திருப்பாவையில் வரும் திருமாலின் திவ்யநாமங்கள்

ஒரு முறை திருப்பாவை அநுசந்திப்பதன் மூலம், கீழே உள்ள எம்பெருமானின் பற்பல நாமசங்கீர்த்தனத்தை நாம் பாடுகின்றோம். திருப்பாவையை நித்யமும் (தினமும்) அநுசந்தித்தால் அவன் திருநாமத்தைப் பாடி நம் கர்ம வினைகளைப் போக்கி அவன் பொற்பாதங்களை விரைவில் அடையலாம். குழந்தையாய் குழந்தைகளுக்கும் எளிதில் பாடும் வண்ணம் கோதா தேவி நமக்கு கொடுத்த அமுதை பருகி எம்பெருமானின் திருவடிகளை அடைவோம்.

நந்தகோபன் குமரன்
யசோதை இளம்சிங்கம்
கதிர்மதியம் போல் முகத்தான்
நாராயணன் (3 முறை)
பையத்துயின்ற பரமன்
ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் (3 முறை)
ஆழிமழைக்கண்ணன்
பற்பநாபன்
மாயன் (3 முறை)
வடமதுரை மைந்தன்
யமுனைத்துறைவன்
ஆயர் குலத்தினில் தோன்றும் அணிவிளக்கு
தாமோதரன்
அரி
கேசவன் (2 முறை)
தேவாதி தேவன்
மாதவன் (2 முறை)
வைகுந்தன்
முகில் வண்ணன்
மனத்துக்குக்கினியான்
அரக்கனைக் கிள்ளிக் களைந்தான்
சங்கோடு சக்கரம் ஏந்தும் தடக்கையன்
பங்கயக்கண்ணன்
மாற்றழிக்க வல்லான்
மணிவண்ணன் (2 முறை)
மலர் மார்பன்
செற்றார்க்கு வெப்பம் கொடுக்கும் விமலன்
உலகினில் தோற்றமாய் நின்ற சுடர்
அங்கண் மாஞாலத்து அரசர்
பூவைப் பூவண்ணன்
தென் இலங்கை செற்றவன்
பொன்ற சகடம் உதைத்தவன்
கன்று குணில் எறிந்தான்
குன்று குடையாய் எடுத்தவன்
ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஒருத்தி மகனாய் வளர்ந்தவன்
நெடுமால்
கோவிந்தன் (3 முறை)
திருமால்

ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்!

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹா தேசிகாய நம:

பெண்ணை ஆற்றங்கரைக் கரும்பு

இடம் : திருக்கோவலூர் 

வைபவம்: இடைகழியில் முதலாழ்வார்கள் ஏற்றிவைத்த விளக்கு

ஸ்லோகம்: தேஹளீச ஸ்துதி

முதலாழ்வார்களின் திருக்கோவலூர் வைபவம் அனைவரும் அறிந்ததே. இவ்வைபவத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் “ஸ்ரீ தேஹளீச ஸ்துதி”யில் கவி நயத்துடன் கொண்டாடுகிறார்.

அதில் ஒரு ஸ்லோகம்:

காஸாரபூர்வகவிமுக்யவிமர்த்தஜந்மா

பண்ணாதடேக்ஷூஸுபகஸ்ய ரஸோ பஹூஸ்தே |

த்வத்பாதபத்மமதுநி த்வதநந்யபோக்யே

நூநம்‌ ஸமாச்ரயதி நூதநசர்க்கராத்வம்‌ ||

ஸ்ரீ தேஹளீச ஸ்துதி – 7

“ஆற்றின் கரையில் பயிராகிச் செழித்த கரும்பை ஆலையில் இட்டுப் பிழிந்து எடுக்கும் சாறானது மிக இனியதாயிருக்கும். அது தாமரையிலிருந்து பெரும் உயர்ந்த தேனுடன் கலந்துவிட்டால் அதன் இனிமைக்கு எல்லையில்லை. பெண்ணையாற்றின் கரையில் செழிப்பாய் வளர்ந்த கரும்பு போல் வீற்றிருக்கிறான் திருக்கோவலூர் எம்பெருமான். அவனை இடைகழியில் முதலாழ்வார்கள் நெருக்கும்பொழுது அனைவரிடமும் உயர்ந்தவன் தாழ்ந்தவன் என்ற வேறுபாடில்லாமல் கலக்கும் அவனுடைய ஸௌசீல்யம் இனிமையான கருப்பஞ்சாறு போல வெளியாயிற்று. எம்பெருமான் தேனே மலரும் திருப்பாதங்களை உடையவனன்றோ! இந்த திருவடித் தேனுடன் ஸௌசீல்யம் என்னும் கருப்பஞ்சாறு கலந்து, ஒரு புது விதமான சர்க்கரையாக மாறி, வேறு தெய்வத்தையும் உபாயத்தையும் நாடாத பாகவதர்களுக்கு அவன் அனுபவத்தைப் பரம போக்கியமாக்குகின்றது.” என்று ரஸோக்தியாக அருளிச் செய்கிறார் தூப்புல் வள்ளல்.

Thirukovilur Ulagalantha Perumal Temple | Trivikrama Temple - HinduPad

கரும்பை அப்படியே கொடுத்தால் அதனை அனுபவிப்பது சிரமம். சாறாக்கிக் கொடுத்தால் அப்பொழுது மட்டும் ருசிக்கலாம். அந்தச் சாற்றைக் கற்கண்டாகத் திரட்டிக் கொடுத்தால்  எப்பொழுதும் அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்கலாமன்றோ!

பெண்ணை ஆற்றங்கரையின் மிகவும் செழிப்பான கரும்பாக நிற்கிறான் திருக்கோவலூர்  நெடுமால். அவனை மந்தர்களாகிய நம்மால் அப்படியே அனுபவிக்க முடியாது. எல்லையில்லா திருக்கல்யாண குணங்களை உடையவனாயினும் அவையனைத்தும் நிறம் பெறுவது ஸௌலப்ய-ஸௌசீல்யங்களினாலே தானே. ஆதலால் ஓர் இடைகழியில் முதல் ஆழ்வார்களை ஒன்று சேர்த்து அவர்கள் நடுவில் நின்று அவர்களால் நெருக்கப்பட்டு கருப்பஞ்சாறாக ஸௌசீல்யத்தை வெளிப்படுத்தி அவ்வாழ்வார்களை அவனனுபவத்தில் ஆழ்த்தினான். 

அவன் ஸௌசீல்யத்துடன்(ரஸோ பஹூஸ்தே) அநந்ய போக்யத்வம்(த்வதநந்யபோக்யே) என்னும் திருவடித் தேன் கலந்து ஆழ்வார்களுக்கு அவ்வனுபவம் மிகவும் இனியதான, ஒரு புதுவிதமான சர்க்கரையைச்(நூதநசர்க்கராத்வம்‌) சுவைப்பது போல பரமபோக்யமாய் அமைந்தது. அந்த நூதன சர்க்கரையை ஆழ்வார்கள் அநாதியான தமிழ் பாஷையில், சுவைக்கச் சுவைக்கத் தெவிட்டாதப் பாசுரங்களாகத் திரட்டி மூன்று திருவந்தாதிகள் என்னும் கற்கண்டுகளை நமக்கு அருளினர். எம்பெருமானின் அர்ச்சாவதார அனுபவத்தில் ஈடுபட்டு அவ்வனுபவத்தை மதுரமான பாசுரங்களினால் பாமாலைகளாக்கிப் பாடும் மார்க்கத்தைத் துவக்கி வைத்தனர். 

ஸ்வாமி தேசிகன் கவி நயத்துடன் இந்த வைபவத்தை ஸாதிப்பது அந்தக் கற்கண்டுகளுக்கு மேன்மேலும் சுவையைக் கூட்டுகிறது.

கரும்பை நெருக்கிச் சாறெடுத்து வெல்லப் பாகாக காய்ச்சினாலும், சர்க்கரையாக்கினாலும் அல்லது அந்தச் சர்க்கரையைக் கற்கண்டாக்கினாலும் அதன் ரூபம் மாறுமேயன்றி அதன் இனிமை  குறைவதில்லை. அதேபோல எம்பெருமான் தன் அவதாரங்கள் மூலம் வேறு வேறு ஸ்வரூபங்களைத் தரித்துக் கொண்டாலும் அவன் திருக்கல்யாண குணங்கள் எள்ளளவும் குறைவதில்லை!  தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் “அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்” என்று காட்டுவது போல தெவிட்டாத கற்கண்டாக எம்பெருமான் நமக்கு இருக்க வேறு சுவை ஒன்றுதான் தேவைப்படுமோ?

கங்கையிற்புனிதமாய காவிரி

திருப்பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டுள்ளான் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அவன் கருணைக் கடல். எண்ணிலடங்கா திருக்கல்யாண குணங்கள் ஸங்கமித்துள்ள மஹாஸமுத்ரம். ஸாகரம் போன்று நீண்டு, பரந்து விரிந்துள்ள அவனது பெருமைகளை எவ்வளவு முயற்சித்தாலும் பேசித் தலைக்கட்ட முடியாது. 

தீர்த்தனுக்கற்றபின் மற்றோர்சரணில்லையென்றெண்ணி தீர்த்தனுக்கே

தீர்த்தமனத்தனனாகிச் செழுங்குருகூர்ச்சடகோபன்சொன்ன

தீர்த்தங்களாயிரத்துள் இவைபத்தும்வல்லார்களைத் தேவர்வைகல்

தீர்த்தங்களேயென்றுபூசித்துநல்கியுரைப்பர் தம்தேவியர்க்கே.

திருவாய்மொழி 7-10-11

என்று ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் எம்பெருமானை தீர்த்தன் என்றும் அவன் விஷயமாக தாம் அருளிய ஒவ்வொரு பாசுரங்களையும் தீர்த்தங்கள் என்று ஸாதிக்கிறார். 

ஜீவன்கள் அகத்தூய்மையைப் பெற்று ஸம்ஸாரம் என்னும் மிகக்கொடியதான கடலிலிருந்து மீண்டு உஜ்ஜீவிக்க நம்மீது மிகுந்த காரூண்யம் கொண்ட ச்ரிய:பதி ச்ருதியைத் தந்தருளினான். பின் ஆழ்வார்களையும் ஆசார்யர்களையும் நியமித்தருளி அவர்களின் மூலமாக அவ்வேதங்களின் துளிகளாகப் பல தீர்த்தங்களை (ஸ்ரீ ஸூக்திகள்) நமக்குத்  தந்தருளினான். நாம் புறத்தூய்மை பெற அவனே பல புண்ய நதிகளான கங்கை, யமுனை, காவேரி, தாம்ரபர்ணீ, வேகவதி, வைகை போன்றவற்றை இப்பூவுலகில் உண்டு பண்ணினான். சேதனர்கள் அனைவரும் தங்கள் அஜ்ஞானத்தையும் அழுக்குடம்பையும் தொலைத்து, கைங்கர்யங்கள் செய்யப் பாங்காய்ப் பின் அவனே அந்தந்த நதிகளின் கரைகளில் அர்ச்சாவதார மூர்த்தியாய் எழுந்தருளி கைங்கர்யத்திற்குச் ஸாதகமாகவும் ஸாதனமாகவும் இன்றளவிலும் ஸேவை ஸாதிக்கின்றான்.

நம் பாரத தேசத்தின் மிகவும் புண்யம் வாய்ந்த நதியாக கங்கை போற்றப்படுகின்றது. ஏதோவொரு நீர்நிலையில் நீராடும்போதும் அந்த நீரைக் கங்கையாக நினைத்து, “கங்கை, கங்கை” என்று உச்சரித்தால் உடனே அவர்களுடைய அநாதியான  பாபங்கள் எல்லாம் ஒழியும் என்று சாஸ்த்ரங்கள் அறிவிக்கின்றன.  

தாம்ரபர்ணீ நதீ யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்வினீ |

காவேரீ ச மஹா-புண்யா ப்ரதீசீ ச மஹாநதீ ||

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.5.39

இந்த ச்லோகத்தில் கங்கை, தாம்ரபர்ணீ போன்ற நதிகளைக் காட்டிலும் மிகவும் புண்யம் வாய்ந்தது காவேரி என்று கரபஜன மஹரிஷி கொண்டாடுகிறார்.

தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும் இதே கருத்தை ஸ்தாபிக்கிறார்.

கங்கையின் புனிதமாய காவிரி நடுவுபாட்டு

பொங்குநீர் பரந்துபாயும் பூம்பொழிலரங்கந்தன்னுள்

எங்கள்மால் இறைவன் ஈசன் கிடந்ததோர் கிடக்கை கண்டும்

எங்ஙனம் மறந்து வாழ்கேன்? ஏழையேன் ஏழையேனே.

திருமாலை – 23

கங்கையை விட காவேரிக்கு எதனால் இந்த ஏற்றம்?

காவேரீ விரஜா ஸேயம் வைகுண்டம் ரங்கமந்திரம்|

ஸ வாஸுதேவோ ரங்கேச: ப்ரத்யக்ஷம் பரமம் பதம்||

என்று ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் ஓடுகின்ற விரஜை நதிதான் காவேரீ! ஸ்ரீ ரங்கவிமானமே வைகுந்தம்! ஸ்ரீ வாஸுதேவனே திருவரங்கனாக அவதரித்தான் என்று சாஸ்த்ரங்கள் ஸ்ரீரங்க க்ஷேத்ரத்தின் பெருமையைப்  பேசுகின்றன. 

காவேரிம்‌ அவகாஹிஷீய பகவத்‌ போக அந்தராமி பவத்‌.

கர்ம க்லேச  பல ஆசய ப்ரசமந உத்வேல அமல ஸ்ரோதஸம்‌ |

ஜந்தோ: ஸம்ஸரத: அர்ச்சிராதி ஸரணி வ்யாஸங்க பங்காய யா

லோகே அஸ்மிந்‌ விரஜா இவ வேல்லிதஜலா ஸ்ரீரங்கம்‌ ஆலிங்கதி ||

துக்தாப்திர் ஜநகோ ஜநந்யஹமியம் ஸ்ரீரேவபுத்ரீவர:

ஸ்ரீரங்கேச்வர ஏததர்ஹமிஹகிம் குர்யாமிதீவாகுலா |

சஞ்சச்சாமர சந்த்ரசந்தந மஹாமாணிக்ய முக்தோத்கராந்

காவேரீ லஹரீகரைர் விதததீ பர்யேதி ஸா ஸேவ்யதாம் ||

ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவம் – 20 – 21

என்று காவிரியின் மேன்மையைக் காட்டுகிறார் ஸ்ரீ பராசர பட்டர். காவேரியின் கணவன் திருப்பாற்கடல். அவரே ஸ்ரீரங்கநாச்சியாரின் தந்தையாகவும் உள்ளார். ஆக காவேரித்தாய் ஈன்றெடுத்த பெண்பிள்ளையாக ஸ்ரீரங்கநாச்சியார் இருக்கிறாள். பெரியகோவிலில் நித்யவாஸம் பண்ணும் அழகியமணவாளனோ காவேரிக்கு  மருமகனாக  விளங்குகின்றான். இவர்களுக்கு தன்னாலே என்ன செய்யமுடியும் என்று கலக்கமுற்று நின்றவள் பின் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாய், சந்தனங்கள், சாமரங்கள், பச்சைக் கற்பூரம், முத்துக்கள், உயர்ந்த மாணிக்கங்கள் என்று எம்பெருமான் உகப்புக்காகத் தன்னுடைய அலைகளாகிற திருக்கரங்களால் சீர்வரிசைகளைத்  திரட்டிக்கொண்டு வந்து திருவரங்கனின் திருவடியில் சேர்க்கிறாள். திருவரங்கத்திற்கு ஓர் அணிபோல இருந்து பெரிய பெருமாளின் திருவாராதன தீர்த்தங்களை அளிக்கிறாள். தன்னிடத்தில் நீராட வருபவர்களின் கர்ம பலன்களைப் போக்கி, ஹிதத்தை அளிக்கிறாள். இப்படி அரங்கனின் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட்டுள்ள காவேரியை நாம் அனுதினமும் துதிக்கவேணும் என்று அருளிச்செய்கிறார் பட்டர். 

ஸ்வாமி தேசிகனோவெனில்,

அடர்புள் அரசினும் அந்தணர் மாட்டினும் இன்னமுதக் 

கடற் பள்ளி தன்னினும் காவிரி உள்ளம் உகந்த பிரான்

இடைப் பிள்ளை ஆகி உரைத்ததுரைக்கும் எதிவரனார்

மடைப்பள்ளி வந்த மணம் எங்கள் வார்த்தையுள் மன்னியதே.

பரமபத சோபானம் – 1

என்ற பாசுரத்தில், வேதஸ்வரூபனான கருடனை வாஹனமாகக் கொண்டு அதன் மீது ஏறி அமர்கின்றான் பெருமான். அவனே அந்தணர்க்கு அழிவற்ற செல்வமாய் விளங்கும் வேதாந்தங்களால் போற்றப்பட்டு அவற்றின் உறைவிடமாகவும் உள்ளான். பிராட்டி அவதரித்த திருப்பாற்கடலில் நித்ய முக்தர்கள் சூழ திருவனந்தாழ்வான் மீது பள்ளி கொண்டுள்ளான். இவற்றையெல்லாம் காட்டிலும் அவன் மனமுவந்து நித்யவாஸம் செய்வது காவிரிக் கரையிலுள்ள ஸ்ரீரங்க க்ஷேத்ரத்திலே என்று நம் ஆசார்யவள்ளல் ஸ்தாபிக்கிறார். மேலும், 

கமபி கநகஸிந்தோ: ஸைகதே ஸஞ்சரந்தம்‌

கலசஜலதிகந்யா மேதிநீதத்தஹஸ்தம்‌ |

அநிசமநுபவேயம்‌ பாதுகே! த்வய்யதீநம்‌

ஸுசரிதபரிபாகம்‌ ஸூரிபி: ஸேவநீயம்‌ ||

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரம் – ஸஞ்சாரபத்ததி – 49

காவேரியின் மணல் திட்டான ஸ்ரீரங்கத்தில் ஸ்ரீதேவி பூதேவி இவர்களின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, ஸ்ரீ பாதுகையைச் சாற்றிக்கொண்டு நம்பெருமாள் கம்பீரமாக வீதி உலா வருகிறார். பரமபதத்திலும் இந்த ஸேவை கிடைக்காது என்பதால் நித்யர்களும் காவேரிக்கரையில் எழுந்தருளி ஸேவிக்கின்றனர் என்று திருப்பாற்கடலுக்கும் விரஜா நதிக்கும் கிட்டாத ஓர் பாக்யத்தைக் காவேரியானவள் பெற்றிருக்கிறாள் என்று ரஸோக்தியாக அருளிச் செய்கிறார்.

மணிமாடக் கோயிலில் காவேரி அளிக்கும் கொடையினை கலியன் இவ்வாறு உரைக்கிறார்.

கொலைப்புண் தலைக் குன்றமொன்று உய்ய அன்று

கொடுமாமுதலைக்கு இடர்செய்து கொங்குஆர் 

இலைப் புண்டரீகத்தவளின்பம் அன்போடு 

அணைந்திட்ட அம்மானிடம் ஆளரியால்

அலைப்புண்ட யானை மருப்பும் அகிலும்

அணிமுத்தும் வெண்சாமரையோடு பொன்னி

மலைப்பண்ட மண்டத் திரையுந்து நாங்கூர்

மணிமாடக் கோயில் வணங்கு என்மனனே!

பெரிய திருமொழி 3-8-3

சிங்கங்களால் வேட்டையாடப்பட்ட யானைகளின் தந்தங்களையும், அகில்  மரங்களையும் அழகிய முத்துக்களையும் வெண்மையான சாமரங்களையும் மற்றும் பிற உயர்ந்த வஸ்துக்களையும் தன் திருக்கைகளால் ஸமர்பிக்கின்றாள் காவேரி. 

அங்கிருந்து ஆர்ப்பரித்துக் கிளம்பி திருப்புள்ளம்பூதங்குடி சென்று சேர்கிறாள். இந்த க்ஷேத்ரத்தில் அவள் அரங்கனைப் பிரிந்து வாடும் துயரம் நீங்கப்பெற்று, அங்கு வீற்றிருக்கும் சயன மூர்த்தியின் தேஜஸ்ஸில் ஈர்க்கப்பெற்று, மிகவும் மோஹித்து, 

துன்னிமண்ணும்விண்ணாடும் தோன்றாது இருளாய் மூடியநாள்

அன்னமாகி அருமறைகள் அருளிச்செய்த அமலனிடம்

மின்னுசோதி நவமணியும் வேயின்முத்தும் சாமரையும்

பொன்னும் பொன்னி கொணர்ந்தலைக்கும் புள்ளம்பூதங்குடிதானே.

பெரிய திருமொழி 5-1-9

என்றபடி அவனுக்கு நவமணிகளையும், விலையுயர்ந்த முத்துக்களையும், சாமரங்களையும், ஸ்வர்ணத்தையும் அள்ளிக் கொண்டு வந்து அவன் திருவடியில் இட்டு அங்கிருந்து பிரியா விடை பெறுகிறாள். 

மேலும் சோழ நாட்டின் அநேக திவ்ய க்ஷேத்ரங்களின் வழியாகப் பாய்ந்தோடி அந்தந்த க்ஷேத்ரங்களில் வீற்றிருக்கும் அர்ச்சாவதார மூர்த்திகளின் திருவடிகளை நனைத்து, அவர்களுக்குத் தீர்த்த கைங்கர்யங்கள் செய்து இறுதியில் ஸமுத்ரத்தில் ஸங்கமிக்கிறாள்.

காவேரி தெளிவிலாக் கலங்கல் நீராய்  வடக்கே தோன்றினாலும் பல திவ்ய தேசத்து எம்பெருமானின் திருவடிகளை ஸ்பர்ஸித்து அந்த ஸம்பந்தத்தினால் க்லேசங்கள் நீங்கப்பெற்று, தெண்ணீர்ப் பொன்னியாய் தெளிவு பெற்று உஜ்ஜீவிக்கின்றாள். பூவுலகில் எவர் ஒருவர் எம்பெருமான் மீது மிகுந்த பக்தி கொண்டு, அவனிடத்தில் சரணடைந்து, அவன் கைங்கர்யத்தில் இடைவிடாது ஈடுபட்டு, பூர்வாசார்யர்கள் காட்டிய வழியில் பயணித்து, தங்கள் வாழ்வை அமைத்துக் கொள்கிறார்களோ அவர்கள் எம்பெருமானின் மிகுந்த ப்ரீதிக்குப் பாங்காகி ஏற்றம் பெறுகிறார்கள். இதுவல்லவோ ஒரு ஜீவனின் தலையாய கர்தவ்யம். அந்த ஜீவ தத்வத்தையல்லவோ இந்தத் திருக்காவேரியானவள் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்!

Note: Adiyen’s above article has been published in the “Sri Desika Sandesham” magazine’s Aadi issue and can be read from here.

வால்மீகி இராமாயணம் கூறும் வாழ்க்கை தர்மங்கள் – 2

சென்ற பதிவில் பித்ரு பக்தியையும் ஆசார்ய பக்தியையும், இராமன் எப்படி வாழ்ந்துகாட்டினான் என்று பார்த்தோம். ஆசார்ய பக்தியன்றி வேறொன்றும் அறியேன் என்று வாழ்ந்த மதுரகவியாழ்வாரை நோக்கி  நினைவலை சென்றது. இவர் திருநக்ஷத்ரம் சித்திரை மாதம் சித்திரை நக்ஷத்ரம். இதே சித்திரை – சித்திரையில் பிறந்து ஆசார்யன் நியமித்த கைங்கர்யத்தைத் தனக்கு இட்ட வழக்காக அனந்தாழ்வான் என்கிற அனந்தான்பிள்ளை செவ்வனே செய்து வந்தார். இவர் திருமலையில், பாஷ்யகாரர் நியமனத்தின் படி, நந்தவனம் ஏற்படுத்தி, திருவேங்கடவனுக்குப் புஷ்ப கைங்கர்யம் செய்து வந்தார்.

ஆசார்ய பக்தி என்பது  சித்திரைக்கே உரிய பெருமையோ! ஏனெனில் இராமன் அவதரித்த மாதமும் சித்திரை தானே! இவர்கள் சரித்தரித்திலிருந்து நாம் தெரிந்துக்கொண்டு, செய்யவேண்டியது ஒன்று தான். நம் ஆழ்வார்கள், ஆசார்யர்கள் போட்ட தடத்தில் பயணித்தால் போதும்.

பாலகாண்டம் ஆணவம் (கர்வம், செருக்குகொள்ளக்கூடாது என்பதை உணர்த்தும் சம்பவங்கள்

தாடகா வனத்தில், தாடகை வதம் செய்த பிறகு இராமனும் லக்ஷ்மணனும் கௌசிகருடன் ஸித்தாஸ்ரமத்தில், மாரீசனையும் சுபாஹுவுயும் வதம் செய்து, யாக ஸம்ரக்ஷணம் செய்து, தன் ஆசார்யனுக்கு பரம சந்தோஷத்தை கொடுத்தார்கள்.

பிறகு கௌசிகரின் விருப்பப்படி, ஜனகர் நடத்தும் யாகத்தையும் அவருடைய முன்னோர்கள் ஒருவருக்குத் தேவர்களால் கொடுக்கப்பட்ட வில்லையும் பார்க்க மிதிலைக்குப் பயணித்தார்கள்.

இப்படி பிரயாணம் செய்துகொண்டிருக்கையில் ஒரு நதிக்கரையை அடைந்தனர். அந்த நதியின் ஜலம்  ஸ்படிகம் போல் சுத்தமாகவும், கர்மவினைகளைத் தீர்க்கும் பாபநாசினியாகவும் விளங்கிற்று. இந்த புண்ணிய நதியின் பெயர் “கங்கை” என்று இராமனுக்கு கௌசிகர் கூறினார். இராமன் கங்கை எப்படி உண்டாயிற்று என்று கௌசிகரை வினவ, அதன் சரித்தரத்தை இராமனுக்கு கௌசிகர் கூறினார்.

பர்வதராஜனான ஹிமவானுக்கும், மேருவின் புத்ரியான மனோரமைக்கும் பிறந்த மூத்த பெண் “கங்கை”.

கங்கையின் பெருமையை,  இந்த ஸ்லோகத்தின் மூலம் வால்மீகி எடுத்துரைக்கிறார்.

ஸைஷா ஸுரநதீ ரம்யா ஷைலேந்த்ரஸ்ய ஸுதா ததா.
ஸுரலோக் ஸமாரூடா விபாபா ஜலவாஹிநீ৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.35.24

ரம்யா – அழகு,

விபாபா – பாபத்தை போக்கவல்லவள்,

ஜலவாஹிநீ – ஜலப்ப்ரவாஹம் உடையவள்,

ஷைலேந்த்ரஸ்ய ஸுதா – ஹிமவானின் புத்ரி,

ஸுரநதீ – தேவ நதி,

ஸுரலோக் ஸமாரூடா – தேவலோகத்திற்கு சென்றாள்.

இப்படி பெருமை வாய்ந்த கங்கைக்கு “த்ரிபதகா” என்று அழகிய பெயர் உண்டு. இந்த பெயர்க்காரணம், தேவர்கள் ஹிமவானிடம் தங்களுடைய லோகத்திற்கு கங்கையை அழைத்துச் செல்ல விரும்பி வேண்டினார்கள். தேவலோகம், பூலோகம், பாதாளலோகம் என மூன்று (த்ரி)  லோகங்களில் சென்றமையால் “த்ரிபதகா” என்று அழைக்கப்பட்டாள்.

ஆணவம் கொள்ளுதல் சிறுமையான செயல் என்பதை திருவள்ளுவன், “பெருமை”  என்ற அதிகாரத்தில் கூறியுள்ளார்.

பெருமை பெருமிதம் இன்மை சிறுமை
பெருமிதம் ஊர்ந்து விடல்

திருக்குறள் 979

ஆணவமின்றி அடக்கமாக இருப்பது பெருமை எனப்படும். ஆணவத்தின் எல்லைக்கே சென்று விடுவது சிறுமை எனப்படும்.

இராமனுடைய முன்னோரான சகர வம்சத்தில் தோன்றிய பகீரதன், தன் கடுமையான தவத்தினால் புனிதமான கங்கையைப் பூமிக்கு கொண்டுவந்தான். மிகுந்த வேகத்துடன் பாய்ந்த கங்கையை, ருத்ரன் தன் தலையில் தாங்கிக்கொண்டான்.  “என்னுடைய ஓட்டத்தின் வேகத்தில் சங்கரனையும் இழுத்துக்கொண்டு பாதாளத்தில் புகுந்து விடுகிறேன்” என்று பெருமிதம் கொண்டு, எண்ணினாள் கங்கை.

ஸா கதஞ்சிந்மஹீம் கந்தும் நாஷக்நோத்யத்நமாஸ்திதா৷৷
நைவ நிர்கமந் லேபே ஜடாமண்டலமோஹிதா

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.43.8

யத்நம் ஆஸ்திதா – முயற்சி எடுத்தும்,

கதஞ்சித் – எல்லா வழிகளும்,

மஹீம் கந்தும் ந அஷக்நோத் – பூமியை அடைய போதவில்லை,

ஜடாமண்டலமோஹிதா – ஜடாமுடியில் சிக்கி,

நிர்கமநம் ந லேபே – வெளியே வரமுடியவில்லை

சங்கரின் ஜடாமுடியில் சிக்கி, அவளால் (கங்கா) வெளியே வர முடியவில்லை. அவளுடைய எல்லா முயற்சிகளும் தோற்றன, அவளால் பூமியை அடைய முடியவில்லை என்று வால்மீகி, கங்கையின் இயலாமையை கூறுகிறார்.

கங்கையின் கர்வத்தை அடக்க சங்கரன் தன் சடைமுடியில், பல வருடங்கள் கங்கையை வைத்துக்கொண்டான். வெளியே வரமுடியாமல் தவித்தாள். தான் செய்த தவற்றை உணர்ந்தாள்.

இப்படியாக ஆணவம் கொள்ளக்கூடாது. நம்முடைய அணைத்து ஆற்றலும் எம்பெருமான் இட்டப் பிச்சை, என்று கங்கையின் கதையின் மூலம், இக்கருத்து தெளிவாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

மற்றொரு சம்பவம், பரசுராமனின் கர்வத்தை இராமன் அடக்கிய சம்பவம். சீதா பிராட்டியை மணமுடித்துத் தசரதன், இராமன் மற்றும் எல்லா பரிவார பரிஜனங்களும் சூழ அயோத்தியை நோக்கிப் பயணித்து வரும் பொழுது, பரசுராமன் வழி மறித்தார்.

விஷ்ணு தனுஸை நாணேற்று என்று இராமனை எதிர்கொண்டார். அண்டசராசரங்களுக்கெல்லாம் அதிபதியான மஹாவீரனுக்கு, இது ஒரு சாதாரணச் செயல் அல்லவோ! நாணேற்றின இராமன், தன்னிடம் தோல்வியுற்றப் பரசுராமனுக்கு,  இரு விருப்பங்கள் கொடுத்தான். மூவுலகங்களிலும் தங்குதடையில்லாமல் செல்லும் உங்கள் பாதங்களை கட்டிபோடவா அல்லது உங்கள் தவ வலிமையால் பெற்றுள்ள எல்லாப் புண்ணியங்களையும் அழித்துவிடவா. பரசுராமன் தன் தவற்றை உணர்ந்தார், இராமன் அந்த திருவைகுண்டநாயகனே என்பதை புரிந்து கொண்டார்.

இதை கம்பன்,

அழிந்து. அவன் போனபின்.

அமலன். ஐ-உணர்வு

ஒழிந்து. தன் உயிர் உலைந்து

உருகு தாதையை.

பொழிந்த பேர் அன்பினால்.

தொழுது. முன்பு புக்கு.

இழிந்த வான் துயர்க் கடல்

கரைநின்று ஏற்றினான்

கம்பராமாயணம், பாலகாண்டம் பாடல் 1303

அப்பரசுராமன்  (தன் செருக்கும் தவமும்) சிதைந்து போன பின்பு, குற்றம் அற்ற இராமபிரான், ஐம்புல உணர்வும் நீங்கி, தன் உயிர் நிலை குலைந்து (தன்னை) எண்ணி மனம் உருகும் தந்தையாகிய தசரதனைப்  பொங்கி வழிகின்ற அன்பினால் வணங்கி, அவன் கண் எதிரே சென்று அவன் இறங்கி அமிழ்ந்திருந்த பெரிய துயர்க் கடலிலிருந்து, கரை  ஏற்றினான் என்று எடுத்துரைக்கிறார்.

நாமும் என்றும் ஆணவம் அற்று, நம் பூர்வாசரியர்களான இராமாநுஜனும், தேசிகனும் வகுத்த பாதையை  பின்பற்றி எம்பெருமானின் அடியார்க்கு அடியார்களாக, தாஸர்களாக வாழ்வோம்.

ஸ்ரீமதே இராமாநுஜாய நம:

ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹா தேசிகாய நம:

குறிப்புகள்:

  1. கம்பராமாயணம் – https://bit.ly/3ySsfXg
  2. வால்மீகி இராமாயண ஸ்லோகங்கள்: https://www.valmiki.iitk.ac.in/
  3. திருக்குறள் – https://thirukural-world.blogspot.com/

ஆசார்யன் திருவடிகளே சரணம்

அதிசயம் பல புரிந்து

ஆச்சரியங்கள் பல நிகழ்த்தி,

அனுக்ரஹம் செய்வாரடி கிளியே

அவர் நம் ஆசார்யனடி கிளியே

அவர் நம் ஆசார்யனடி

இன்னல்கள் யாவும் தீர்த்து

ஈகை குணத்தை அளித்து

இன்பத்தை தருவாரடி கிளியே

அவர் நம் ஆசார்யனடி கிளியே

உள்ளத்தில் கோயில் கொண்டு

ஊனத்தை களைத்து விட்டு

உயிராய் நிற்பாரடி கிளியே

அவர் நம் ஆசார்யனடி

எம்பெருமானை காட்டி தந்து

ஏழையாம் நமக்குதவி

ஏணியாய் நிற்பாரடி கிளியே

அவர் நம் ஆசார்யனடி

ஐயம் இனி கொள்ள வேண்டாம்

ஒதுங்கிடுவோம் அவர் பாதத்தில் இனி

ஓங்கிய வாழ்வளிப்பாரடி கிளியே

அஃதல்லவோ நம் ஆசார்யனடி கிளியே

அவர் நம் ஆசார்யனடி.

வியாக்யா.

வால்மீகி இராமாயணம் கூறும் வாழ்க்கை தர்மங்கள் – 1

வேதம் அநாதியானது – ஆதி அந்தங்கள் இல்லாதது. அழிவில்லாதது, நித்யமானது.

எப்படி பரப்ரஹ்மம் அநாதியோ அதுபோல் வேதமும் அநாதி.

ப்ரளயகாலத்தில் கூட வேத சப்தங்களைத் திருமால் தன்னுள்ளே வைத்து ப்ரஹ்மாவின் மூலம் திரும்பத் தோன்றும்படி செய்விக்கிறான். இதிலிருந்து வேதங்கள் நித்யம் என்பது புலப்படுகின்றது.

வேதம் அபௌருஷேயமானது – மனிதனாலே இயற்றப்பட்டதோ, பாடப்பட்டதோ அல்ல.

நம்முடைய ஸநாதன தர்மத்திற்கு மூலப் ப்ரமாணமானது வேதம். வேதம், நாம் ஒவ்வொருவரும் எப்படி அவரவர் தர்மத்தைக் கடைபிடிக்கவேண்டும் என்று விளக்குகிறது.

ஆனால் எல்லோரும் வேதத்தை ஓத முடியாது. அதன் உள் அர்த்தங்களைப்  புரிந்து கொள்வதும் எளிதன்று. எனவே எம்பெருமான் தானே அவதரித்து, தர்ம மார்க்கத்தைப்  பின்பற்றி வாழ்ந்து காட்டி, எல்லோரும் தன்னைப் பின்தொடர்ந்து தர்ம வழியில் வாழவேண்டும் என்று முடிவெடுத்தான். இராமனாக அவதரித்தான்.

வேதவேத்யே பரே பும்ஸி ஜாதே தசரதாத்மஜே|

வேத:ப்ராசேதஸாதாஸீத் ஸாக்ஷாத் ராமாயணாத்மநா||

இராமாயண த்யான ஸ்லோகம்

வேத முதல்வன், புருஷோத்தமன், தசரதனின் புதல்வனாக அவதாரம் செய்தவுடன், அந்த வேதமும் வால்மீகியின் குழந்தையாக (படைப்பாக)  அவதாரம் செய்துவிட்டது என்று நாம் இராமயண த்யான ஸ்லோகத்தில் காண்கிறோம். ப்ரசேதஸின் புத்திரராதலால் வால்மீகிக்குப் “ப்ராசேதஸ்” என்றொரு பெயர்.

இப்படிப்பட்ட வேத செழும்பொருள்களை உள்ளடக்கிய இதிஹாசமான இராமாயணத்தில், பற்பல வாழ்க்கை தர்மங்கள் பொதிந்துள்ளன. இப்படி இராமாயணத்தின் உள்ளர்த்தங்களை இராமானுஜனுக்கு எடுத்துரைப்பதற்காக ஆளவந்தார் என்கிற மஹா ஆசார்யன், பெரிய திருமலை நம்பி என்று அழைக்கப்படும் “ஸ்ரீசைலபூர்ணருக்கு” கட்டளையிட்டார். இவர் இராமானுஜரின் மாதுலர் (மாமா) மற்றும் இராமானுஜரின் ஐந்து ஆசார்யர்களில் ஒருவர். திருமலை (திருவேங்கடம்) மலை அடிவாரத்தில்   ஒருவருட காலம், தினமும், பெரிய திருமலை நம்பிகள் இராமாயண உள்ளர்த்தங்களைக்  காலக்ஷேபமாக   இராமானுஜருக்கு உபதேசித்தார்.

பிதாமஹஸ்யாபி பிதாமஹாய ப்ராசேதஸாதேசபலப்ரதாய

ஸ்ரீபாஷ்யகாரோத்தம தேசிகாய ஸ்ரீசைலபூர்ணாய நமோ நம: ஸ்தாத்

பெரிய திருமலை நம்பிகளின் தனியன்

இராமாயண பாராயணம் செய்யும் முன், இந்த தனியனைச் சேவிப்பது என்பது ஸம்ப்ரதாயம். இங்கே நாமும் சேவித்து தொடங்குவோம்.

இந்தப் பதிவில், மேலே கூறியபடி இராமாயணம் காட்டும் வாழ்க்கை தர்மங்களை ஒவ்வொன்றாக அனுபவிப்போம்.

பாலகாண்டம் – பித்ருபக்தியும், ஆசார்ய பக்தியும் போதிக்கும் சம்பவங்கள்

தே சாபி மநுஜவ்யாக்ரா வைதிகாத்யயநே ரதா:
பிதரிஷுஷ்ரூஷணரதா தநுர்வேதே ச நிஷ்டிதா:৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.18.35

மனிதர்களுள் புலி போன்று சிறந்தவர்களாக அந்த நால்வர் – இராமன், இலக்ஷ்மணன், பரதன் மற்றும்  சத்ருக்ணன் கற்பதில் முனைப்போடு இருந்தார்கள்.

பிதரிஷுஷ்ரூஷணரதா – தந்தைக்கு பணிவிடை செய்வதில் ஆர்வம் காட்டினார்கள்

அதுமட்டுமன்றி வில்வித்தையிலும் முன்னிலையில் நின்றார்கள்

இராமனின் பித்ருபக்தியை நாம் இராமாயணத்தில் பல சம்பவங்கள் மூலம் அறியமுடியும். நாம்  ஒவ்வொருவரும் கல்வி கேள்வி பயில்வதுடன், நம் மாதா பிதாவிடத்தில்  எவ்வாறு அன்பு, பக்தியுடன் சிஷ்ருஷை  செய்வதில் முனைப்புடன் இருக்கவேண்டும் என்பது  இராமனின் வாழ்க்கை எடுத்துக்காட்டுகின்றது .

அடுத்து தடாகை வதம் செய்யும் படலத்தில் வரும் ஒரு சம்பவம். 

அநுஷிஷ்டோஸ்ம்யயோத்யாயாஂ குருமத்யே மஹாத்மநா.
பித்ரா தஷரதேநாஹஂ நாவஜ்ஞேயஂ ஹி தத்வச:৷৷

வால்மீகி இராமாயணம், பாலகாண்டம் 1.26.3

தன் அவதார நோக்கமே தர்மத்தை வாழ்ந்து காட்டி உணர்த்தவுதே என்று உணர்ந்த இராமன், தன் இரு கைகளையும் கூப்பிக்கொண்டு, “கௌசிக முனிவர் என்ன காரியம் செய்யச்  சொன்னாலும், அதில் சந்தேகம் கொண்டு தயக்கம் காட்டாமல் செய்ய வேண்டியக் கடமை என்று எண்ணிச் செய்வாய்” என்பது என் தந்தையின் ஆணை. அதை நான் கௌரவிக்க வேண்டும் என்று பித்ருபக்தியையும் ஆசார்யபக்தியையும் ஒருசேரக் காண்பிக்கிறார்.

அண்ணல் முனிவற்கு அது

கருத்துஎனினும். ‘ஆவி

உண்’ என. வடிக் கணை 

தொடுக்கிலன்; உயிர்க்கே

துண்ணெனும் வினைத்தொழில்

தொடங்கியுளளேனும் .

‘பெண்’ என மனத்திடை 

பெருந்தகை நினைந்தான்

கம்பராமாயணம், பாலகாண்டம் பாடல் 374

தாடகையுடனான  போர் இராமனின் கண்ணிப் போர் . பெருந்தன்மை உடைய இராமன் அவள் பெண் ஆயிற்றே என்று மனத்தில் எண்ணினான், என்று கம்பன் இராமனின் மனத்தை ப்ரதிபலிக்கிறான். ஆனால் கௌசிகர் இரக்கம் காட்டியது போதும் இராம! இவள் தீய நடத்தை கொண்டவள். வேள்விகளுக்கு இடையூறு செய்பவள் என்று கூறக்கேட்டு, ஓர் அம்பினால் துளைத்தான்.

இப்படியாக பித்ருபக்தியையும், ஆசார்ய பக்தியையும்  பாலகாண்டத்தில் பல சம்பவங்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

இராமாயணத்தில் இராமன் காட்டிய ஆசார்ய பக்தியைப் பற்றி ஆராயும்பொழுது, ஆசார்ய பக்தியை,  ப்ரபந்தமாகவே அருளிச்செய்த மதுரகவியாழ்வாரைப் பற்றிக் கூறாமல் இருக்கமுடியாது. இவருக்கு இராமனுடன் சம்பந்தம் எப்படி? அவர் “கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு” என்ற ப்ரபந்தத்தைத்தானேப் பாடினார். ஆம். ஸ்வாமி தேசிகன் அடைக்கலப்பத்தில் – “முக்தி தரும் நகரேழில் முக்கியமாம் கச்சிதனில்”, என்கிறார். மற்ற முக்தி தரும் க்ஷேத்ரங்கள் வாரணாசி, அயோத்யா, மதுரா, த்வாரகை, உஜ்ஜயினி, ஹரித்வார் (என்கிற மாயா) என்பவை ஆகும். வேதோத்தமரான மதுரகவிகள் அயோத்யாவில் இராமனை திவ்யதரிசனம் செய்யும் பொழுது தான், தெற்குத் திசையில் ஒரு ஜோதியைக் கண்டார். அந்த ஜோதியைப் பின்தொடர்ந்துச் சென்றார். நம்மாழ்வார் என்கிற ஆசார்யனிடம் அழைத்துச் சென்றது, அந்த ஜோதி. அவரிடமே சரண் புகுந்தார். உலகிற்கே ஆசார்ய பக்தியை எடுத்துரைக்கும்  “கண்ணி நுண்சிறுத்தாம்பு” பிறந்தது. “தேவுமற்றறியேன் குருகூர் நம்பி” என்று பாடினார். தான் இராமாயணத்தின் மூலம் காட்டிய ஆசார்ய பக்தியை, ஒர் ஆழ்வார், ஆசார்யன் மூலம் நமக்கு எடுத்துக்கூறவேண்டும் என்பது அயோத்யா இராமனின் சித்தமாகத் தானே இருக்கவேண்டும்!

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம:
ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹா தேசிகாய நம:

குறிப்புகள்:

  1. கம்பராமாயணம் – https://bit.ly/3ySsfXg
  2. வால்மீகி இராமாயண ஸ்லோகங்கள்: https://www.valmiki.iitk.ac.in/

காசினியோர்தாம் வாழக் கலியுகத்தே வந்துதித்த வள்ளல்

ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது கண்டு இமையோர் தலைவனுக்குப் பொறுக்கமுடியவில்லை. அவர்களைத் துன்பத்திலிருந்து உய்விக்க இராமனாகவும் கண்ணனாகவும் அவர்கள் மத்தியிலேயே அவதரித்து, அவர்களைத் திருத்திப் பணிகொள்ளப் பார்த்தான். இருப்பினும் அவர்கள் திருந்தவில்லை. பின்பு விஷ்வக்ஸேநரிடம், “நான் லீலாவிபூதியிலுள்ள உயிர்களை உஜ்ஜீவிப்பதற்காகப் பல வகையான யோனிகளில் அவதரித்து அவர்களுடன் கலந்து பரிமாறி, அவர்களை நல்வழிப் படுத்த முயன்றும் அவர்களுடைய அஜ்ஞானம் நீங்க வழியில்லை. கர்ம வாஸனையால் ஸம்ஸாரமென்னும் இருளில் இருந்துகொண்டு என்னை நினைக்காமலும் மோக்ஷத்திற்க்காக என்னை அணுகாமலும் இருக்கின்றனர். ஆகவே நீர் பூவுலகில் அவதரித்து, ஸ்ரீஸூக்திகளை அருளிச்செய்து, மெய்நின்ற ஞானத்தை ஊட்டி, அவர்களின் அழுக்குடம்புகளைத் தொலைக்கும்படி செய்து எமக்கு ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்யும்படி மாற்றியருளும்!” என்று நியமித்தருளினான். அதன்படி எம்பெருமானால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்று, விஷ்வக்ஸேநர், ஆழ்வார்களுள் ப்ரதானமானவராகவும், ப்ரபந்நஜன கூடஸ்தருமாய், ஓர் வைகாசி விசாகத்தில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாராக இப்புவியில் அவதரித்து நான்கு வேதங்களின் ஸாரமாக நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களைத் தந்தருளினார். தம் ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலம் தீர்ந்த அடியவர்களைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்தில் பணிகொள்ள வைப்பதையே ஆழ்வார் தன் திருவவதார வைபவத்தின் தலையாய கர்தவ்யமாகக் கொண்டார். 

ஆழ்வார் மூலமாக எம்பெருமான் நமக்கு செய்யும் இப்பேருபகாரத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் “அம்ருதாஸ்வாதினி”ல் கொண்டாடுகிறார்:

அந்தமிலாப் பேரின்பம் அருந்த ஏற்கும் 

அடியோமை அறிவுடனே என்றும் காத்து

முந்தை வினை நிரை வழியில் ஒழுகாது எம்மை 

முன்னிலையாம் தேசிகர் தம் முன்னே சேர்த்து

மந்திரமும் மந்திரத்தின் வழியும் காட்டி 

வழிப் படுத்தி வானேற்றி அடிமை கொள்ளத்

தந்தையென நின்ற தனித் திருமால் தாளில் 

தலை வைத்தோம் சடகோபன் அருளினாலே

அம்ருதாஸ்வாதினி – 28

“எல்லையில்லா ஆனந்தத்தை அளிக்கும் மோக்ஷமென்னும் ஸாதனத்திற்குத் தகுதியாயுள்ள நம்மைக் காத்து, ஸ்திரமான தர்ம பூத ஞானத்தைக் கொடுத்து எம்பெருமான் நம்மை ரஷித்தருளுகிறான். மேலும் அநாதியான கர்ம ஸம்பந்தத்தில் நம்மை அழுத்தாமல் நம்மைக் கரை சேர்ப்பதற்குப் ப்ரதானமான ஸ்தானத்தில் நிற்கின்ற ஆசார்யர்களிடம் ஒரு ஸம்பந்தத்தை உண்டு பண்ணி, திருமந்திரம் முதலிய மந்திரத்தையும் அந்த மந்திரத்தில் சொல்லப்படும் ப்ரபத்தி என்னும் உபாயத்தையும் அவ்வாசார்யன் மூலமாக நமக்கு உபதேஸித்தருளி அவ்வுபாயத்தை அனுஷ்டிக்கும்படி ஓர் தெளிவை ஏற்படுத்தி, நம்மை பரம பதத்தில் கொண்டு சேர்க்கிறான். பின்பு அங்கே நாம் செய்யும் கைங்கர்யங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறான். இப்படி பலவிதமான மஹா உபகாரங்கள் செய்ய முற்படும் நிகரற்ற எம்பெருமான் நமக்குத் தந்தை என்னும் ஸ்தானத்தில் நிற்கின்றான். அப்பெருமானின் திருவடிகளில் நம்மாழ்வாருடைய அனுகிரஹத்தாலே தலை வணங்கப் பெற்றோம்.” என்று ஸாதிக்கிறார்.

ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது ஆழ்வார் திருவுள்ளத்திற்க்கு எவ்வளவு அஸஹ்யமாய் இருக்கிறதென்பதை தம் முதல் ப்ரபந்தமான திருவிருத்தத்தின் முதல் பாசுரத்தின் மூலம் தமது ஞானக் கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமானிடம் “தேவரீரை அநுபவிக்கைக்கு விரோதியான தேஹஸம்பந்தத்தைப் போக்கியருள வேணும்” என்று எல்லா ஜீவன்களின் மீதும் தாம் கொண்ட மிகுந்த அனுதாபத்தினால் அவர்கள் சார்பாக இமையோர் தலைவனான காஞ்சி தேவப்பெருமாளிடம் விண்ணப்பஞ்செய்கிறார். 

பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்குடம்பும்

இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை – உயிர் அளிப்பான்

எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா

மெய்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே 

திருவிருத்தம் 1

“எல்லாப் பிராணிகளையும் ரக்ஷித்தருள்வதற்காக பலவகைப்பட்ட பிறப்புகளையுடையனாய் திருவவதரித்தவனே! தேவாதி தேவனே! பலபல ஊழிகளாய் ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டமையால் உண்டாகும் மோக்ஷத்திற்கு விரோதமான ஞானமும் (அத்யந்த அல்பஸாரங்கள்), அதடியாக அஹங்கார மமகாரங்கள் கொண்டு செய்யப்படும் தீய நடத்தையும், ரஜஸ் மற்றும் தாமஸ குணங்கள் நிறைந்த, ஸத்வ குணம் சிறிதேனும் இல்லாத அசுத்தங்களோடு கூடின சரீரமும் (ஆகிய இவற்றோடு கூடி) இதுபோன்ற ப்ரகாரத்தை இனிமேல் நாங்கள் அடையாதபடி அடியனாகிய நான் சொல்லும் உண்மையான விஜ்ஞாபகத்தை நின்று தேவரீர் கேட்டருள வேணும்.” என்று விண்ணப்பிக்கிறார்.

“இனியாம் உறாமை” என்று பன்மையிலும் “அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே” என்று ஒருமையிலும் ப்ரயோகித்து, தாம் மட்டுமல்லாமல் தம்முடன் சேர்ந்து இவ்விருளில் துவள்கின்ற ஸம்ஸாரிகள் அனைவரும் உஜ்ஜீவிக்க வேண்டுமென்று அவர்களின் ப்ரதிநிதியாய் நின்று எம்பெருமானிடத்தில் அவன் நியமித்தருளினபடி விண்ணப்பிக்கிறார் கருணைக்கடலான காரிமாறன். 

