Design a site like this with WordPress.com
Get started

வினை தீர்க்கும் திருவேங்கட மாமலை – 1

பரமபதத்திலே கைங்கர்யஸாம்ராஜ்யத்திற்கு  அதிபதியாய் இருப்பினும் தன் பரத்வ ஸ்வரூபத்தை மறைத்துக் கொண்டு தன்னைச் சரணடையும் சேதனர்களின் மேல் கொண்ட எல்லையில்லா பக்ஷபாதத்தினால் தயையே திருவுள்ளமாய், அவர்கள் பற்றுவதற்கு ஹேதுவாய் நித்ய விபூதியில் இருந்து இர(ற)ங்கி வந்து அர்ச்சாவதாரமாக மண்ணுலகில் நித்யவாஸம் பண்ண திருவுள்ளம் கொண்டான் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். கலியுகத்தின் ப்ரத்யக்ஷ தெய்வமாய் அர்ச்சாரூபமாய் முதன் முதலாக திருமலையில் ஸ்ரீநிவாஸனாக எழுந்தருளினான்.

கங்கையும் அதனிற் புனிதமான காவிரிக் கரையும் மற்றும் பல புண்ய நதிக் கரைகளும், செழிப்பான வனங்களும், காஞ்சி, மதுரா போன்ற புண்ய க்ஷேத்ரங்கள் பல இருப்பினும் எம்பெருமான் ஒரு மலையைத் தன் உறைவிடமாகக் கொள்ளக் காரணம் என்ன?

உயரமான ஒரு மலையில் இருந்து பெருகும் சுனையானது மேடு பள்ளம் என்று பாராமல் தங்கு தடையின்றி ஓடி அம்மலையில் வாழும் தாவரங்களைச் செழிப்பாக்கி, அங்குள்ள ஜீவராசிகளின் தாகத்தைப் போக்கி உயிர் கொடுக்கும். பின் பல சுனைகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு மஹாநதியாக உருவங்கொண்டு கீழே பாய்ந்தோடி நாட்டை வளமாக்கும். அதேபோல இப்பூவுலகில் ஸம்ஸாரமென்னும் கொடியதான பாலை நிலத்தில் கட்டுண்டு அவஸ்தைப் படும் சேதனர்களைத் தன் குளிர்ந்த கடாக்ஷத்தால் நனைத்து உஜ்ஜீவிக்கவே பெருமான் மிகவும் உயரமான திருமலையில் எழுந்தருளினான். தன் எல்லையில்லா தயையை ஓர் வற்றாத சுனையாகப் பெருக்கச் செய்து, அதனை தேவர், மனுஷ்யர்,  உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்ற ஏற்றத் தாழ்வு பாராமல் எல்லோரிடத்திலும் சமமாகப் பாயச்செய்து தன் அனுபவத்தில் நனைத்தான். தயை என்னும் சுனையுடன் ஸௌலப்ய-ஸௌசீல்ய-வாத்ஸல்யங்களைச் சேர்த்து “அநந்யோபாயத்வம்” என்னும் ஓர் ஒப்பற்ற ஸமுத்ரமாகப் பெருக்கி இன்றளவும் ஸம்ஸாரஸாகரத்திலிருந்து நம்மைக் ரக்ஷித்துக் கொண்டிருக்கிறான் அகிலாண்ட கோடி ப்ரஹ்மாண்ட நாயகனான ஸ்ரீநிவாஸன். 

ஒப்பற்ற இத்திருமலையை ஆழ்வார்களும் நம் ஆசார்ய ஸார்வபௌமனும் எவ்வாறு கொண்டாடுகிறார்கள் என்று அடுத்த பகுதிகளில் அனுபவிப்போம்.

ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹா தேஶிகாய நம: