரணியனுக்கு.

குழந்தை ப்ரஹ்லாதன் “நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்”(திருவாய்மொழி 5-7-10) என்று ஸ்ரீமந் நாராயணனை வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்தித்துக்கொண்டு, தன் தந்தை தன்னிடத்தில் செய்த ஹிம்சைகளையெல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டான். ஆனால் ஸர்வேஸ்வரன் தன் மீது செய்யும் தோஷங்களைக் கூடப் பொறுப்பான், தன் பக்தர்கள் மீது இழைக்கப்படும் தோஷங்களைக் க்ஷணக்காலமும் பொறுக்கமாட்டானன்றோ!  “தனக்குரியனாய் அமைந்த தானவர்கோன் கெட்டான், உனக்குரியனாய மைந்தன் உய்ந்தான்” (நூற்றெட்டுத் திருப்பதி அந்தாதி – 77) என்றபடி ஸ்ரீமந் நாராயணனே பரத்வம், நாம் எல்லோரும் அவனுடைய தாஸர்கள்(தாஸபூதா ஸ்வத ஸர்வே ஹயாத்மான: பரமாத்மந: – மந்த்ரராஜபத ஸ்தோத்ரம் 11) என்று உணர்ந்த ப்ரஹ்லாதன் ஈசன் அடங்கெழில் அஃதென்று அடங்குக(திருவாய்மொழி1-2-7) என்று அவனுள்ளே அடங்கிப் போனான். இதனை உணராத இரணியன் எம்பெருமான் திருக்கைகளாலேயே  மாண்டே போனான். 

ஸ்வாமி தேசிகன் காமாஸிகாஷ்டகத்தில் மிக அழகாக ஸாதிக்கிறார்

த்வயி ரக்ஷதி ரக்ஷகை: கிமந்யை

த்வயி சாரக்ஷதி ரக்ஷகை: கிமந்யை:

காமாஸிகாஷ்டகம் – 8 

ந்ருஸிம்ஹன் ஒருவனை ரக்ஷிக்கவேண்டும் என்று ஸங்கல்பம் செய்துவிட்டால் மற்ற தெய்வங்கள் காப்பால் என்ன பயன்? ந்ருஸிம்ஹன் ஒருவனை ரக்ஷிக்கவேண்டாம் என்று ஸங்கல்பம் செய்துவிட்டால் மற்ற தெய்வங்கள் காப்பால் என்ன பயன்?