வேங்கடநாதன் அநுபவித்த பரமபதநாதனின் சுநாதங்கள்

கேட்கப்படுவது எதுவோ அதுவே ஶ்ருதி. அபௌருஷேயங்களான வேதத்தைச் ஶ்ருதி எனவும் கூறுவர். இன்றளவும் வேதத்தை எழுதி வைத்துப் படிக்காமல், வாயால் சொல்லி காதால் கேட்டறிந்து ஶ்ரவணம் செய்தே தலைமுறை தலைமுறையாக அநுஸந்தித்து வருகிறோம். கடலுக்குள்ளே முத்துக்கள், பவளங்கள் மற்றும் ரத்னங்கள் போன்ற எண்ணற்ற விலைமதிப்பில்லாத செல்வங்கள் ஒளிந்திருக்கின்றன. அதுபோல பிராட்டியுடன் கூடிய எம்பெருமான் என்னும் திருக்கல்யாணகுணங்களின் கடலுள் மறைகள் மறைந்திருக்கின்றன. அம்மறையின் காரணமாகவும் காரியமாகவும் இருக்கிறான் பெருமான். அதனாலேயே அவனுக்கு ஶ்ருதிஸாகரன் என்ற திருநாமம் வழங்கப்படுகின்றது. 

தாம் விசேஷமாகப் பிரகாஸிக்கும் இடங்களை அர்ஜுனனுக்குச் உபதேஸித்துக்கொண்டு வரும் போது “வேதானாம் ஸாமவேதோஸ்மி– வேதங்களுக்குள் நான் ஸாமவேதமாக இருக்கிறேன்” என்றவிக்கிறான் கீதாசார்யன். திருப்பாற்கடலில் நித்ய முக்தர்கள் புடைசூழ தம் தேவிமார்களுடன் அரவணையில் பள்ளிகொண்டு “ஹா வு ஹா வு ஹா வு” என்று ஸதா சர்வகாலமும் ஸாம கானத்தைக் கேட்டருளி பரமாநந்த ஸ்வரூபியாய் திகழ்கிறான்.   அப்பேற்பட்ட பெருமைகளை உடைய ஸாம வேதத்திலிருந்து கானமும், சங்கீத சாஸ்த்ரமும்  தோன்றியது. அதன் அடிப்படையில் நாதம் உருவானது. இவையனைத்திற்கும் பிரமாணமாய் உள்ள ச்ரிய:பதி தன் விபவ அவதாரங்களின் போது அவன் திருவாயிலிருந்து பிரதானமாய் எழுந்த ஒலிகளின் சுநாதங்களையும் அவற்றின் மூலம் அவன் மேன்மையையும், ரக்ஷகத்வத்தையும்  அவன் கண்டையின் அவதாரமான நம் தூப்புல் வள்ளலின் கவிதை ரஸங்கள் கொண்டு அநுபவிப்போம். 

உலகை ரக்ஷிக்கும் ஸ்ரீ வராஹப் பெருமானின் “குர்குரம்”   

கோபாயேதநிசம் ஜகந்தி குஹநாபோத்ரீ பவித்ரீக்ருத –

ப்ரஹ்மாண்ட꞉ ப்ரளயோர்மிகோஷகுருபிர்கோணாரவைர்குர்குரை꞉|

யத்தம்ஷ்ட்ராங்குரகோடிகாடகடநாநிஷ்கம்பநித்யஸ்திதி꞉

ப்ரஹ்மஸ்தம்பமஸௌதஸௌ பகவதீமுஸ்தேவ விச்வம்பரா ||

ஸ்ரீ தசாவதார ஸ்தோத்ரம் – 4

“ப்ரளய காலத்தில் கடலுள் மூழ்கிய பூமியை மீட்க ஒரு பெரிய பன்றி வடிவு கொண்டு அவதரித்தான் எம்பெருமான். அப்பொழுது அவன் திருமூக்கில் இருந்து எழுந்த “குர்குர்” என்ற ஒலியானது பிரளய காலத்தில்  கடல் அலைகள் மோதும்பொழுது எழும்பும் ஒலியைப் போல் மிகுந்திருந்தன. அவ்வொலிகள் ப்ரஹ்மாண்டங்கள் முழுதும் பரவி அவற்றை பரிசுத்தமாக்கின. இவ்வொலிகளுடன், வராஹப்பெருமான் தன் கோரைப்பல்லின் நுனியில் பூமியைத் தரித்து எடுத்து வருகிறான். அப்பூமி ஒரு பன்றியின் கோரைப்பல்லில் ஒட்டியிருக்கும் கிழங்குபோல காட்சியளிக்கின்றது.  வராஹப்பெருமானின் கோரைப்பல்லை இறுகப் பற்றியிருக்கும் பூமிதேவி சிறிதும் அசையாமல் நிலைத்திருக்கிறாள். பெருமைகள் பொருந்திய இந்தப் பூமிதேவி கோரைக்கிழங்கு போல் நின்று பிரமன் முதல் துரும்பு வரை உள்ள அனைத்து சராசரங்களும் உற்பத்தியாகக் காரணமாக இருக்கின்றாள். இந்த வராஹப்பெருமானின் திருமூக்கின் ஒலிகள் உலகங்கள் அனைத்தையும் ரக்ஷிக்க வேண்டும்.” என்று ஸ்வாமி தேஶிகன் தலைக்கட்டுகிறார்.  வராஹ அவதார வைபவத்தை இவ்வளவு கவிநயத்துடன் வர்ணநம் செய்ய வேறொரு ஆசார்யன் நம்மிடத்தில் இல்லை. 

மயக்கும் மாதவனின் வேணுகானம் 

மஹஸே மஹிதாய மௌளிநா

விநதேநாஞ்ஜலிமஞ்ஜநத்விஷே |

கலயாமி விமுக்தவல்லவீ –

வலயாபாஷிதமஞ்ஜுவேணவே ||

ஜயதி லளிதவ்ருத்திம் சிக்ஷிதோ வல்லவீநாம்

சிதிலவலயசிஞ்ஜாசீதளைர்ஹஸ்ததாளை꞉ |

அகிலபுவநரக்ஷாகோபவேஷஸ்ய விஷ்ணோ꞉

அதரமணிஸுதாயாமம்சவான் வம்சநால꞉ ||

ஸ்ரீ கோபால விம்ஶதி 15-16

“கண்ணனும் இடைப்பெண்களும் ராஸக்க்ரீடையில் ஈடுபடுகின்றனர். அழகிய குழலைத் தன் திருவதரத்தில் வைத்து இனிய ஓசையை எழுப்புகின்றான் கண்ணன். அப்பொழுது அழகிய இடைப்பெண்கள் தங்கள் கைகளால் குழலோசைக்கு ஏற்றவாறு தாளம் போடுகின்றனர். இடைப்பெண்கள் தங்கள் கைவளையல்களை இறுக்கமின்றி தரித்திருக்கின்றனர். ஆதலால் வளையல்களில் இருந்து வரும் ஒலி கை போடும் தாள ஒலியோடு சேர்ந்து மிக இனியதாகின்றது. இவர்கள் போடும் தாளம் புல்லாங்குழலுக்கு அபிநய சாஸ்த்ரத்தில் உள்ள “லளிதம்” என்னும் அபிநய முறையைக் கற்பிக்கின்றன.அனைத்துலகையும் காக்கத் தானே எம்பெருமான் கோவலருள் கோவலனாய் அவதரித்திருக்கின்றான். குழலூதும் கண்ணனின் செவ்வாயின் அமுதத்தில் கோபியரைப் போல தானும் பங்குகொள்ளும் திருக்குழல் மிகப் பெருமை பெற்று விளங்குகின்றது.” ஆயர் குலச் சிறுவனாய் அவதரித்து தன் ஸௌலப்ய-ஸௌசீல்யங்களைக் காட்டி அவனிடத்தில் மயங்கச் செய்து நம்மை அடிமை செய்து ஆட்கொள்ளும் அவன் திருவிளையாடல்கள் தான் எத்துணை! கண்ணனின் வேணு கானத்தைக் கொண்டாடாத ஆழ்வார்கள் இல்லை.இருப்பினும் ஸ்வாமி தேசிகனின் இவ்வர்ணநம் கோபியரின் வளையல் ஒலி கண்ணன் குழலோசையுடன் இரண்டறக் கலந்து ஆனந்தத்தை அளிப்பது போல பேரானந்தத்தை நமக்கு அளிக்கிறது. 