அதடியொட்டி குறையா மறையின் தெளியாத நிலங்களை அனைவரும் அறிந்து தெளியும்படி நான்கு வேதங்களின் ஸாரமாக நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களை நமக்குத் தந்தருளினார். 

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் ஸாதிக்கிறார்:

த்ரமிடோபநிஷந்நிவேஶஶூந்யாந்‌

அபி லக்ஷ்மீரமணாய ரோசயிஷ்யந்‌ |

த்ருவமாவிஶதி ஸ்ம பாதுகாத்மா

ஶடகோப ஸ்வயமேவ மாநநீய: ॥   

ஸ்ரீபாதுகாஸஹஸ்ரம் ஸமாக்யாபத்ததி – 2

“எல்லாராலும் போற்றப்படுகின்ற ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அனைவரும் பெருமாளை அடைந்து உஜ்ஜீவிக்கவேண்டுமென்று திருவுள்ளங்கொண்டு திருவாய்மொழியைத் தந்தருளினார். இருப்பினும் பலர் அத்திருவாய்மொழியைக் கற்று உபாஸிப்பதில்லை. அப்படி கற்காதவர்களும் பெருமாளை அடைவதற்காக ஆழ்வார் தாமே பாதுகையாக அவதரித்து அனைவரின் ஸிரஸ்ஸிலும் ஸ்ரீசடாரியாக ஸாதிக்கப்பெற்று, அந்த  ஸம்பந்தம் மூலமாக திவ்ய தம்பதிகளின் அநுகிரஹத்திற்குப் பாங்காக அனைவரையும்  மாற்றியருளினார்.” என்று ஆழ்வாரின் அருளிச்செயல்களை அறியாதவர்களும் உய்ய வேண்டுமென்று அவர் ஸ்ரீசடாரியாகத் திருவவதரித்த வைபவத்தை நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஆழ்வாரின் அத்யந்த சிஷ்யரான ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார் எழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனே இவ்வுலகில் எழுந்தருளியிருந்தான். இருப்பினும் அவனை நேரே சென்றடைந்து ஆச்ரயிக்காமல் ஓர் ஆசார்யன் மூலமாகத் தான் அடையவேண்டும் என்ற துணிவுகொண்டு தக்க ஆசார்யனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவவதரித்த பின் அவர் திருவடிகளில் ஈடுபட்டு அவர் திவ்ய ஸூக்திகளும் திருவடியுமே தமக்கு உபாயமாகக் கொண்டு அவருக்கு இடைவிடாது நித்யகைங்கர்யங்கள் செய்து ஆசார்ய ஸம்பந்தம் மூலமாகவே பக்தியும் ப்ரபத்தியும் ஸித்திக்கும் என்று நமக்குக் காட்டியருளினார். 

பயனன்றாகிலும் பாங்கலராகிலும்

செயல்நன்றாகத் திருத்திப் பணிகொள்வான்

குயில்நின்றார்ப்பொழில்சூழ் குருகூர்நம்பி

முயல்கின்றேனுன்றன் மொய்கழற்கன்பையே

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – 10

“பிறர் திருந்துவதால் தமக்கொரு பயனில்லாமல் போனாலும் அவர்கள் திருந்துவதற்குப் பாங்காக இல்லாமல் போனாலும் தமது அநுஷ்டானத்தாலே நன்றாக திருத்தி அவர்களை அடிமை கொண்டு ஆட்கொள்வதற்காக குயில்கள் ஆரவாரம்செய்யும் சோலைகள் சூழப்பட்ட திருநகரியிலே எழுந்தருளியிருக்கிற ஆழ்வாரே! தேவரீருடைய சிறந்த திருவடிகளில் அன்பு உண்டாவதைக் குறித்தே அடியேன் முயற்சி செய்கின்றேன்.” என்று ஆழ்வாரின் பாதரவிந்தங்களையே உபாயமாகப் பற்றுகிறார். 

மதுரகவிகளின் இந்த ஆசார்ய பக்தியை ஸ்வாமி தேசிகன் அதிகார ஸங்க்ரஹம் 2ம் பாசுரத்தில் அறிவித்து ஸ்வாமி மதுரகவிகள் காட்டிய வழியே நமக்குச் சிறந்த வழி என்று ஸ்தாபிக்கிறார்.

இன்பத்தில்‌ இறைஞ்சுதலில்‌ இசையும்‌ பேற்றில்‌ 

இகழாத பல்லுறவில்‌ இராகமாற்றில்

தன்பற்றில்‌ வினை விலக்கில்‌ தகவோக்கத்தில்‌

தத்துவத்தை உணர்த்துதலில்‌ தன்மையாக்கில்‌

அன்பர்க்கே அவதரிக்கும்‌ ஆயன்‌ நிற்க

அருமறைகள்‌ தமிழ்‌ செய்தான்‌ தாளே கொண்டு 

துன்பற்ற மதுரகவி தோன்றக்‌ காட்டும்‌தொல்வழியே நல்வழிகள்‌ துணிவார்கட்கே.

அதிகார ஸங்க்ரஹம் 2

அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்கெல்லாம் அன்பனான குருகூர்ச் சடகோபன் ஸர்வலோக சரண்யனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு “சரணமாகும் தனதாள் அடைந்தார்க்கெல்லாம் மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்”(திருவாய்மொழி 9-10-5) என்றருளினார். அவ்வாழ்வாருக்கு அன்பரான மதுரகவிகள் காட்டிய வழியில் சென்று நம்மாழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை உபாஸித்து, இமையோர்தலைவனைச் சரணடைந்து, வைகுந்தம் சென்று சேர்வோமாக!

****ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்****

வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே!

பூக்களில் பல வண்ணங்கள், பல நறுமணங்கள், பல வடிவங்கள்  உள்ளன. எல்லாப்  பூக்களும் திருமாலின் திருவடியை அடைவதில்லை. அவன் திருமார்பை அலங்கரிப்பதில்லை. அவன் திவ்ய திருமேனியில் மாலையாகச்  சூட்டப்படுவதில்லை. அவனைச் சென்றடைய நினைக்கும் பூக்களே திருக்கோயில்களில், திவ்யதேசங்களில் உள்ள நந்தவனத்தில் மலர்ந்து, அவன் திருவடியைச் சென்று அடைகிறது. 

பழங்களில் பலவகை உள்ளன. பலவிதமான சுவை, பல வடிவங்கள் என வேறுபட்டிருந்தாலும் அவனுக்கு அமுதாக தன்னைச் சமர்ப்பிக்க நினைக்கும் பழங்களே பரந்தாமனைச் சென்று அடைகிறது. இப்படி ஒரு நினைப்பை எல்லா சேதன, அசேதனாதிகளுக்கு கொடுத்து ஏற்றுக்கொள்பவன் எம்பெருமானே. நாம் அவன் திருவடியை சென்று அடையவேண்டும் என்று எண்ணி, ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால்,  நம்மை அணைத்துக்கொள்ள அவன் பத்து அடிகள் எடுத்துவைக்கிறான். 

ஸ்வாமி வேதாந்த தேசிகன் “அடைக்கலப்பத்து” என்ற தேசிகப்ப்ரபந்தத்தில் 

“காகம் இராக்கதன் மன்னர் காதலி கத்திரபந்து 

நாகம் அரன் அயன் முதலா நாக நகரார்தமக்கும்

போகமுயர் வீடுபெறப் பொன்னருள் செய்தமைகண்டு

நாகமலை நாயகனார் நல்லடிப்போது அடைந்தேனே”

4 வது பாசுரம்

என்று காஞ்சி பேரருளாளனிடம் சரண் அடைகிறார். இந்தப் பாசுரத்தில் பேரருளாளன் தன்னைச் சரணமடைந்தவர்களை ஒருபோதும் கைவிட்டதில்லை. நாகமலை நாயகனான பேரருளாளன், ஒரு ப்ரபந்நனின் பின்னணி எதையும் பார்க்கமாட்டான்.  காகம், அரக்கன், பெண், அரசன், நாகம், ஏன் தேவர்களாகவும் இருக்கலாம். தன்னிடம் மஹா விஷ்வாசமுடன் சரண் அடைந்தவர்களுக்கு மோக்ஷம் என்னும் பெருவீட்டை அளித்து அருள்வான்.

இந்த பாசுரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் எடுத்துரைக்கும் ஒவ்வொருவரின் சரித்திரத்தைச் சற்று விரிவாக பார்ப்போம். 

காகம் – காக்காசுரன் 

இராக்கதன் – விபீஷணன்

மன்னர் காதலி – பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி

கத்திரபந்து – க்ஷத்ரபந்து என்னும் அரசன் 

நாகம் – காளியன் என்னும் நாகம்

அரன் – சிவன்

அயன் – ப்ரஹ்மா 

காக்காசுரன் என்னும் காகம், சீதா பிராட்டியும் இராமனும் ஏகாந்தத்தில் இருந்தபோது, பிராட்டியிடம்  தவறாக நடந்து கொண்டது. இதை அறிந்த இராமன் கோபப்பட்டுப்  ப்ரஹ்மாஸ்திரத்தை ப்ரயோகித்தான். இராமன் ஏவிய அஸ்திரத்திலிருந்துத்  தப்பித்துக் கொள்ள திசை தெரியாமல் ஓடோடி இளைத்து இறுதியில் இராமனின் திருவடியில் தஞ்சம் புகுந்தது. பிராட்டியின் பரிவால், தவறு செய்த காகத்திற்கு மோக்ஷம் கிட்டியது.

விபீஷணன், இலங்கை வேந்தனான இராவணனின் இளைய சகோதரன். பிறவியில் அரக்கன், ஆனால் ஸத்வ குணவான். தன் தமையன், சீதா பிராட்டியைச் சிறை வைத்திருப்பது தவறு என்று பல முறை, பல விதமாக இராவணனுக்கு எடுத்துரைத்தான். இராவணன் தன் சொற்களுக்கு இசையவில்லை என்றறிந்து, தான் இலங்கையை விட்டு, சேதுக்கரையில் இருக்கும் இராமனைச் சந்தித்தான். தன் நிலையை எடுத்துரைத்துச் சரண் அடைந்தான். இராமன் ரக்ஷித்தான், மோக்ஷம் அளித்தான்.

பஞ்ச பாண்டவர்களின் மனைவியான திரௌபதி,  துர்யோதனனின் சபையில் அவனது சகோதரர்களால், அவளது துயிலை உரியும் போது,  தன் ஆகிஞ்சன்யத்தையும் அநந்ய கதித்தவத்தையும்  உணர்ந்து, “கோவிந்த புண்டரீகாக்ஷ ரக்ஷமாம் சரணாகதம்” என்று சரணடைந்தாள். துயில் தந்து, ரக்ஷித்தான்.

க்ஷத்ரபந்து, விஷ்வரதா என்னும் அரசனின் புத்திரன். இளவரசன். மக்களைத் தன் செயல்களால் மிகவும் துன்புறுத்தினான். நாட்டை விட்டுக் காட்டிற்குத் துரத்தப்பட்டான். அங்கேயும் வழிப்போக்கர்களுக்குத் தொல்லைத்தந்தான். ஒரு நாள், காட்டு வழியே சென்ற முனிவர் ஒருவர், குளத்தில் நீர் பருக முயன்ற போது தவறி குளத்தில் மயங்கி விழுந்தார். அவ்வழியே சென்ற க்ஷத்ரபந்து, அம்முனிவரைக் காப்பாற்றினான், அவர் கடாக்ஷம் கிடைத்தது. அவன் செயல்களைப் பற்றி அறிந்த முனிவர், அவனைத் திருத்திப்பணிகொண்டார், எந்த செயல் செய்தாலும், செய்யும் முன் “கோவிந்தா” என்ற நாமத்தை கூறும்படி அறிவுறுத்தினார். அவனும் அறிவுரையை பின்பற்றினான். பிறவி முடிந்தது, அடுத்தப் பிறவியில் நற்குடியில் பிறந்து, திருவேங்கடவனின் திருவடியைத் தழுவினான், வைகுண்டம் அடைந்தான்.

காளியன்  ஒரு விஷ நாகம். யமுனை நதி இருப்பிடம். காளியனின் விஷ வேகத்தால், மரங்கள் கருகின, பறவைக் கூட்டங்களும் கீழே விழுந்தன. யமுனைக் கரைக்குச் சென்ற கண்ணனின் தோழர்கள், அதன் நீரை அருந்தியதால் உயிரிழக்க, காளியனை யமுனையிலிருந்து துரத்த, கண்ணன் முடிவு செய்தான். யமுனையில் இறங்கினான், கோபமுற்ற காளியனின் தலையில் கண்ணனின் திருவடி ஸ்பரிசம் பட, காளியனை அடக்கி, ரக்ஷித்தான் கண்ணன்.

அரன், அயன் மற்றும் தேவாதி தேவர்களுக்கும் ரக்ஷகன் ராகவன் ஒருவனே.

இப்படித் தன்னை சரணம் என்று அடைந்தவர்களின் சரித்திரம் மூலம், நாம்  ஸம்ஸாரப் பிடியிலிருந்து விடுபட எம்பெருமான் வழி காட்டுகிறான். “அரிது அரிது மானிடராய் பிறத்தல் அரிது”. ஆம், பற்பல ஜென்மங்களை  வீணாக கழித்து, உழன்று, திரிந்து, திருநாராயணனின் நினைவில்லாமல் இருந்திருக்கிறோம். இப்படி கடந்து வந்த நம்மை, மனிதனாக இப்பிறவியில் பிறப்பித்துள்ளான். இந்த ஜென்மத்தையும் வீணாக்காமல், ஆசார்ய சம்பந்தம் பெற்று, திருவரங்கனின் திருப்பாதத்தைப் பற்றி, பெருவீட்டை அடைவோம். 

“வைகுந்தம் புகுதலும் வாசலில் வானவர்

வைகுந்தன் தமரெமர் எமதிடம் புகுகென்று

வைகுந்தத் தமரரும் முனிவரும் வியந் தனர்

வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே”

திருவாய்மொழி 10.9.9

நம்மை எதிர்கொண்டு வரவேற்க, வானவர்களும், தேவர்களும், முக்தர்களும்   வைகுண்ட வாசலில் காத்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். “வைகுந்தம் புகுவது மண்ணவர் விதியே” என்று நம்மாழ்வார் இந்தத் திருவாய்மொழிப் பாசுரத்தில் அறுதியிட்டு கூறுகிறார். அவன் திருவடியை அடைந்து, பெருமாளுக்கும் பிராட்டிக்கும் நித்ய கைங்கர்யம் செய்வோம், வாருங்கள்!

ஆழ்வார்கள் அவதார வைபவத்தை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் ஸ்ரீமத் பாகவத ஸ்லோகம்

ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11ஆம் காண்டம் 5ம் அத்யாயத்தில் கரபஜன மஹரிஷி, நிமி மஹாராஜனுக்கு கலியுகத்தில் எம்பெருமானின் வழிபாட்டுக்கு விரோதமாய் உள்ளவர்கள், அமைதியை இழந்தவர்கள், எம்பெருமானின் நாமங்கள், ரூபங்கள் மற்றும் அவனை அடைவதற்கான உபாயங்கள் ஆகியவற்றை போதனை செய்து வருகிறார். அப்பொழுது ஸாதிக்கிறார்: 

க்ருதாதிஷு ப்ரஜா ராஜன் கலாவ்  இச்சந்தி ஸம்பவம் |

கலௌ கலு பவிஷ்யந்தி நாராயண-பராயணா: |

க்வசித் க்வசின்  மஹா-ராஜ த்ரவிடேஷு ச பூரிஷ: || 38.

தாம்ரபர்ணீ நதீ யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்வினீ |

காவேரீ ச மஹா-புண்யா ப்ரதீசீ ச மஹாநதீ ||39.

யே பிபந்தி ஜலம் தாஸாம் மனுஜா மனுஜேஷ்வர |

ப்ராயோ பக்தா பகவதி வாஸுதேவே(அ)மலாஷயா: || 40

அரசே! ஸத்ய யுகம் மற்றும் பிற யுகங்களின் வாசிகள் இந்தக் கலியுகத்தில் பிறவியெடுக்க மிகுந்த ஆவலுடன் உள்ளனர். ஏனெனில் இந்த யுகத்தில் நாராயணின் பக்தர்கள் பலர்  இருப்பார்கள். இவர்கள் பல்வேறு இடங்களில் தோன்றி ஹரியிடம் அளவில்லா பக்தி கொண்டிருப்பார்கள். வேந்தே! இவர்கள் பலவிடங்களில் தோன்றினாலும் குறிப்பாக வளங்கள் நிறைந்த த்ராவிட தேசத்தில் பாய்ந்தோடும் புண்ய நதிகளான தாம்ரபர்ணி, க்ருதமாலா, பயஸ்வினி, மிகவும் புண்யம் வாய்ந்த காவேரி, பிரதீசி, மஹாநதி ஆகிய நதிகளின் கரைகளிலும் மற்றும் மேற்கு நோக்கி பாயும் நதிகளின் கரைகளிலும் அநேகமான பேர்கள் தோன்றுவார்கள். அப்புண்ய நதிகளின் தீர்த்தத்தைப் பருகுபவர்கள் வாசுதேவனின் பரம பக்தர்களாக இருப்பார்கள்” என்று தலைக்கட்டுகிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தை சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால், இங்கே கரபஜன முனி ஆழ்வார்களின் திரு அவதார வைபவத்தை முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறார் என்று நன்கு விளங்குகிறது.

த்வாபர-கலியுக சந்தியில் முறையே அடுத்தடுத்த நாட்களில் தோன்றி எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூப-ரூப-குண விஷேஷனங்களை அர்ச்சாவதாரங்களில் நன்கு அநுபவித்து மகிழ்ந்து, அதற்கு போக்குவீடாய், அநாதியான தமிழ்பாஷையில் ஸர்வோத்தமமான மூன்று திருவந்தாதிகள் என்றவோர் அதியத்புதமானத் திருவிளக்கை ஏற்றினர் பரம கவிகளாம் முதல் மூன்று ஆழ்வார்களான பொய்கையாழ்வார், பூதத்தாழ்வார் மற்றும் பேயாழ்வார். அதன் மூலம் எம்பெருமானின் அர்ச்சாவதார அநுபவத்தை மதுரமான பாசுரங்களிட்டுப் பாடும் மார்க்கத்தைத் துவக்கி வைத்தனர். 

பின்னர் தாம்ரபர்ணியின் கரையில் திருவவதரித்த குருகூர்ச் சடகோபன் அதுவரை வேதாந்தத்திலும் இதிஹாச புராணங்களிலும் இருந்த தெளியாத நிலங்களையும் ஸாமான்யர்களின் அறிவு நிலைக்கு எட்டாத அர்த்தங்களையும் அனைவரும் அநுஷ்டித்து அறிந்துகொள்ளும்படி நான்கு வேதங்களையும் தமிழ் மறையாக்கித் தந்தருளினார். அதே தாம்ரபர்ணியின் கரையில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாருக்கு முன்னரே அவதரித்தவர் அவரின் அத்யந்த சிஷ்யரான ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார்.  இவர் எழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனே இவ்வுலகில் எழுந்தருளியிருந்தான். இருப்பினும் அவனை நேரே சென்றடைந்து ஆச்ரயிக்காமல் ஓர் ஆசார்யன் மூலமாகத் தான் அடையவேண்டும் என்ற துணிவுகொண்டு தக்க ஆசார்யனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவவதரித்த பின் அவர் திருவடிகளில் ஈடுபட்டு அவர் திவ்ய ஸூக்திகளும் திருவடியுமே தமக்கு உபாயமாகக் கொண்டு அவருக்கு இடைவிடாது நித்யகைங்கர்யங்கள் செய்து ஆசார்ய ஸம்பந்தம் மூலமாகவே பக்தியும் ப்ரபத்தியும் ஸித்திக்கும் என்று நமக்குக் காட்டியருளினார். 

வைகை நதிக்கரையில் அவதரித்தார் பெரியாழ்வார் என்று கொண்டாடப்பட்ட ஸ்ரீ விஷ்ணுசித்தர்.

மச்-சித்தா மத்-கத-ப்ராணா 

போதயந்த: பரஸ்பரம்

கதயந்தஷ் ச மாம் நித்யம் 

துஷ்யந்தி ச ரமந்தி ச

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 10-9

என்ற எம்பெருமான் கண்ணனின் திருவாக்குப்படி அவர் ஸதா ஸர்வ காலமும் கண்ணனையே நினைத்து உருகி கரைந்து யசோதா பாவனையில் அவனுக்குத் தொட்டிலிட்டு, நீராட்டி, பூச்சூட்டி, காப்பிட்டு, ஆயர்குல பெண்களாகவும், சிறுமிகளாகவும் நின்று அவன் செய்யும்  தீம்புகளைக் கண்டித்து, ஆயர் குல சிறுவர்களாக இருந்து வெண்ணெயைத் திருடி, பசுக்கள் நிறைந்த கொட்டைகளில் புகுந்து மதுரா நகரின் புழுதிகளில் உருண்டு என்று பருகப் பருகத் தெவிட்டாதப் பாசுரங்களினால் அவனை ஆராதித்து அவனுக்கு பல்லாண்டு பாடியருளினார். அவ்வாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண் பிள்ளையான கோதை கண்ணன் மேல் தீராக் காதலும் பக்தியும் கொண்டு, அவனைப் பாமாலையால் அர்ச்சித்தும், பூமாலையைச் சூடிக்கொடுத்தும் அவனையே மணாளனாகக் கரம் பிடித்தாள்.  

காவிரி நதிக்கரையில் அவதரித்த தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும் திருப்பாணாழ்வாரும் அக்கரையில் பள்ளிகொண்டுள்ள ஸ்ரீரங்கநாதனின் அர்ச்சாவதாரத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு பக்தி என்னும் தெவிட்டாத ரஸத்துடன் இசையைக் கோர்த்துப் பாசுரமிட்டு திருவரங்கனின் திவ்ய மங்கள திருமேனியைத்  தமிழ் மாலைகளால் அலங்கரித்தனர். திருக்குறையலூரில் அவதரித்த திருமங்கையாழ்வார் பிற க்ஷேத்ரத்து எம்பெருமான்கள் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அவர்களை நேரில் சென்று ஸேவித்து அவ்வனுபவத்தையே நம்மாழ்வாரின் வேதத்தின் ஸாரமான நான்கு பிரபந்தங்களுக்கு உபாங்கங்களாய் ஆறு திவ்யப்ரபந்தங்களை அருளினார். 

எம்பெருமானின் கௌஸ்துப ரத்னத்தின் அம்சமாக தென்மேற்கு திசையில்(திருவஞ்சிக்களம், கேரளா) தோன்றிய ஸ்வாமி குலசேகராழ்வார் தம் ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலம் இந்திரியங்களை எம்பெருமானின் விஷயமாகப் ப்ரயோகித்து, அவனைச் சரணடைந்து கைங்கர்யம் பண்ணுவதே ஒரு ஜீவனுக்குத் தலையாய கர்தவ்யம் என்று நிர்தாராணம் பண்ணினார்.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் காட்டியபடி கலியுக சந்தியில் அவதரித்த, எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணின் பரம பக்தர்களான முதல் மூன்று ஆழ்வார்கள் அருளிய திருவந்தாதிகளென்னும் தீபமானது உலகத்திலுள்ளவர்களின் அஜ்ஞானம் நீங்கவும், நான்கு வேதங்களின் அந்தத்தில் கூறிய மார்க்கம் ப்ரகாஸிக்கவும் செய்தது. அவர்களுக்குப் பின் திருவவதரித்த ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஆச்சார்யர்கள், அம்முதல் ஆழ்வார்கள் காட்டிய வழியில் சென்று, அவ்விளக்க்கிற்கு மேன்மேலும் எம்பெருமானின் திவ்ய மங்கள அநுபவம் என்னும் நெய்யைச் சேர்த்ததால் இன்றுவரை அவ்விளக்கானது கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டு  நம்மிடத்திலுள்ள அஜ்ஞானமென்னும் இருளைப் போக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்.

கண்ணனுக்கும் எம்பெருமானாருக்கும் சிலேடை

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததியின் 13ம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்வாமி ராமாநுஜருக்கும் எம்பெருமான் கண்ணனுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தி கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக திருவவதரித்தான் என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச: |

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

நநு ராமாவரஜ: ஸ ஏஷ பூய: ||

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததி -13

மைந்நம்பு வேல்கண் நல்லாள்முன்னம் பெற்ற வளைவண்ணம் நன்மாமேனி, தன்நம்பி நம்பி” என்றபடி கண்ணபிரான் பலராமனுக்கு தம்பியாதலின் ராமாநுஜன் என்ற திருநாமம் கொண்டான். ஜகதாசார்யரான ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருக்கு ராமாநுஜர் என்ற திருநாமம் ப்ரஸித்தம். 

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

கண்ணன்‌, பாணாஸுர யுத்தத்தில்‌ சங்கரனைத்‌ தோல்வி அடையச்செய்தும், இந்திரன்‌ மழையைப்‌ பொழிந்தபோது, குன்றமேந்தி குளிர்மழை காத்தும், நான்முகன்‌ பசுங்கன்றுகளை மறைத்தபோது, வேறு கன்றுகளை உண்டு பண்ணியும் அவர்களின் கர்வத்தை அடக்கினான். சங்கரர்‌, பாஸ்கரர்‌ ஆகியோரின்‌ மதங்களைத்‌ தம்‌ வாதத்திறமையால் கண்டித்தார்‌ ஸ்வாமி ராமாநுஜர்‌. சங்கரர்‌, “ப்ரஹ்மம் ஸத்யம், உலகம் மாயை, ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றேயன்றி வேறில்லை, ப்ரஹ்மம் நிர்குணம் (ப்ரஹ்மஸத்யம் ஜகந்மித்யா ஜீவோப்ரஹ்மணைவ ந அபர:)” என்று வேதத்தில் உள்ள அபேதச்ருதிகள் கொண்டு அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை ஸ்தாபித்தார். ஸ்வாமி ராமாநுஜரோ, “ப்ரஹ்மமும்‌ ஸத்யம்‌; உலகமும்‌ ஸத்யம்‌; ஜீவனும்‌ ஸத்யம்‌. ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றல்ல; மாறாக ப்ரஹ்மத்தை, ஸகல ஜீவன்கள் மற்றும் அசேதனப் பொருள்களையும் தமக்குச் சரீரமாகக் கொண்டு அவற்றின் ஒவ்வொன்றிலும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவராக அறியவேண்டும். இதைத் தவிர அறிய வேண்டியது வேறில்லை. பரமபுருஷனை அநுபவிப்பவனாகவும், அநுபவிக்கப்படும் பொருளாகவும், ஏவுகிறவராகவும் இந்த மூன்று நிலைகளில் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் (ஏதத் ஜ்ஞேயம் நித்யமேவாத்மஸம்ஸ்த்தம் நாத: பரம் வேதிதவ்யம் ஹி கிஞ்சித், போக்தா போக்யம் ப்ரேரித்தாஞ்ச மத்வா ஸர்வம் ப்ரோக்தம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மமேதத்), ப்ரஹ்மம் எண்ண முடியாத திருக்கல்யாண குணங்களின் கடல் போன்றவன்.” என்பதனை உபநிஷத்துக்களைப் ப்ராமணமாகக் கொண்டும் ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை அதற்குத் துணையாகக் கொண்டும் ஸ்தாபித்தார். அதேபோன்று பாஸ்கர மதத்தையும்‌ கடகஸ்ருதி வாக்யங்களைப் ப்ரமாணமாகக் கொண்டு கண்டித்தார். ஆக, சங்கரமதம்‌ பாஸ்கரமதம்‌ முதலிய பிற மதங்களைக்‌ கண்டித்து அவர்களின்‌ செருக்கை அடக்கினார்‌. 

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச:         

யாதவ வம்ஸத்தாரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தி வந்த கம்ஸனைத் தன் வலிமையால் கொன்று யாதவர்களை நன்னிலையில் நிறுத்தி அவர்களை ஸந்தோஷமாக வாழ வழிவகுத்தான் கண்ணன். யாதவப்ரகாசர் “கப்யாசம் புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ” என்ற உபநிஷத் வாக்யத்திற்கும் இன்னும் பிற வாக்யங்களிற்க்கும் வேதத்திற்கு முரண்பாடான அர்த்தங்களைக் கூறிவர, ஸ்ரீபாஷ்யகாரர் தம்முடைய கூர்மையான ஞானத்தினால் அதன் நேரிய பொருளைக் கூறித் தெளிவித்து, அவரை ஆட்கொண்டு, ஓர் ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக்கி உஜ்ஜீவிக்கச் செய்தார். 

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

த்ரௌபதியை ஒரு மாபெரும் சபையில் அவமானப்படுத்திய துரியோதனாதிகளையும் அந்த அநீதியைத் தடுக்காத பீஷ்ம த்ரோணாதிகளையும் பாரதப் போரில், பார்த்தனுக்குத் துணையாக, ஓர் சாரதியாய் நின்று மடியச் செய்தான் பார்த்தசாரதியான கண்ணன். வேதாந்தத்திற்கு பிற மதத்தினர் வேதவ்ருத்தமாக கூறிய தவறான அர்த்தங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோம்படி தம் ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் மூலம் கண்டித்து, அவ்வர்த்தங்களைச் சீர்படுத்தி வெளியிட்டருளினார் ஸ்ரீபாஷ்யகாரர். 

இவ்வொற்றுமைகளை ஆராய்ந்து பார்க்கையில் எம்பெருமான் கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக அவதரித்தானென்பது பொருந்தும் என்று தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

“இலைகள்  நிறைந்த தாமரைப் பூவிலே  வீற்றிருக்கும் அலர்மேல்மங்கையின் பதியான ஸ்ரீமந் நாராயணன் தன் திருக்கையில் தரித்திருக்கும் திருவாழியாழ்வானும், நந்தகமும், பகைவர்மேல்  பாயும் கதையும், சார்ங்கமென்னும் வில்லும், பாஞ்சசன்னியமும் ஆகிய இவையைந்தும் இப்பூமண்டலத்தைக் காக்க இப்பரதகண்டத்தின் நடுவில் யதிராஜராக அவதரித்தன” என்று ஸ்வாமி திருவரங்கத்தமுதனார் இராமாநுஜ நூற்றந்தாதியில் ஜகதாசார்யனின் அவதாரவைபவத்தைக் கொண்டாடுவது இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது. 

அடையார்கமலத்து அலர்மகள்கேள்வன் கையாழியென்னும்

படையொடு நாந்தகமும் படர்தண்டும் ஒண்சார்ங்கவில்லும்

புடையார்புரிசங்கமும் இந்தப்பூதலம்காப்பதற்கென்று

இடையே இராமானுசமுனியாயின இந்நிலத்தே.

இராமானுஜ நூற்றந்தாதி – 33

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: | ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹாதேசிகாய நம: