கண்ணனுக்கும் எம்பெருமானாருக்கும் சிலேடை

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததியின் 13ம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்வாமி ராமாநுஜருக்கும் எம்பெருமான் கண்ணனுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தி கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக திருவவதரித்தான் என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச: |

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

நநு ராமாவரஜ: ஸ ஏஷ பூய: ||

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததி -13

மைந்நம்பு வேல்கண் நல்லாள்முன்னம் பெற்ற வளைவண்ணம் நன்மாமேனி, தன்நம்பி நம்பி” என்றபடி கண்ணபிரான் பலராமனுக்கு தம்பியாதலின் ராமாநுஜன் என்ற திருநாமம் கொண்டான். ஜகதாசார்யரான ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருக்கு ராமாநுஜர் என்ற திருநாமம் ப்ரஸித்தம். 

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

கண்ணன்‌, பாணாஸுர யுத்தத்தில்‌ சங்கரனைத்‌ தோல்வி அடையச்செய்தும், இந்திரன்‌ மழையைப்‌ பொழிந்தபோது, குன்றமேந்தி குளிர்மழை காத்தும், நான்முகன்‌ பசுங்கன்றுகளை மறைத்தபோது, வேறு கன்றுகளை உண்டு பண்ணியும் அவர்களின் கர்வத்தை அடக்கினான். சங்கரர்‌, பாஸ்கரர்‌ ஆகியோரின்‌ மதங்களைத்‌ தம்‌ வாதத்திறமையால் கண்டித்தார்‌ ஸ்வாமி ராமாநுஜர்‌. சங்கரர்‌, “ப்ரஹ்மம் ஸத்யம், உலகம் மாயை, ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றேயன்றி வேறில்லை, ப்ரஹ்மம் நிர்குணம் (ப்ரஹ்மஸத்யம் ஜகந்மித்யா ஜீவோப்ரஹ்மணைவ ந அபர:)” என்று வேதத்தில் உள்ள அபேதச்ருதிகள் கொண்டு அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை ஸ்தாபித்தார். ஸ்வாமி ராமாநுஜரோ, “ப்ரஹ்மமும்‌ ஸத்யம்‌; உலகமும்‌ ஸத்யம்‌; ஜீவனும்‌ ஸத்யம்‌. ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றல்ல; மாறாக ப்ரஹ்மத்தை, ஸகல ஜீவன்கள் மற்றும் அசேதனப் பொருள்களையும் தமக்குச் சரீரமாகக் கொண்டு அவற்றின் ஒவ்வொன்றிலும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவராக அறியவேண்டும். இதைத் தவிர அறிய வேண்டியது வேறில்லை. பரமபுருஷனை அநுபவிப்பவனாகவும், அநுபவிக்கப்படும் பொருளாகவும், ஏவுகிறவராகவும் இந்த மூன்று நிலைகளில் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் (ஏதத் ஜ்ஞேயம் நித்யமேவாத்மஸம்ஸ்த்தம் நாத: பரம் வேதிதவ்யம் ஹி கிஞ்சித், போக்தா போக்யம் ப்ரேரித்தாஞ்ச மத்வா ஸர்வம் ப்ரோக்தம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மமேதத்), ப்ரஹ்மம் எண்ண முடியாத திருக்கல்யாண குணங்களின் கடல் போன்றவன்.” என்பதனை உபநிஷத்துக்களைப் ப்ராமணமாகக் கொண்டும் ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை அதற்குத் துணையாகக் கொண்டும் ஸ்தாபித்தார். அதேபோன்று பாஸ்கர மதத்தையும்‌ கடகஸ்ருதி வாக்யங்களைப் ப்ரமாணமாகக் கொண்டு கண்டித்தார். ஆக, சங்கரமதம்‌ பாஸ்கரமதம்‌ முதலிய பிற மதங்களைக்‌ கண்டித்து அவர்களின்‌ செருக்கை அடக்கினார்‌. 

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச:         

யாதவ வம்ஸத்தாரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தி வந்த கம்ஸனைத் தன் வலிமையால் கொன்று யாதவர்களை நன்னிலையில் நிறுத்தி அவர்களை ஸந்தோஷமாக வாழ வழிவகுத்தான் கண்ணன். யாதவப்ரகாசர் “கப்யாசம் புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ” என்ற உபநிஷத் வாக்யத்திற்கும் இன்னும் பிற வாக்யங்களிற்க்கும் வேதத்திற்கு முரண்பாடான அர்த்தங்களைக் கூறிவர, ஸ்ரீபாஷ்யகாரர் தம்முடைய கூர்மையான ஞானத்தினால் அதன் நேரிய பொருளைக் கூறித் தெளிவித்து, அவரை ஆட்கொண்டு, ஓர் ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக்கி உஜ்ஜீவிக்கச் செய்தார். 

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

த்ரௌபதியை ஒரு மாபெரும் சபையில் அவமானப்படுத்திய துரியோதனாதிகளையும் அந்த அநீதியைத் தடுக்காத பீஷ்ம த்ரோணாதிகளையும் பாரதப் போரில், பார்த்தனுக்குத் துணையாக, ஓர் சாரதியாய் நின்று மடியச் செய்தான் பார்த்தசாரதியான கண்ணன். வேதாந்தத்திற்கு பிற மதத்தினர் வேதவ்ருத்தமாக கூறிய தவறான அர்த்தங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோம்படி தம் ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் மூலம் கண்டித்து, அவ்வர்த்தங்களைச் சீர்படுத்தி வெளியிட்டருளினார் ஸ்ரீபாஷ்யகாரர். 

இவ்வொற்றுமைகளை ஆராய்ந்து பார்க்கையில் எம்பெருமான் கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக அவதரித்தானென்பது பொருந்தும் என்று தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

“இலைகள்  நிறைந்த தாமரைப் பூவிலே  வீற்றிருக்கும் அலர்மேல்மங்கையின் பதியான ஸ்ரீமந் நாராயணன் தன் திருக்கையில் தரித்திருக்கும் திருவாழியாழ்வானும், நந்தகமும், பகைவர்மேல்  பாயும் கதையும், சார்ங்கமென்னும் வில்லும், பாஞ்சசன்னியமும் ஆகிய இவையைந்தும் இப்பூமண்டலத்தைக் காக்க இப்பரதகண்டத்தின் நடுவில் யதிராஜராக அவதரித்தன” என்று ஸ்வாமி திருவரங்கத்தமுதனார் இராமாநுஜ நூற்றந்தாதியில் ஜகதாசார்யனின் அவதாரவைபவத்தைக் கொண்டாடுவது இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது. 

அடையார்கமலத்து அலர்மகள்கேள்வன் கையாழியென்னும்

படையொடு நாந்தகமும் படர்தண்டும் ஒண்சார்ங்கவில்லும்

புடையார்புரிசங்கமும் இந்தப்பூதலம்காப்பதற்கென்று

இடையே இராமானுசமுனியாயின இந்நிலத்தே.

இராமானுஜ நூற்றந்தாதி – 33

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: | ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹாதேசிகாய நம:

ஸர்வலோக சரண்யனின் வ்ரதம்

சரணாகதியே மோக்ஷத்திற்க்கான சிறந்த உபாயம் என்றும் அந்தச் சரணாகதியை அநுஷ்டிக்க அந்தணர், அந்தியர், எல்லையில்நின்ற அனைத்துலகும் நொந்தவர் என அனைவரும் உரியவர்களே என்றும் ஸ்வாமி தேசிகன் தாமருளிய பல ஸ்ரீஸூக்திகளில் நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார். அவற்றுள் ப்ரதான ஸூக்தியான “ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா”வில் எம்பெருமான் ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு விளக்கொளிபெருமாளிடம் ப்ரபத்தியை விண்ணப்பிக்கிறார்.

யம் பூர்வமாச்ரிதஜநேஷு பவாந் யதாவத்

தர்மம் பரம் ப்ரணிஜகௌ ஸ்வயமாந்ருசம்ஸ்யம் |

ஸம்ஸ்மாரிதஸ்த்வமஸி தஸ்ய சரண்யபாவாத்

நாத த்வதாத்தஸமயா நநு மாத்ருசார்தம் ||

ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா – 45
Thoopul Sri Vilakoli Perumal Temple Jaya Varusha Masi Sravana Purappadu -  Anudinam.org
தூப்புல் ஸ்ரீ விளக்கொளி பெருமாள்

