எம்பெருமானிடம் நமக்குள்ள அநந்ய உபாயத்வம்!

                              

त्वयि प्रवृत्ते मम किं प्रयासैस्त्वय्यप्रवृत्ते मम किं प्रयासैः

அஷ்டபுஜாஷ்டகம் – 6

அழகான இந்த இரண்டு வரிகள் மூலம் நம் அநந்யகதித்வத்தையும் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனிடம் நமக்குள்ள அநந்ய உபாயத்வத்தையும் ஒரு சேர தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஒருவனுக்கு கைகொடுப்பேன் என்று எம்பெருமான் ஸங்கல்பிக்குமளவில் அவன் ஸ்வதந்த்ரமாக எடுக்கும் முயற்சியினாலோ பிற தேவதைகளை ஆச்ரயிப்பதாலோ ஒரு பயன் உண்டோ? அவன்ஒருவனை ரக்ஷிக்கமுடியாது என்று ஸங்கல்பித்தபின் வேறொரு தேவதையின் ரக்ஷகத்வத்தாலோ ஜீவனின் ஸ்வதந்த்ர முயற்சியாலோ யாதொரு பயனும் இல்லை என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி.

என்நான் செய்கேன்? யாரே களைகண்? என்னையென் செய்கின்றாய்?உன்னால் அல்லால் யாவ ராலும் ஒன்றும் குறைவேண்டேன்,கன்னார் மதிள்சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய்! அடியேன் அருவாழ்ணாள்,சென்னா ளெந்நாள் அந்நா ளுன்தாள் பிடித்தே செலக்காணே.

திருவாய்மொழி 5-8-3

என்ற ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் பாசுரம் இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது.