பச்சையிட்டுத் திருத்திப் பணிகொண்ட மணக்கால் நம்பி

திருநக்ஷத்ரம்: மாசி மகம்

அவதார ஸ்தலம்: மணக்கால் (ஸ்ரீரங்கம் அருகே இருக்கும் கிராமம்)

ஆசார்யன்: உய்யக்கொண்டார்

ஸ்வாமி உய்யக்கொண்டாரின் ஸ்ரீபாதத்தை ஆச்ரயித்தவர்களுள் ப்ரதானமானவர் மணக்கால்நம்பி. இவர் இயற்பெயர் ஸ்ரீராமமிஶ்ரர். இவர் பன்னிரண்டு வருடங்கள் உய்யக்கொண்டார் திருவடிகளில் ஸர்வவித கைங்கர்யங்களையும் செய்து கொண்டு வந்தார். உய்யக்கொண்டார் தேவிகள் பரமபதிக்க அவருடைய திருமாளிகைக் கைங்கர்யங்கள் அனைத்தையும் தாமே செய்து வந்தார் ஸ்ரீராமமிஶ்ரர்.

ஒருநாள் உய்யக்கொண்டாருடைய சிறுமிகள் இருவரையும் நீராட்டி அழைத்து வருகையில் வழியில் வாய்க்காலில் சேறாயிருப்பது கண்டு அதைத் தாண்ட முடியாமல் அப்பெண்பிள்ளைகள் வருந்தி நிற்க, ஸ்ரீராமமிஶ்ரர் அப்பிள்ளைகள் தன் முதுகின்  மேல் அடியிட்டு  எழுந்தருளும்படி அச்சேற்றின் மேல் படியாய்க் கிடந்து அழைத்துக் கொண்டு போனார். ஆசார்யனின் புத்ரிகளின் மணற்கால் பொலிய நின்ற திருமேனியை உடையவராயிருந்தமையால் அன்று முதல் இவர்க்கு மணற்கால் நம்பி என்ற திருநாமம் ஏற்பட்டது. 

உய்யக்கொண்டார் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளுகையில் மணக்கால்நம்பியிடம் “சொட்டைக் குலத்தினரான ஈஸ்வரமுனிகள் திருவயிற்றிலே ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்கு ஒரு திருப்பேரனார் அவதரிப்பார்; அவருக்கு யமுனைத்துறைவர் என்று திருநாமஞ்சாற்றி தர்ஷன ப்ரவர்த்தகராம்படி ரஹஸ்யார்த்த விஷேஷங்களையும் உபதேசியும். இந்தக் கைங்கர்யத்தை ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் தம் அந்திம தசையிலே அடியேனுக்கு நியமித்தருளினார்; நான் செய்யப்பெற்றிலேன். நீர் அவரை அநுவர்த்தித்தாகிலும் ரஹஸ்யார்த்தங்களை உபதேசியும்” என்று மணக்கால்நம்பிக்கு நியமித்தருளினார்.

பச்சையிட்ட மணக்கால்நம்பி

சோழ நாட்டின் ஒரு பகுதியை ஆளவந்தார்(யமுனைத்துறைவர்) ஆண்டுகொண்டு தம் மனைவி மக்களுடன் ராஜபோகத்திலே திளைத்திருந்தார். தமது உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்து ராஜ்ய நிர்வாகத்திலேயே மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு இருந்தார். இவரைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்திலும் அவனின் கைங்கர்யப் பணியிலும் ஈடுபடுத்த வேண்டும் என்ற தம் ஆசார்யன் உய்யகொண்டாரின் நியமனப்படி ஆளவந்தாரைக் காண அவர் அரண்மனைக்கு எழுந்தருளினார் மணக்கால்நம்பி. அங்கு கடுங்காவல் இருந்தமையால் உள்ளே புகுந்து ஆளவந்தாரைக் காண முடியாமல் வருந்தினார். பின்பு  திருமடைப்பள்ளியில் ஆளவந்தாருக்கு தளிகை பண்ணுபவரிடத்தில் ஸ்வாமி விரும்பி அமுது பண்ணும் கறியமுது தூதுவளைக்கீரை என்றறிந்தார். ஆறு மாத காலம், அக்கீரையை தினமும் மடைப்பள்ளியில் கொடுத்து வந்து, நித்யமும் ஆளவந்தார் அதனை அமுது பண்ணும்படி செய்வித்து வந்தார்.

நடுவில் சில காலம் தூதுவளைக்கீரையைக் கொடுப்பதை நிறுத்தி விட்டார். ஆளவந்தார் “தூதுவளை இல்லாமற் போனதேன்?” என்று தளிகை செய்பவரைக் கேட்க “ஒரு முதியவர் ஆறு மாதமாக நாள்தோறும் கொணர்ந்து கொடுத்தார். இப்போது வரவில்லை” என்றார். அதுகேட்டு ஆளவந்தார் “இனியொருகால் அவர் வந்தாராகில் நமக்குத் தெரிவிப்பது” என்றருளிச் செய்தார்.

மணக்கால்நம்பி மறுபடியும் ஆளவந்தாரைத் திருத்திப் பணி கொள்வதில் ஆசைகொண்டு, சில நாட்கள் கழித்து தூதுவளைக் கீரையை மீண்டும் மடைப்பள்ளியில் ஸமர்ப்பித்தார்.தளிகைக்காரர் நம்பியை ஆளவந்தாரின் நியமனத்திற்கேற்ப அவர் முன்னே கொண்டு  நிறுத்தினார். 

ஆளவந்தார் அவரைக் கண்டு தெண்டனிட்டு, ஆஸனமளித்து “தேவரீர் இத்தனை நாளாக நமக்குப் பச்சையிடுகிறது எதற்காக? உமக்கு வேண்டியது என்ன? அர்த்தம் வேணுமோ இல்லை க்ஷேத்ரம் வேணுமோ?” என்று வினவ, அதற்கு மணக்கால்நம்பி “நமக்கு ஒன்றும் வேண்டா. நாம் கொடுக்க வந்தோமேயன்றி உம்மிடத்தில் கொள்ள வந்தோமல்லோம். உமது பூர்வர்கள் தேடிவைத்த அர்த்தமிருக்கிறது. அந்த நிதி கிடக்கிறவிடமும் நானறிவேன். அதனை நீர் கைக்கொண்டருளுந்தனையும் நித்யமாக நாம் தேவரீர் பக்கல் வந்துபோம்படி அனுமதி வேணும்.” என்றார். ஆளவந்தாரும் இசைய, மணக்கால்நம்பி முறையே கீதையின் பதினெட்டு அத்யாயத்தையும் மற்றும் பிற ரஹஸ்யார்த்தங்களையும் உபதேசித்து அருளிச்செய்ய, நாளாக நாளாக ஆளவந்தாருக்கு ஸம்ப்ரதாய விஷயங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடும் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனிடத்தில் தீராக் காதலும் ஏற்பட்டு தம் நிஜ ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து உலகப் பற்று அனைத்தையும் விட்டு ஸம்ப்ரதாய பணியில் ஈடுபட்டார்.

ஸ்வாமி மணக்கால் நம்பியினுடைய தனியன்:

அயத்நதோ யாமுநம் ஆத்ம தாஸம் அலர்க்க பத்ரார்ப்பண நிஷ்க்ரயேண
ய: க்ரீதவான் ஆஸ்தித யௌவராஜ்யம் நமாமிதம் ராமமேய ஸத்வம் ||

ஸ்வாமி திருக்கச்சி நம்பிகள் “நம்பையல்” ஆன வைபவம்

திருநக்ஷத்ரம்: மாசி, ம்ருகசீர்ஷம்

அவதார வருஷம்: ஸௌம்ய வருஷம் (கி.பி. 1009)

அவதார ஸ்தலம்: பூவிருந்தவல்லி (தற்போது பூந்தமல்லி)

இயற்பெயர்: கஜேந்திர தாஸர்

ஆசார்யன்: ஆளவந்தார்

சீடர்கள்: எம்பெருமானார்

அருளினது: காஞ்சி தேவப்பெருமாள் விஷயமாக “தேவராஜ அஷ்டகம்”

கைங்கர்யம்: காஞ்சி தேவப்பெருமாளுக்குத் திருவாலவட்ட கைங்கர்யம்.

சிறப்பு: வரதனும் பெருந்தேவித் தாயாரும் தங்கள் அர்ச்சை நிலையைத் தாண்டி இவருடன் வார்த்தை உரையாடுவார்கள். திருக்கச்சி நம்பிகள் மூலமாக எம்பெருமானாருக்கு தேவப்பெருமாள் அருளிய 6 வார்த்தைகள் அனைவரும் அறிந்ததே.

நம்பையல் ஆன வைபவம்

தம்முடைய அந்திம காலத்தில் மோக்ஷம் விரும்பினார் நம்பி. காஞ்சி தேவப்பெருமாளிடம் விண்ணப்பித்தார். தேவப்பெருமாளோ “நீர் விசிறி வீசினீர்; நான் வார்த்தை உரையாடினேன். இரண்டிற்க்கும் சரியாயிற்று. நீர் ஓர் பரம பாகவதரின் அபிமானத்தைப் பெற்றாலே உமக்கு மோக்ஷம்” என்று சொல்லிவிட்டார். அதன் படியே மாறு வேடமிட்டு ஸ்வாமி திருக்கோஷ்டியூர் நம்பியிடம் மாடுகளை மேய்க்கும் கைங்கர்யத்தைச் சில காலம் செய்து வந்தார். இவரின் இக்கைங்கர்யத்தை ஏற்றுகந்த திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி “நம்பையல்” என்று அவரால் அபிமானிக்கப்பெற்று அவ்வபிமானத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு வரதனிடம் மீண்டும் விண்ணப்பித்தார் திருக்கச்சி நம்பிகள்.

தாளாமைக் காரணமாக, தினமும் திருக்கச்சிக்கு(காஞ்சி) முன்புபோல் நடந்து சென்று கைங்கர்யம் செய்ய இயலாமையை எண்ணி நம்பி வருந்தியிருக்க, தேவப்பெருமாள் இவருடைய கிருஹத்திலேயே முறையே திருவரங்கனகாவும்(கோயில்), திருவேங்கடவனாகவும்(வெற்பு) மற்றும் வரதனாகவும்(பெருமாள் கோயில்) காட்சி தந்து முக்தியும் கொடுத்து அருளினார்.

அத்தலமே இன்று பூந்தமல்லி பேருந்துநிலையம் அருகில் உள்ள திருக்கச்சி நம்பிகள் ஸமேத ஸ்ரீ வரதராஜப் பெருமாள் கோயில் என வழிபாட்டில் இருந்து வருகிறது.

திருக்கசி நம்பி தனியன்

தேவராஜ தயாபாத்ரம் ஸ்ரீ காஞ்சி பூர்ணம் உத்தமம் |
ராமாநுஜ முநேர் மாந்யம் வந்தேஹம் ஸஜ்ஜநாச்ரயம் ||

திருக்கச்சி நம்பிகள் திருவடிகளே சரணம்.

குற்றம் அறியாத கோவலனார்

ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தினால் நமக்கு உண்டாகும் விபரீத ஞானமானது நம் லக்ஷணத்துக்கு விரோதமாய், எம்பெருமானிடத்தில் பலவித தோஷங்களைச் செய்வித்து அவனிடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த அபசாரப்படவைக்கிறது. இது அவனுக்கு நம்மீது மிகுந்த சீற்றத்தை உண்டு பண்ணுமே என்ற பீதி உண்டாகும். ஆனால் சரணடைந்த ஆச்ரிதர்கள் விஷயத்தில் அவன்தான் “அவிஜ்ஞாதா(அறியாதவன்)”வாயிற்றே.

ஸர்வஜ்ஞனான எம்பெருமான் அறியாத பதமென்று ஒன்றிருக்குமோ? எம்பெருமானை ஸர்வஜ்ஞாதா என்றழைப்பது அல்லவோ பொருந்தும். அப்படியிருக்க இங்கு அறியாதவன் என்று எதனைச் சொல்லிற்று?

இது, எம்பெருமான் தன்னளவிலே ஆச்ரிதர்கள் எத்தனை அபசாரப்பட்டாலும் அதனால் சிறிதும் திருவுள்ளம் சீறாமல் அவர்கள் மேல் கொண்ட பக்ஷபாதத்தினால் அவர்கள் செய்யும் பல்லாயிரம் குற்றங்களையும் பொறுக்கும் அவனின் வாத்ஸல்யத்தைச் சொல்லிற்று.

ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்தாபிக்கிறார்:

மற்றொரு பற்றின்றி வந்தடைந் தார்க்கெல்லாங் 

குற்றமறியாத கோவலனார் – முற்றும் 

வினைவிடுத்து விண்ணவரோடு  ஒன்ற விரைகின்றார்

நினைவுடைத்தாய் நீமனமே நில்லு.

(அம்ருதரஞ்சனி 36)

என்று அவன் திருத்தாள்களில் சரணடைந்த எல்லாருடைய விஷயத்திலும் கோபாலனாக அவதரித்த பரமபதநாதன் அவர்கள் செய்த குற்றங்களை ஒரு நாளும் பொருட்படுத்தமாட்டான். ஆகையால் கவலை வேண்டா என்று எம்பெருமானின் அபராதஸஹத்வத்தை முன்னிட்டு தன் திருவுள்ளத்திற்கு உபதேஸம் செய்தருளுகிறார்.

மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் ஸ்வாமி கூரத்தாழ்வான் வரதராஜஸ்தவத்தில் பேரருளாளனின் வாத்ஸல்யத்தை அநுபவிக்கையில் “உபாலம்போயம் போ: ச்ரயதி பத ஸார்வஜ்ஞ்யமபி தே யதோ தோஷம் பக்தேஷ்விஹ வரத நைவாகலயஸி” (வரதராஜஸ்தவம்-20) என்று அருளுகிறார். அதாவது பக்தர்களின் தோஷங்கள் ஸ்வல்பமன்றியே மலைமலையாய் குவிந்திருந்தாலும் அவற்றை அறியாதொழிவது எம்பெருமானுக்கு அவிஜ்ஞாதா என்ற திருநாமத்துக்கு பொருந்துமே தவிர ஸர்வஜ்ஞத்வாநுகுணமாகாது என்றருளுகிறார்.

எம்பெருமானின் வாத்ஸல்யமானது அடியவர்கள் செய்யும் எந்தவொரு தோஷத்தையும் மன்னித்து ரக்ஷிக்கச் செய்கிறது.  அப்படியென்றால் நாம் குற்றங்கள் செய்யலாம் என்ற அர்த்தம் அன்று. க்ஷமிப்பது அவனின் இயல்பு குணம். அவனிடத்திலும் அவன் அடியார்களிடத்திலும்  குற்றங்கள் செய்யாமல் நம் ஆழ்வார்களும் பூர்வாசார்யர்களும் நமக்கு இட்ட கட்டளைப்படி அவனைச் சரணடைந்து அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்வதே ஒரு சேஷனின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு அழகு. அக்குணத்தை வளர்த்துக்கொள்வதே நமக்கு உசிதம்.