“விளக்கொளிபெருமாளே! அடியார்களிடத்தில் கருணை கொள்வதுவே தேவரீருக்கு சிறந்த தர்மமாகும். இவ்வுண்மையை தாங்களே தங்கள் திருவாயினால் இராமாவதாரத்தில் வெளியிட்டருளினீர். அந்தத் தர்மத்தைத் தற்பொழுது தேவரீருக்கு நினைவூட்டி அடியேன்பால் தயைபுரியுமாறு வேண்டுகின்றேன். நீயோ எல்லாருக்கும் ரக்ஷகனாய் நிற்கிறாய். அடியார்களுக்காக தேவரீர் கூறும் ஸத்யம் அனைத்தும் அடியேனைப் போன்ற தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவர்களுக்காக ஏற்பட்டனவல்லவோ? ஆதலால் உன் ஸத்யத்தை அடியேன் விஷயத்திலும் காத்தேயாக வேண்டும்” என்று இராமாவதாரத்தில் விபீஷணன் விஷயமாக வெளியிட்ட ஸத்யத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு இங்கே தீபப்ரகாஸனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார். 

ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதம்:

துஷ்டனான ராவணனுக்குத்‌ தம்பியான விபீஷணன் அந்த இராவணன்‌ ஜனஸ்தானத்தில்‌ ஜடாயுவைக்கொன்று, சீதையை அபகரித்து, இலங்கையில்‌ சிறை வைத்திருக்‌க, அவளோ இரவும்‌ பகலும்‌ இராமனையே நினைத்து உருகுகின்‌றனள்‌. சீதையை இராமனுக்குத் திருப்பிக்கொடுத்து விடு என்று விபீஷணன் ௮வனுக்குப்‌ பல நியாயமான வார்த்தைகளால்‌ தெரிவித்தும்‌ ௮வன்‌ காலனால்‌ தூண்டப்பட்டு அவன் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலுமவன்‌ விபீஷணனை வெறுத்து விரட்டிவிட்டனன்‌. ஆகையால்‌ தஞ்சனென்று அடைந்தவனை அஞ்சேல் என்று அபயமளிக்கும் தன்மையனான இராமன் எவர் என்ன சொன்னபோதிலும் ரக்ஷிக்காமல் இருக்கமாட்டான் என்று தன் நான்கு மந்திரிகளுடன் 

நிவேதேஅயத மாம் க்ஷிப்ரம் ராகவாய மஹாத்மனே |

ஸர்வ லோக ஷரண்யாய விபீஷணம் உபஸ்திதம் ||

யுத்தகாண்டம் 17-17

என்றபடி இராமனை சரணம்‌ புகுந்தான் விபீஷணன். மேலும்:

பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ராணி ச தனானி ச | 

பவத் கதம் ஹி மே ராஜ்யம் ச ஜீவிதம் ச ஸுகானி ச ||

யுத்தகாண்டம் 19-5

 “இராமா! இராவணனது தம்பியான நான் அவனால் அவமதிக்கப்பட்டபடியால் ஸர்வலோகசரண்யனான உன்னைச் சரணமடைந்தேன். நான் இலங்கையிலுள்ள எனது மனைவி மக்களையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் விட்டு நீயே கதியென்று வந்தவன். இனி என் ஜீவன் உனதே” என்றான்.

இராம லக்ஷ்மணர்கள் மேல் மிகுந்த ப்ரீத்தி கொண்ட ஸுக்ரீவன் விபீஷணனின் வருகை கண்டு அவனால் அவர்களுக்கு ஏதேனும் துன்பம் நேருமோ என்றஞ்சி:

ஏஷ ஸர்வ ஆயுத உபேத꞉ சதுர்பி꞉ ஸஹ ராக்ஷஸை꞉ |

ராக்ஷஸோ அப்யேதி பஷ்யத்வம் அஸ்மான் ஹந்தும் ந ஸம்ஷய||

யுத்தகாண்டம் 17-7

அந்தர்தனகதாஹ்யேதே ராக்ஷஸா꞉ காமரூபிண꞉ |

ஷூராஷ்ச நிக்ருதிஜ்ஞாஷ்ச தேஷாம் ஜாது ந விஷ்வஸேத் ||

ப்ரணீதீ ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய பவேதயம் |

அனுப்ரவிஷ்ய ஸோ(அ)ஸ்மாஸு பேதம் குர்யான்ன ஸம்ஷய꞉ ||

யுத்தகாண்டம் 17-21-22

“இவன் நான்கு ராக்ஷஸர்களுடன் ஸமஸ்த ஆயுதங்களையும் தரித்து வந்திருக்கிறான். இராமா! இவன் உன்னைச் சரணமடைந்தவனாயினும் நம்பத் தகுந்தவனல்லன். இவன்‌ இராவணனிடமிருந்து வந்திருப்பதால்‌ இவனிடம்‌ நம்பிக்கை வைக்கலாகாது. இவன் இராவணனால் அனுப்பப்பட்ட வேவுகாரனாக இருக்கக் கூடும். இவர்கள் தங்கள்‌ சொந்த பெயர்களையும் ஸ்வருபத்தையும் மறைத்து நம்மிடம் இனிமையாகப் பேசி அனுகூலர் போல் நடித்து நம்மை வஞ்சித்து நமக்குத் தீங்கிழைக்கவல்லவர்கள். அவ்வகையில் இவ்விபீஷணன் நம்மை வஞ்சிக்க வந்தவனே. ஆதலால் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது. இவன் வேவு பார்க்க மட்டும் வந்தவனல்லன். சமயம் பார்த்து உன்னையும் லக்ஷ்மணனையும் கொல்லும்படி இராவணனால் ஏவப்பட்டு வந்திருக்கக் கூடும்” என்றான்.

பிறகு பேசத் தொடங்கிய அங்கதனும் ஜாம்பவானும்:

ப்ரக்ருத்யா ராக்ஷஸோ ஹ்யேஷ ப்ராதாமித்ரஸ்ய வை ப்ரபோ |

ஆகதஷ்ச ரிபோ꞉ ஸாக்ஷாத்கதமஸ்மிம்ஷ்ச விஷ்வஸேத் || 

யுத்தகாண்டம் 17-25

“இராமா! இவனோ இராவணனின் தம்பி. ராக்ஷஸ வம்ஸத்தைச் சேர்ந்தவன். அவன் வந்த காலமும் தேசமும் தகுந்தவை அல்ல. இவன் உன்னைச் சரணடைந்தவனாயினும் எதிரிகளிடமிருந்து வந்ததால் இவனை பரீக்ஷிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது” என்றனர்.

வானரசேனர்களின் வாதங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டு கொண்டிருந்த எம்பெருமான் அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லத் தொடங்கினான்:

Looking for the bond of trust

ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய தவ அஸ்மி இதி ச யாசதே |

அபயம் ஸர்வபூதேப்யோ ததாமி ஏதத் வ்ரதம் மம ||

யுத்தகாண்டம் 18-33

“வானர ச்ரேஷ்டர்களே! தஞ்சமென்று வந்தடைந்தவர்களை அவர்களிடம் எவ்வளவு தோஷங்கள் இருப்பினும்  நான் எவ்விதத்திலும் கைவிடமாட்டேன். எவனொருவன் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்து நான் உன்னுடையவன் என்று கூறி ஒரு முறை ப்ரபத்தி செய்கிறானோ அவனை நான் ரக்ஷித்தே தீர்வேன். கையைக்கூப்பிக்கொண்டு அடைக்கலம் புகவந்தவன் விரோதியாயினும், நண்பனாயினும் வேறு யாராயினும் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டியதே என் ஸ்வரூபத்திற்குப் பாங்காகும். இந்த ராக்ஷஸன் துஷ்டனாயினும் சரி, நல்லவனாயினும் சரி. இவனால் நம்மை ஒன்றும் செய்ய இயலாது. சரணமடைந்தவனை ரக்ஷிக்காமல் விட்டால் பெரிய தோஷம் ஸம்பவிக்கும். ஆகையால் “சரணம்” என்ற பொழுதே அவன் விபீஷணனாயினும் அல்லது விபீஷணவேடம் தரித்த இராவணனே ஆயினும் நான் அவனை ரக்ஷித்தே தீர்வேன். இது என்னுடைய வ்ரதமாகும்.” என்று சொல்லி முடித்தான். இங்ஙனம் இராமன் கூறியதைக் கேட்டு அவன் குணத்தை நன்கு அநுபவித்த வானரசேனர்கள், “இராமா! நீயே ஸர்வலோக ரக்ஷகன். பிறர்க்கு ஹிதத்தை அளிப்பதற்கே திருவவதரித்தவன்” என்று உத்கோஷித்தனர்.

ஸ்ரீராமன் விபீஷணடித்திற் காட்டிய இவ்வபயப்ரதாநத்தை அடியொட்டி அவனுக்கு அருளினது போல தம் விஷயத்திலும் அருள வேண்டுமென்று ஸர்வலோகசரண்யனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். அவர் நமக்காக அருளிய ஸ்ரீஸூக்திகளை முன்னிட்டுக்கொண்டு நாமும் சக்ரவர்த்தித்திருமகனிடம் சரண் புகுவோமாக.