வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே!

பூக்களில் பல வண்ணங்கள், பல நறுமணங்கள், பல வடிவங்கள்  உள்ளன. எல்லாப்  பூக்களும் திருமாலின் திருவடியை அடைவதில்லை. அவன் திருமார்பை அலங்கரிப்பதில்லை. அவன் திவ்ய திருமேனியில் மாலையாகச்  சூட்டப்படுவதில்லை. அவனைச் சென்றடைய நினைக்கும் பூக்களே திருக்கோயில்களில், திவ்யதேசங்களில் உள்ள நந்தவனத்தில் மலர்ந்து, அவன் திருவடியைச் சென்று அடைகிறது. 

பழங்களில் பலவகை உள்ளன. பலவிதமான சுவை, பல வடிவங்கள் என வேறுபட்டிருந்தாலும் அவனுக்கு அமுதாக தன்னைச் சமர்ப்பிக்க நினைக்கும் பழங்களே பரந்தாமனைச் சென்று அடைகிறது. இப்படி ஒரு நினைப்பை எல்லா சேதன, அசேதனாதிகளுக்கு கொடுத்து ஏற்றுக்கொள்பவன் எம்பெருமானே. நாம் அவன் திருவடியை சென்று அடையவேண்டும் என்று எண்ணி, ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால்,  நம்மை அணைத்துக்கொள்ள அவன் பத்து அடிகள் எடுத்துவைக்கிறான். 

ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் “அடைக்கலப்பத்து” என்ற தேசிகப்ப்ரபந்தத்தில் 

“காகம் இராக்கதன் மன்னர் காதலி கத்திரபந்து 

நாகம் அரன் அயன் முதலா நாக நகரார்தமக்கும்

போகமுயர் வீடுபெறப் பொன்னருள் செய்தமைகண்டு

நாகமலை நாயகனார் நல்லடிப்போது அடைந்தேனே”

4 வது பாசுரம்

என்று காஞ்சி பேரருளாளனிடம் சரண் அடைகிறார். இந்தப் பாசுரத்தில் பேரருளாளன் தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களை ஒருபோதும் கைவிட்டதில்லை. நாகமலை நாயகனான பேரருளாளன், ஒரு ப்ரபந்நனின் பின்னணி எதையும் பார்க்கமாட்டான்.  காகம், அரக்கன், பெண், அரசன், நாகம், ஏன் தேவர்களாகவும் இருக்கலாம். தன்னிடம் மஹா விஷ்வாசமுடன் சரண் அடைந்தவர்களுக்கு மோக்ஷம் என்னும் பெருவீட்டை அளித்து அருள்வான்.

இந்த பாசுரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் எடுத்துரைக்கும் ஒவ்வொருவரின் சரித்திரத்தைச் சற்று விரிவாக பார்ப்போம். 

காகம் – காக்காசுரன் 

இராக்கதன் – விபீஷணன்

மன்னர் காதலி – பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி

கத்திரபந்து – க்ஷத்ரபந்து என்னும் அரசன் 

நாகம் – காளியன் என்னும் நாகம்

அரன் – சிவன்

அயன் – ப்ரஹ்மா 

காக்காசுரன் என்னும் காகம், சீதா பிராட்டியும் இராமனும் ஏகாந்தத்தில் இருந்தபோது, பிராட்டியிடம்  தவறாக நடந்து கொண்டது. இதை அறிந்த இராமன் கோபப்பட்டுப்  ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை ப்ரயோகித்தான். இராமன் ஏவிய அஸ்திரத்திலிருந்துத்  தப்பித்துக் கொள்ள திசை தெரியாமல் ஓடோடி இளைத்து இறுதியில் இராமனின் திருவடியில் தஞ்சம் புகுந்தது. பிராட்டியின் பரிவால், தவறு செய்த காகத்திற்கு மோக்ஷம் கிட்டியது.

விபீஷணன், இலங்கை வேந்தனான இராவணனின் இளைய சகோதரன். பிறவியில் அரக்கன், ஆனால் ஸத்வ குணவான். தன் தமையன், சீதா பிராட்டியைச் சிறை வைத்திருப்பது தவறு என்று பல முறை, பல விதமாக இராவணனுக்கு எடுத்துரைத்தான். இராவணன் தன் சொற்களுக்கு இசையவில்லை என்றறிந்து, தான் இலங்கையை விட்டு, சேதுக்கரையில் இருக்கும் இராமனைச் சந்தித்தான். தன் நிலையை எடுத்துரைத்துச் சரண் அடைந்தான். இராமன் ரக்ஷித்தான், மோக்ஷம் அளித்தான்.

பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி,  துர்யோதனனின் சபையில் அவனது சகோதரர்களால், அவளது துயிலை உரியும் போது,  தன் ஆகிஞ்சன்யத்தையும் அநந்ய கதித்தவத்தையும்  உணர்ந்து, “கோவிந்த புண்டரீகாக்ஷ ரக்ஷமாம் சரணாகதம்” என்று சரணடைந்தாள். துயில் தந்து, ரக்ஷித்தான்.

க்ஷத்ரபந்து, விஷ்வரதா என்னும் அரசனின் புத்திரன். இளவரசன். மக்களைத் தன் செயல்களால் மிகவும் துன்புறுத்தினான். நாட்டை விட்டுக் காட்டிற்குத் துரத்தப்பட்டான். அங்கேயும் வழிப்போக்கர்களுக்குத் தொல்லைத்தந்தான். ஒரு நாள், காட்டு வழியே சென்ற முனிவர் ஒருவர், குளத்தில் நீர் பருக முயன்ற போது தவறி குளத்தில் மயங்கி விழுந்தார். அவ்வழியே சென்ற க்ஷத்ரபந்து, அம்முனிவரைக் காப்பாற்றினான், அவர் கடாக்ஷம் கிடைத்தது. அவன் செயல்களைப் பற்றி அறிந்த முனிவர், அவனைத் திருத்திப்பணிகொண்டார், எந்த செயல் செய்தாலும், செய்யும் முன் “கோவிந்தா” என்ற நாமத்தை கூறும்படி அறிவுறுத்தினார். அவனும் அறிவுரையை பின்பற்றினான். பிறவி முடிந்தது, அடுத்தப் பிறவியில் நற்குடியில் பிறந்து, திருவேங்கடவனின் திருவடியைத் தழுவினான், வைகுண்டம் அடைந்தான்.

காளியன்  ஒரு விஷ நாகம். யமுனை நதி இருப்பிடம். காளியனின் விஷ வேகத்தால், மரங்கள் கருகின, பறவைக் கூட்டங்களும் கீழே விழுந்தன. யமுனைக் கரைக்குச் சென்ற கண்ணனின் தோழர்கள், அதன் நீரை அருந்தியதால் உயிரிழக்க, காளியனை யமுனையிலிருந்து துரத்த, கண்ணன் முடிவு செய்தான். யமுனையில் இறங்கினான், கோபமுற்ற காளியனின் தலையில் கண்ணனின் திருவடி ஸ்பரிசம் பட, காளியனை அடக்கி, ரக்ஷித்தான் கண்ணன்.

அரன், அயன் மற்றும் தேவாதி தேவர்களுக்கும் ரக்ஷகன் ராகவன் ஒருவனே.

இப்படித் தன்னை சரணம் என்று அடைந்தவர்களின் சரித்திரம் மூலம், நாம்  ஸம்ஸாரப் பிடியிலிருந்து விடுபட எம்பெருமான் வழி காட்டுகிறான். “அரிது அரிது மானிடராய் பிறத்தல் அரிது”. ஆம், பற்பல ஜென்மங்களை  வீணாக கழித்து, உழன்று, திரிந்து, திருநாராயணனின் நினைவில்லாமல் இருந்திருக்கிறோம். இப்படி கடந்து வந்த நம்மை, மனிதனாக இப்பிறவியில் பிறப்பித்துள்ளான். இந்த ஜென்மத்தையும் வீணாக்காமல், ஆசார்ய சம்பந்தம் பெற்று, திருவரங்கனின் திருப்பாதத்தைப் பற்றி, பெருவீட்டை அடைவோம். 

“வைகுந்தம் புகுதலும் வாசலில் வானவர்

வைகுந்தன் தமரெமர் எமதிடம் புகுகென்று

வைகுந்தத் தமரரும் முனிவரும் வியந் தனர்

வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே”

திருவாய்மொழி 10.9.9

நம்மை எதிர்கொண்டு வரவேற்க, வானவர்களும், தேவர்களும், முக்தர்களும்   வைகுண்ட வாசலில் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். “வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே” என்று நம்மாழ்வார் இந்தத் திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தில் அறுதியிட்டு கூறுகிறார். அவன் திருவடியை அடைந்து, பெருமாளுக்கும் பிராட்டிக்கும் நித்ய கைங்கர்யம் செய்வோம், வாருங்கள்!

ஸர்வலோக சரண்யனின் வ்ரதம்

சரணாகதியே மோக்ஷத்திற்க்கான சிறந்த உபாயம் என்றும் அந்தச் சரணாகதியை அநுஷ்டிக்க அந்தணர், அந்தியர், எல்லையில்நின்ற அனைத்துலகும் நொந்தவர் என அனைவரும் உரியவர்களே என்றும் ஸ்வாமி தேசிகன் தாமருளிய பல ஸ்ரீஸூக்திகளில் நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார். அவற்றுள் ப்ரதான ஸூக்தியான “ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா”வில் எம்பெருமான் ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு விளக்கொளிபெருமாளிடம் ப்ரபத்தியை விண்ணப்பிக்கிறார்.

யம் பூர்வமாச்ரிதஜநேஷு பவாந் யதாவத்

தர்மம் பரம் ப்ரணிஜகௌ ஸ்வயமாந்ருசம்ஸ்யம் |

ஸம்ஸ்மாரிதஸ்த்வமஸி தஸ்ய சரண்யபாவாத்

நாத த்வதாத்தஸமயா நநு மாத்ருசார்தம் ||

ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா – 45
Thoopul Sri Vilakoli Perumal Temple Jaya Varusha Masi Sravana Purappadu -  Anudinam.org
தூப்புல் ஸ்ரீ விளக்கொளி பெருமாள்

“விளக்கொளிபெருமாளே! அடியார்களிடத்தில் கருணை கொள்வதுவே தேவரீருக்கு சிறந்த தர்மமாகும். இவ்வுண்மையை தாங்களே தங்கள் திருவாயினால் இராமாவதாரத்தில் வெளியிட்டருளினீர். அந்தத் தர்மத்தைத் தற்பொழுது தேவரீருக்கு நினைவூட்டி அடியேன்பால் தயைபுரியுமாறு வேண்டுகின்றேன். நீயோ எல்லாருக்கும் ரக்ஷகனாய் நிற்கிறாய். அடியார்களுக்காக தேவரீர் கூறும் ஸத்யம் அனைத்தும் அடியேனைப் போன்ற தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவர்களுக்காக ஏற்பட்டனவல்லவோ? ஆதலால் உன் ஸத்யத்தை அடியேன் விஷயத்திலும் காத்தேயாக வேண்டும்” என்று இராமாவதாரத்தில் விபீஷணன் விஷயமாக வெளியிட்ட ஸத்யத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு இங்கே தீபப்ரகாஸனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார். 

ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதம்:

துஷ்டனான ராவணனுக்குத்‌ தம்பியான விபீஷணன் அந்த இராவணன்‌ ஜனஸ்தானத்தில்‌ ஜடாயுவைக்கொன்று, சீதையை அபகரித்து, இலங்கையில்‌ சிறை வைத்திருக்‌க, அவளோ இரவும்‌ பகலும்‌ இராமனையே நினைத்து உருகுகின்‌றனள்‌. சீதையை இராமனுக்குத் திருப்பிக்கொடுத்து விடு என்று விபீஷணன் ௮வனுக்குப்‌ பல நியாயமான வார்த்தைகளால்‌ தெரிவித்தும்‌ ௮வன்‌ காலனால்‌ தூண்டப்பட்டு அவன் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலுமவன்‌ விபீஷணனை வெறுத்து விரட்டிவிட்டனன்‌. ஆகையால்‌ தஞ்சனென்று அடைந்தவனை அஞ்சேல் என்று அபயமளிக்கும் தன்மையனான இராமன் எவர் என்ன சொன்னபோதிலும் ரக்ஷிக்காமல் இருக்கமாட்டான் என்று தன் நான்கு மந்திரிகளுடன் 

நிவேதேஅயத மாம் க்ஷிப்ரம் ராகவாய மஹாத்மனே |

ஸர்வ லோக ஷரண்யாய விபீஷணம் உபஸ்திதம் ||

யுத்தகாண்டம் 17-17

என்றபடி இராமனை சரணம்‌ புகுந்தான் விபீஷணன். மேலும்:

பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ராணி ச தனானி ச | 

பவத் கதம் ஹி மே ராஜ்யம் ச ஜீவிதம் ச ஸுகானி ச ||

யுத்தகாண்டம் 19-5

 “இராமா! இராவணனது தம்பியான நான் அவனால் அவமதிக்கப்பட்டபடியால் ஸர்வலோகசரண்யனான உன்னைச் சரணமடைந்தேன். நான் இலங்கையிலுள்ள எனது மனைவி மக்களையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் விட்டு நீயே கதியென்று வந்தவன். இனி என் ஜீவன் உனதே” என்றான்.

இராம லக்ஷ்மணர்கள் மேல் மிகுந்த ப்ரீத்தி கொண்ட ஸுக்ரீவன் விபீஷணனின் வருகை கண்டு அவனால் அவர்களுக்கு ஏதேனும் துன்பம் நேருமோ என்றஞ்சி:

ஏஷ ஸர்வ ஆயுத உபேத꞉ சதுர்பி꞉ ஸஹ ராக்ஷஸை꞉ |

ராக்ஷஸோ அப்யேதி பஷ்யத்வம் அஸ்மான் ஹந்தும் ந ஸம்ஷய||

யுத்தகாண்டம் 17-7

அந்தர்தனகதாஹ்யேதே ராக்ஷஸா꞉ காமரூபிண꞉ |

ஷூராஷ்ச நிக்ருதிஜ்ஞாஷ்ச தேஷாம் ஜாது ந விஷ்வஸேத் ||

ப்ரணீதீ ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய பவேதயம் |

அனுப்ரவிஷ்ய ஸோ(அ)ஸ்மாஸு பேதம் குர்யான்ன ஸம்ஷய꞉ ||

யுத்தகாண்டம் 17-21-22

“இவன் நான்கு ராக்ஷஸர்களுடன் ஸமஸ்த ஆயுதங்களையும் தரித்து வந்திருக்கிறான். இராமா! இவன் உன்னைச் சரணமடைந்தவனாயினும் நம்பத் தகுந்தவனல்லன். இவன்‌ இராவணனிடமிருந்து வந்திருப்பதால்‌ இவனிடம்‌ நம்பிக்கை வைக்கலாகாது. இவன் இராவணனால் அனுப்பப்பட்ட வேவுகாரனாக இருக்கக் கூடும். இவர்கள் தங்கள்‌ சொந்த பெயர்களையும் ஸ்வருபத்தையும் மறைத்து நம்மிடம் இனிமையாகப் பேசி அனுகூலர் போல் நடித்து நம்மை வஞ்சித்து நமக்குத் தீங்கிழைக்கவல்லவர்கள். அவ்வகையில் இவ்விபீஷணன் நம்மை வஞ்சிக்க வந்தவனே. ஆதலால் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது. இவன் வேவு பார்க்க மட்டும் வந்தவனல்லன். சமயம் பார்த்து உன்னையும் லக்ஷ்மணனையும் கொல்லும்படி இராவணனால் ஏவப்பட்டு வந்திருக்கக் கூடும்” என்றான்.

பிறகு பேசத் தொடங்கிய அங்கதனும் ஜாம்பவானும்:

ப்ரக்ருத்யா ராக்ஷஸோ ஹ்யேஷ ப்ராதாமித்ரஸ்ய வை ப்ரபோ |

ஆகதஷ்ச ரிபோ꞉ ஸாக்ஷாத்கதமஸ்மிம்ஷ்ச விஷ்வஸேத் || 

யுத்தகாண்டம் 17-25

“இராமா! இவனோ இராவணனின் தம்பி. ராக்ஷஸ வம்ஸத்தைச் சேர்ந்தவன். அவன் வந்த காலமும் தேசமும் தகுந்தவை அல்ல. இவன் உன்னைச் சரணடைந்தவனாயினும் எதிரிகளிடமிருந்து வந்ததால் இவனை பரீக்ஷிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது” என்றனர்.

வானரசேனர்களின் வாதங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டு கொண்டிருந்த எம்பெருமான் அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லத் தொடங்கினான்:

Looking for the bond of trust

ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய தவ அஸ்மி இதி ச யாசதே |

அபயம் ஸர்வபூதேப்யோ ததாமி ஏதத் வ்ரதம் மம ||

யுத்தகாண்டம் 18-33

“வானர ச்ரேஷ்டர்களே! தஞ்சமென்று வந்தடைந்தவர்களை அவர்களிடம் எவ்வளவு தோஷங்கள் இருப்பினும்  நான் எவ்விதத்திலும் கைவிடமாட்டேன். எவனொருவன் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்து நான் உன்னுடையவன் என்று கூறி ஒரு முறை ப்ரபத்தி செய்கிறானோ அவனை நான் ரக்ஷித்தே தீர்வேன். கையைக்கூப்பிக்கொண்டு அடைக்கலம் புகவந்தவன் விரோதியாயினும், நண்பனாயினும் வேறு யாராயினும் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டியதே என் ஸ்வரூபத்திற்குப் பாங்காகும். இந்த ராக்ஷஸன் துஷ்டனாயினும் சரி, நல்லவனாயினும் சரி. இவனால் நம்மை ஒன்றும் செய்ய இயலாது. சரணமடைந்தவனை ரக்ஷிக்காமல் விட்டால் பெரிய தோஷம் ஸம்பவிக்கும். ஆகையால் “சரணம்” என்ற பொழுதே அவன் விபீஷணனாயினும் அல்லது விபீஷணவேடம் தரித்த இராவணனே ஆயினும் நான் அவனை ரக்ஷித்தே தீர்வேன். இது என்னுடைய வ்ரதமாகும்.” என்று சொல்லி முடித்தான். இங்ஙனம் இராமன் கூறியதைக் கேட்டு அவன் குணத்தை நன்கு அநுபவித்த வானரசேனர்கள், “இராமா! நீயே ஸர்வலோக ரக்ஷகன். பிறர்க்கு ஹிதத்தை அளிப்பதற்கே திருவவதரித்தவன்” என்று உத்கோஷித்தனர்.

ஸ்ரீராமன் விபீஷணடித்திற் காட்டிய இவ்வபயப்ரதாநத்தை அடியொட்டி அவனுக்கு அருளினது போல தம் விஷயத்திலும் அருள வேண்டுமென்று ஸர்வலோகசரண்யனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். அவர் நமக்காக அருளிய ஸ்ரீஸூக்திகளை முன்னிட்டுக்கொண்டு நாமும் சக்ரவர்த்தித்திருமகனிடம் சரண் புகுவோமாக.

வேம்பின்புழு வேம்பன்றி உண்ணாது!

திருமங்கையாழ்வார் அருளிய பெரிய திருமொழி 10-8 மாற்றமுளவாகிலும், 7வது பாசுரம்:

வேம்பின்புழு வேம்பன்றி உண்ணாது அடியேன் 

நான் பின்னும் உன் சேவடியன்றி நயவேன் 

தேம்பலிளந்திங்கள் சிறைவிடுத்து ஐவாய்ப்

பாம்பினணைப்பள்ளிக் கொண்டாய் பரஞ்சோதீ

பொருளுறை:

க்ஷயரோகத்தால் மெலிவுற்ற யுவாவான சந்திரனுக்கு க்ஷயரோகத்தைப் போக்கியருளின, ஐந்து முகங்களையுடைய, ஸர்பத்தின் உடலான படுக்கையில் ஸயனித்திருக்கும் ஸ்ரீரங்கநாதனே! ஸர்வேஸ்வரனாய் மிக்க ப்ரகாஸமானவனே! வேப்பமரத்திலே பிறந்திருக்கும் புழு கசப்பான வேம்பை விட்டு வேறொன்றை உண்ணுவதில்லை. அதுபோல அடியேன் உனக்கே தாஸனாய், உனது அழகிய திருவடிகளை விட்டு வேறொன்றை விரும்பவேமாட்டேன்.” 

இப்பாசுரத்தின் உட்கருத்தை இனி ஸேவிப்போம்.

பொதுவாக எம்பெருமானின் இனிமைக்கு கரும்பையும் அதன் ரஸத்தையும் ஒரு த்ருஷ்டாந்தமாக இட்டுக் கூறுவது வழக்கம். “தொண்டர் தங்கள் சிந்தையுள்ளே முளைத்தெழுந்த தீங்கரும்பு” என்று இவ்வாழ்வாரே கரும்பை எம்பெருமானுக்கு உவமையாக்கியதும், ஸ்வாமி தேசிகன் தேஹளீசஸ்துதியில் திருக்கோவலூர் எம்பெருமானான நெடுமாலை பெண்ணை ஆற்றங்கரையில் விளைந்த கரும்பு என்றும் அவன் திவ்யமங்கள அநுபவம் கருப்பஞ்சாறு போன்றது என்று கொண்டாடியதும் இங்கே அநுஸந்திக்கத்தக்கது.

காஸாரபூர்வகவிமுக்யவிமர்த்தஜந்மா

பண்ணாதடேக்ஷூஸுபகஸ்ய ரஸோ பஹூஸ்தே

த்வத்பாதபத்மமதுநி த்வதநந்யபோக்யே

நூநம்‌ ஸமாச்ரயதி நூதநசர்க்கராத்வம்‌

தேஹளீசஸ்துதி-7

ஆனால் அகிலஹேயப்ப்ரத்யநீகனை இப்பாசுரத்தில் கருப்பஞ்சாற்றிற்கு நேர் எதிர் தட்டில் உள்ள வேம்போடு உவமையாக்கிக் கூறுவது அவன் திருக்கல்யாண குணங்களுக்குப் பாங்காகுமோ?

ஆழ்வார், இப்பாசுரத்தில் தலைவனான எம்பெருமான் என்ன செய்தினும் அவன் அடியவனான சேதனனுக்கு அவனையன்றி வேறு புகலிடமில்லை என்று நாம் அவனிடங்கொண்ட அநந்யார்ஹ தாஸ்யத்வத்தை ஸ்தாபிக்கவே வேம்பை உவமையாக்குகிறார். 

மனைவிகள் அனைவரையும் ஒரே விதமாகப் பாராட்டாமலிருந்த சந்திரனுக்கு சாபத்தால் க்ஷய ரோகம் ஏற்பட அவன் திருவரங்கம் சென்று அரங்கனை சரணடைந்து அங்குள்ள சந்திரபுஷ்கர்னியில் ஸ்நானம் செய்ய, திருவரங்கன் அந்த ரோகம் போகவருளினான். எம்பெருமானைத் தவிர பிற பலன்கள் மீது மோகங்கொள்வதென்பது நம் மனத்தில் ஏற்படும் ரோகம். வேம்பிற்கு தேஹத்தில் ஏற்படும் ரோகத்தையும் பித்தத்தையும்  போக்கி அனுகூலம் செய்யும் குணம் உண்டு. அதுபோல நம் மனத்தில் ஏற்பட்ட ரோகத்திற்கு எம்பெருமான் வேப்பஞ்சாறாகி அந்த ரோகத்தைப் போக்கியருளி தன் திவ்யமங்கள ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து நம்மைத் தன் பக்கல் ஈர்த்துக்கொள்கிறான். 

ஆழ்வார் ஸாதிக்கிறார்: “நீ வேம்பாக உன்னை ஆக்கிக்கொண்டு அடியேனை பரீட்சிக்கலாம். அப்பொழுதும் அடியேன் வேறொரு பலனையோ அதனை அளிக்கவல்ல தேவதையையோ நாடமாட்டேன். தலைவன் இனியன செய்தாலும் செய்யாதிருந்தாலும் அவன் மேல் எல்லையில்லா பதிவ்ரத்யம் கொண்ட தலைவியானவளுக்கு அவனையன்றி வேறு கதியில்லாதது போல அடியேன் உனக்கு வேம்பாயிட்டேனே என்னில் நான் வேம்பில் ஜீவித்து அதன் சாற்றை உண்டு வாழும் வேப்பம்புழு ஆவேன். நீ கரும்பானால் கருப்பம்புழுவாவேன். எம்பெருமானே! நான் உன்னிடத்தில் அடிமை கொண்டிருப்பது நீ கரும்பு போல இனியவனாக இருப்பதினாலேயே மட்டும் அன்றி நீ மிக இன்னாதவனாயிருப்பினும் உன்னையே விரும்பியிருப்பேன். இதுவே தாஸனான அடியேனின் ஸ்வரூபத்திற்கு லக்ஷணம்” என்று தலைக்கட்டுகிறார்.

இயற்கையில் கரும்பாயிருக்கிற நீ என் திறத்திலே வேம்பாக ஆனாலும் தேவரீரை நான் விடமாட்டேனென்றது போலவே, இயற்கையில் உனக்கு தாஸனாயிருக்கிற நான் அந்த  தாஸ்யத்வம் மாறப் பெற்றாலும் உன்னைத் தவிர  வேறொன்றை உபாயமாகக் கொள்ள மாட்டேன் என்பது இப்பாசுரத்தின் திரண்ட கருத்து.

திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்!

குற்றம் அறியாத கோவலனார்

ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தினால் நமக்கு உண்டாகும் விபரீத ஞானமானது நம் லக்ஷணத்துக்கு விரோதமாய், எம்பெருமானிடத்தில் பலவித தோஷங்களைச் செய்வித்து அவனிடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த அபசாரப்படவைக்கிறது. இது அவனுக்கு நம்மீது மிகுந்த சீற்றத்தை உண்டு பண்ணுமே என்ற பீதி உண்டாகும். ஆனால் சரணடைந்த ஆச்ரிதர்கள் விஷயத்தில் அவன்தான் “அவிஜ்ஞாதா(அறியாதவன்)”வாயிற்றே.

ஸர்வஜ்ஞனான எம்பெருமான் அறியாத பதமென்று ஒன்றிருக்குமோ? எம்பெருமானை ஸர்வஜ்ஞாதா என்றழைப்பது அல்லவோ பொருந்தும். அப்படியிருக்க இங்கு அறியாதவன் என்று எதனைச் சொல்லிற்று?

இது, எம்பெருமான் தன்னளவிலே ஆச்ரிதர்கள் எத்தனை அபசாரப்பட்டாலும் அதனால் சிறிதும் திருவுள்ளம் சீறாமல் அவர்கள் மேல் கொண்ட பக்ஷபாதத்தினால் அவர்கள் செய்யும் பல்லாயிரம் குற்றங்களையும் பொறுக்கும் அவனின் வாத்ஸல்யத்தைச் சொல்லிற்று.

ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்தாபிக்கிறார்:

மற்றொரு பற்றின்றி வந்தடைந் தார்க்கெல்லாங் 

குற்றமறியாத கோவலனார் – முற்றும் 

வினைவிடுத்து விண்ணவரோடு  ஒன்ற விரைகின்றார்

நினைவுடைத்தாய் நீமனமே நில்லு.

(அம்ருதரஞ்சனி 36)

என்று அவன் திருத்தாள்களில் சரணடைந்த எல்லாருடைய விஷயத்திலும் கோபாலனாக அவதரித்த பரமபதநாதன் அவர்கள் செய்த குற்றங்களை ஒரு நாளும் பொருட்படுத்தமாட்டான். ஆகையால் கவலை வேண்டா என்று எம்பெருமானின் அபராதஸஹத்வத்தை முன்னிட்டு தன் திருவுள்ளத்திற்கு உபதேஸம் செய்தருளுகிறார்.

மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் ஸ்வாமி கூரத்தாழ்வான் வரதராஜஸ்தவத்தில் பேரருளாளனின் வாத்ஸல்யத்தை அநுபவிக்கையில் “உபாலம்போயம் போ: ச்ரயதி பத ஸார்வஜ்ஞ்யமபி தே யதோ தோஷம் பக்தேஷ்விஹ வரத நைவாகலயஸி” (வரதராஜஸ்தவம்-20) என்று அருளுகிறார். அதாவது பக்தர்களின் தோஷங்கள் ஸ்வல்பமன்றியே மலைமலையாய் குவிந்திருந்தாலும் அவற்றை அறியாதொழிவது எம்பெருமானுக்கு அவிஜ்ஞாதா என்ற திருநாமத்துக்கு பொருந்துமே தவிர ஸர்வஜ்ஞத்வாநுகுணமாகாது என்றருளுகிறார்.

எம்பெருமானின் வாத்ஸல்யமானது அடியவர்கள் செய்யும் எந்தவொரு தோஷத்தையும் மன்னித்து ரக்ஷிக்கச் செய்கிறது.  அப்படியென்றால் நாம் குற்றங்கள் செய்யலாம் என்ற அர்த்தம் அன்று. க்ஷமிப்பது அவனின் இயல்பு குணம். அவனிடத்திலும் அவன் அடியார்களிடத்திலும்  குற்றங்கள் செய்யாமல் நம் ஆழ்வார்களும் பூர்வாசார்யர்களும் நமக்கு இட்ட கட்டளைப்படி அவனைச் சரணடைந்து அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்வதே ஒரு சேஷனின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு அழகு. அக்குணத்தை வளர்த்துக்கொள்வதே நமக்கு உசிதம்.

எம்பெருமானுக்கு எப்படி, எதனைக் கொண்டு ஆராதிக்க வேண்டும்?

எம்பெருமானுக்குக் கைங்கர்யம் பண்ணவேண்டுமென்கிற அவா அநேகமான சேதனர்களிடத்தில் இருப்பினும் அவனை ஆராதிக்கப் புகுமிடத்தில் எந்தவொரு குறையுமில்லாமல் அவனை ஆராதிக்க வேண்டுமே என்கிற அவர்களின் எண்ணமானது கைங்கர்யத்திற்குத் தடையாய் இருக்கிறது.

அவன் அவாப்தஸமஸ்தகாமன், நாமோ நீசர்கள்; நீசமான உபகரணங்களைக் கொண்டு அவனை எவ்வாறு ஆச்ரயித்துத் தலைகட்டுவது?அப்படியே செய்தாலும் பரமபதநாதனுக்கு அது பாங்காயிருக்குமோ என்று ஐயங்கொண்டு அவனை விட்டுப் பலர் விலகப் பார்ப்பதுண்டு.

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் ஸாதிக்கிறார்:

பரிவதில் ஈசனைப் பாடி விரிவது மேவல்  உறுவீர்

பிரிவகையின்றி நன்னீர்தூய் புரிவதுவும் புகை பூவே 

திருவாய்மொழி 1-6-1

எம்பெருமான் சீலன். அவன் நம்மிடத்தில் கொண்ட அபாரமான தயையினால், ஆராதனைக்கெளியனாகி நாம் இட்டதுகொண்டு த்ருப்தியடைகிறான். அவனது திருவாராதனத்திற்குத் தீர்த்தம் ஒன்றே  போதுமானது. அந்த தீர்த்தமும் ஏலம் முதலான வாஸனாத்ருவ்யங்களோ, துளஸீ முதலான சுத்த வஸ்துக்களோ சேர்ந்ததாயிருக்க வேண்டுமென்பதுமில்லை; புஷ்பம் எதுவாகயிருப்பினும் குற்றமில்லை; ஸமர்ப்பிக்கும் முறை தவறாது ஸமர்ப்பிக்க வேண்டுமென்பதுமில்லை. இதற்கு மேலும் எதையாவது ஸமர்ப்பிக்க முடியுமென்னில் சாதாரண தூபம் ஸமர்ப்பியுங்கோள். எம்பெருமானுக்கு ஸமர்ப்பிக்கிறோம் என்கிற சுத்த பாவமும், அவனிடத்தில் பெருங்காதலும், பக்தியுமே ப்ரதானம். அவாப்தஸமஸ்தகாமன் திறத்திலே நாம் சில பொருள்களை ஸமர்பிப்பது நமது ஸ்வரூபம் நிறம்பெறுதற்கேயன்றி அவனை நிரப்புவதற்கன்று என்று அவனின் ஸ்வாராதத்வத்தை தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார்.

இளையபெருமாள் காட்டிய அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்

பஞ்சவடியில் பர்ணசாலை அமைக்கும்பொழுது, எம்பெருமான் ஸ்ரீராமன் கட்டளையிடுகிறான்: 

How did Ahiravan kidnap Laxman (with Ram) if he didn't sleep during  Vanvaas? - Quora

ரமதே யத்ர வைதேஹீ த்வமஹம் சைவ லக்ஷ்மண |

தாத்ருசோ த்ருஷ்யதாம் தேச: ஸந்நிக்ருஷ்டஜலாசய: ||

ஆரண்யகாண்டம் 15-4

வநராமண்யகம் யத்ர ஜலராமண்யகம் ததா |

ஸந்நிக்ருஷ்டம் ச யத்ர ஸ்யாத்ஸமித்புஷ்பகுசோதகம் ||

ஆரண்யகாண்டம் 15-5

லக்ஷ்மணா! நீர்நிலை அருகில் இருக்கக் கூடியதும், எந்த இடத்தில் சீதை மகிழ்ச்சியாக இருப்பாளோ, அதேபோல் நீயும் நானும் உகப்புடன் இருப்போமோ, அப்படிப்பட்டதான ஓர் இடத்தைத் தேடிக் கண்டுபிடி. அந்த இடம் மரங்கள் அடர்ந்து அழகாக இருக்க வேண்டும் நீர்வளம் உள்ளதாக இருக்க வேண்டும். அருகிலேயே சமித்து, மலர்கள், தர்ப்பை, நல்ல தீர்த்தம் கிடைக்கும்படியாக இருக்க வேண்டும்.” என்றான்.

அதற்கு லக்ஷ்மணன் பதிலளிக்கிறான்:

பரவாநஸ்மி காகுத்ஸ்த த்வயி வர்ஷசதம் ஸ்திதே |

ஸ்வயம் து ருசிரே தேசே க்ரியதாமிதி மாம் வத ||

ஆரண்யகாண்டம் 15-7

இராமா! நான் காலமெல்லாம் தங்கள் அடிமையாக இருப்பவன். அதனால் உனக்குப் பிடித்தமான இடத்தைத் தேர்ந்த்தெடு என்று தாங்கள் கூறுவது முறையல்ல. எந்த இடத்தில் தங்கள் மனம் ஈடுபடுகின்றதோ அதைச் சுட்டிக்காட்டி, இங்கே பர்ணசாலையைக் கட்டு என்று எனக்கு ஆணையிடுங்கள்” என்று விண்ணப்பித்து தான் ஸ்வதந்த்ரன் அல்லன் என்றும் அவ்வாறு ஸ்வதந்த்ரமாக செய்யும் கைங்கர்யம் நிறம் பெறாது என்றும் ஸ்தாபித்து, மேலும்,

பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா கிரிஸாநுஷு ரம்ஸ்யதே |

அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி ஜாக்ரதஸ் ஸ்வபதஸ்சதே ||

அயோத்யாகாண்டம் 31-25

நீர் வைதேஹியுடன் கூட மலைத்தாழ்வரைகளில் விளையாடுவீர்; அடியேன் நீர் விழித்துக் கொண்டிருக்கும்போதும் தூங்கும்போதும் உமக்கு எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்.” என்று தன் சேஷத்வத்தை திருக்கைத்தொட்டு வெளிப்படுத்தினார் இளையபெருமாள்.

எம்பெருமானிடம் நமக்குள்ள அநந்ய உபாயத்வம்!

                              

त्वयि प्रवृत्ते मम किं प्रयासैस्त्वय्यप्रवृत्ते मम किं प्रयासैः

அஷ்டபுஜாஷ்டகம் – 6

அழகான இந்த இரண்டு வரிகள் மூலம் நம் அநந்யகதித்வத்தையும் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனிடம் நமக்குள்ள அநந்ய உபாயத்வத்தையும் ஒரு சேர தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஒருவனுக்கு கைகொடுப்பேன் என்று எம்பெருமான் ஸங்கல்பிக்குமளவில் அவன் ஸ்வதந்த்ரமாக எடுக்கும் முயற்சியினாலோ பிற தேவதைகளை ஆச்ரயிப்பதாலோ ஒரு பயன் உண்டோ? அவன்ஒருவனை ரக்ஷிக்கமுடியாது என்று ஸங்கல்பித்தபின் வேறொரு தேவதையின் ரக்ஷகத்வத்தாலோ ஜீவனின் ஸ்வதந்த்ர முயற்சியாலோ யாதொரு பயனும் இல்லை என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி.

என்நான் செய்கேன்? யாரே களைகண்? என்னையென் செய்கின்றாய்?உன்னால் அல்லால் யாவ ராலும் ஒன்றும் குறைவேண்டேன்,கன்னார் மதிள்சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய்! அடியேன் அருவாழ்ணாள்,சென்னா ளெந்நாள் அந்நா ளுன்தாள் பிடித்தே செலக்காணே.

திருவாய்மொழி 5-8-3

என்ற ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் பாசுரம் இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது. 

தேனே மலரும் திருப்பாதம்!

அந்நாளில் த்ரிவிக்ரமனாய் உயர்ந்து மூவுலகையும் அளந்து தன் சர்வசக்தித்வத்தை நிர்தாராணம் பண்ணினான் பெருமான். அவ்வல்லமையைக் கண்டு மோஹித்த  ஆண்டாள் ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன், அம்பர மூடறுந்தோங்கி உலகளந்த உம்பர் கோமான், அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் என்று அவன் திருவடியின் மேன்மையை திருப்பாவையில் மீண்டும் மீண்டும் அநுபவிக்கிறாள். ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரோஆறெனக்கு நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்” என்று அடியவர்களை ஆட்கொண்டு ரக்ஷிக்க எம்பெருமான் உபாயமாக தன் திருவடியையே தந்தருளுகிறான் என்று அத்திருவடி தொழுதெழுகிறார். வானவர்களின் தலையை அலங்கரிக்கும் அத்திருப்பாதங்களை ஸ்பர்ஸித்துத் தாங்கும் பாதுகைகளின் பெருமையை லக்ஷக்கணக்கான ஸ்லோகங்களால் விவரித்தாலும் அதன் மஹிமையை முழுவதுமாகப் பாடித்  தலைக்கட்ட முடியாது என்று ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் அருளுகிறார்.

சீதக்கடலுள் அமுதன்ன தேவகி

கோதைக் குழலாள் அசோதைக்குப் போத்தந்த

பேதைக் குழவி பிடித்துச் சுவைத்துண்ணும்

பாதக் கமலங்கள் காணீரே பவளவாயீர்! வந்து காணீரே

பெரியாழ்வார் திருமொழி 1-2-1

அப்படியிருக்க அவ்வைகுந்தக் குட்டனோ கோவலர் குட்டனாக நிகழ்த்திக் காட்டிய திவ்ய சேஷ்டிதங்கள் தான் எப்படிப்பட்டவை!

உன் திருப்பாதங்களை நீ சுவைத்துக் கொண்டிருப்பது ஆழ்வார்கள் “தேனே மலரும் திருப்பாதம்” என்று அவற்றை ஏற்றுவதாலா அல்லது அறிவொன்றுமில்லாத ஆயர்குலத்தில் தோன்றியதால் அக்குலத்திற்குத் தகுந்த செயல்களைச் செய்யவேண்டுமென்பதாலா அல்லது ப்ரளய காலத்திலே நீ உன் திருவயிற்றில் ஒளித்து வைத்த எல்லா வஸ்துக்களையும் உஜ்ஜீவிக்கவேண்டுமென்பதாலா இல்லை அவை நீ விழுங்கிய மண் கட்டிகளைக் கரைப்பதற்கான மருந்தா மாயோனே(நெய்யூண் மருந்தோ மாயோனே)?

விண்ணவரும் மண்ணவரும் விரும்பும் வெற்பு

 பரமபதத்திலே கைங்கர்யஸாம்ராஜ்யத்துக்கு அதிபதியாய் இருப்பினும் தன் பரத்வ ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டு தன்னைச் சரணடையும் சேதனர்களின் மேல் கொண்ட பக்ஷபாதத்தினால் தயையே திருவுள்ளமாய், அவர்கள் பற்றுவதற்கு ஹேதுவாய் “ஸ்ரீவைகுண்ட விரக்தாய ஸ்வாமி புஷ்கரணீ தடே” என்றபடி ஸ்ரீவைகுந்தத்தில் இருந்து இ(ற)ரங்கி வந்து, ஸ்ரீநிவாஸனாக திருமலையில் நித்யவாஸம் செய்கிறான். அப்பெருமானின் பிரிவைப் பொறுக்க மாட்டாது நித்யரும் கூட தேஸோசிதமான தேஹங்களைப் பரிக்ரஹித்துக்கொண்டு திருமலையிலே வந்து அவனுக்கு நித்யகைங்கர்யங்கள் பண்ணுகின்றனர்.

கண்ணாவான் என்றும், மண்ணோர்விண்ணோர்க்கு,

தண்ணார் வேங்கட, விண்ணோர் வெற்பனே

திருவாய்மொழி 1-8-3

திருமலையானது மண்ணவர்க்கும் விண்ணவர்க்கும் பொதுவான தலமாகவும் அம்மலையிலே வீற்றிருக்கும் திருவேங்கடவன் இருதலையார்க்கும் பொதுவாய் நிற்கிறான் என்று ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அவனின் பரத்வத்தையும்  ஸௌலப்யத்தையும் மங்களாசாஸனம் பண்ணுகிறார். திருவேங்கடவன் எண்ணற்ற திருக்கல்யாண குணங்களை உடையவனாயிருப்பினும் அவனுடைய மற்ற குணங்களனைத்தும் தரம் பெறுவது அவன் தயையாலேயே என்பதனை “தயா சதகம்” என்னும் ஸ்தோத்ரத்தின் மூலம் ஸ்வாமி தேஶிகன் நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார். மந்திபாய் வடவேங்கடமாமலை வானவர்கள் சந்தி செய்ய நின்றான்” என்று திருப்பாணாழ்வாரும் விண்ணவரும் மண்ணவரும் விரும்பும் வெற்பு என்று ஸ்வாமி தேஶிகனும் பாசுரமிட்டது இங்கு அனுசந்திக்கத்தக்கது.

உனக்குரியனாய மைந்தன் உய்ந்தான்!

ஆளரியாய் திருவவதரித்த நரசிங்கனுக்கு ஆச்ரிதர்கள் மேலுள்ள பக்ஷபாதம் தான் எத்துணை?  அடியார்களை எப்படிக் காப்பது என்று சதா சர்வ காலமும் சிந்தனை செய்வதற்காகவேயன்றோ பெருமான் இப்பூவுலகில் பல க்ஷேத்ரங்களில் பர்யங்க பங்கத்தில் யோகாந்ருஸிம்ஹணாக வீற்றிருக்கிறான்!

குழந்தை ப்ரஹ்லாதனை அவன் தந்தை செய்யும் ஹிம்சைகளிலிருந்து காக்க வேண்டும். இரணியானால் சிறைவைக்கப்பட்ட ஞானிகளையும் மஹான்களையும் விடுவிக்கவேண்டும். தேவர்களையும் வேதத்தையும் அக்கொடூரனிடமிருந்து ரக்ஷிக்க வேண்டும். எம்பெருமானுக்கு பரமபதத்தில் இருப்பு கொள்ளவில்லை. இமையோர் தலைவன் ஒரு குழந்தை அழைத்தா வரப்போகிறான் என்ற இறுமாப்பு இரணியனுக்கு.

குழந்தை ப்ரஹ்லாதன் “நின் பாதமே சரணாகத் தந்தொழிந்தாய்”(திருவாய்மொழி 5-7-10) என்று ஸ்ரீமந் நாராயணனை வாயினால் பாடி மனத்தினால் சிந்தித்துக்கொண்டு, தன் தந்தை தன்னிடத்தில் செய்த ஹிம்சைகளையெல்லாம் பொறுத்துக்கொண்டான். ஆனால் ஸர்வேஸ்வரன் தன் மீது செய்யும் தோஷங்களைக் கூடப் பொறுப்பான், தன் பக்தர்கள் மீது இழைக்கப்படும் தோஷங்களைக் க்ஷணக்காலமும் பொறுக்கமாட்டானன்றோ!  “தனக்குரியனாய் அமைந்த தானவர்கோன் கெட்டான், உனக்குரியனாய மைந்தன் உய்ந்தான்” (நூற்றெட்டுத் திருப்பதி அந்தாதி – 77) என்றபடி ஸ்ரீமந் நாராயணனே பரத்வம், நாம் எல்லோரும் அவனுடைய தாஸர்கள்(தாஸபூதா ஸ்வத ஸர்வே ஹயாத்மான: பரமாத்மந: – மந்த்ரராஜபத ஸ்தோத்ரம் 11) என்று உணர்ந்த ப்ரஹ்லாதன் ஈசன் அடங்கெழில் அஃதென்று அடங்குக(திருவாய்மொழி1-2-7) என்று அவனுள்ளே அடங்கிப் போனான். இதனை உணராத இரணியன் எம்பெருமான் திருக்கைகளாலேயே  மாண்டே போனான். 

ஸ்வாமி தேசிகன் காமாஸிகாஷ்டகத்தில் மிக அழகாக ஸாதிக்கிறார்

த்வயி ரக்ஷதி ரக்ஷகை: கிமந்யை

த்வயி சாரக்ஷதி ரக்ஷகை: கிமந்யை:

காமாஸிகாஷ்டகம் – 8 

ந்ருஸிம்ஹன் ஒருவனை ரக்ஷிக்கவேண்டும் என்று ஸங்கல்பம் செய்துவிட்டால் மற்ற தெய்வங்கள் காப்பால் என்ன பயன்? ந்ருஸிம்ஹன் ஒருவனை ரக்ஷிக்கவேண்டாம் என்று ஸங்கல்பம் செய்துவிட்டால் மற்ற தெய்வங்கள் காப்பால் என்ன பயன்?