மூன்று வேதங்களின் ஸாரமாக உள்ள ஸ்ரீ ஹயக்ரீவனின் ஹலஹலம்   

ஸ்வத꞉ ஸித்தம் சுத்தஸ்படிகமணிபூப்ருத்ப்ரதிபடம்

ஸுதாஸத்ரீசீபிர்த்யுதிபிரவதாதத்ரிபுவநம் |

அநந்தைஸ்த்ரய்யந்தைரநுவிஹிதஹேஷாஹலஹலம்

ஹதாசேஷாவத்யம் ஹயவதனமீடீமஹி மஹ꞉ ||

ஸமாஹார꞉ ஸாம்நாம் ப்ரதிபத₃ம்ருசாம் தாம யஜுஷாம்

லய꞉ ப்ரத்யூஹாநாம் லஹரிவிததிர்போதஜலதே꞉ |

கதாதர்பக்ஷுப்யத்கதககுலகோலாஹலபவம்

ஹரத்வந்தர்த்வாந்தம் ஹயவதநஹேஷாஹலஹல꞉ ||

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவ ஸ்தோத்ரம் 2-3

ஸ்ரீ ஹயக்ரீவனே தமக்கு ஆசார்யனாய் எழுந்தருளி தம் திருவுள்ளத்தில் எழுதியருளிய விஷயங்கள் அனைத்தையும் அனைவரும் அறிந்து உஜ்ஜீவிப்பதற்காக ஓலையில் எழுதியதாக ஸ்வாமி தேஶிகன் ஸாதிக்கிறார். அப்பேற்பட்ட பெருமைகளை உடைய பெருமானின் ஹல-ஹல நாதம் மூன்று வேதங்களின் ஸாரம் என்று இங்கே தலைகட்டுகிறரர்: “அடியார்களை உய்விக்க எம்பெருமான் தாமாகவே ஸ்ரீ ஹயக்ரீவனாக அவதரித்தான். அப்பெருமானின் திருமேனி தூய படிக மணிகளாலாகிய ஒரு மலைபோல் விளங்குகின்றது. அந்த எம்பெருமானின் அமுதம் போன்ற திருமேனியிலிருந்து வீசும் வெண்மையொளியானது மூவுலகையும் வெண்மை நிறமாக்குகிறது. அவன் குதிரையுருவுக்கு ஏற்றவாறு கனைக்கும் பொழுது எழும்பும் “ஹல ஹல “ என்னும் ஒலியில் எல்லையற்ற வேதாந்தங்களின் அர்த்தங்கள் அடங்கியுள்ளன. இவ்வொலியை கேட்பவர்களுக்கு வேதாந்த அர்த்தங்கள் நன்கு விளங்குமாறு செய்கின்றான் இப்பெருமான். அடியார்க்கு வரும் எல்லாத் தீங்குகளையும் ஒழிக்கின்ற, தேஜோமயனாய் நிற்கும் ஸ்ரீ ஹயக்ரீவப் பெருமானை நாம் ஸேவிப்போம். ஸ்ரீ ஹயக்ரீவனுடைய “ஹல-ஹல” என்னும் கனைப்பொலி ஸாமவேதத்திலுள்ள எல்லா கிளைகளையும் தொகுத்து ஒன்றுகூடிய வடிவம் போலுள்ளது. அவ்வொலி ருக்வேத மந்திரங்களுக்கு அர்த்தத்தைக் கூறுவது போல் விளங்குகின்றது. யஜுர் வேத மந்திரங்களின் பொருள்கள் அனைத்தையும் தன்னுள் அடங்கப்பெற்றது. கல்வி கற்க உண்டாகும் தடைகள் அனைத்தையும் ஒழித்து ஞானமென்னும் கடலின் அலைவரிசையாய் நிற்கிறது. இப்படி மூன்று வேதங்களின் ஸாரமாக இருந்து கல்வித் தடைகளை ஒழித்து ஞானச்சுடரை ஏற்றும் வல்லமையை உடையது. குயுக்திகளைக் கொண்டு வாதம் புரிவதில் செருக்குக்கொண்ட வேற்று மதத்தினரின் ஆரவாரத்தில் பலர் மயங்குவதுண்டு. அவர்களின்  அஜ்ஞானமென்னும் இருளை ஸ்ரீ ஹயக்ரீவனின் “ஹல-ஹல” ஒலி முற்றிலும் ஒழித்து அருள் புரிய வேண்டும்.”

எம்பெருமான் பாதுகைகளின் நாதம்

எம்பெருமானின் விபவ அவதாரத்தின் போது அவன் திருவாயிலிருந்து பல திவ்ய ஒலிகளை எழுப்பி தன் அடியார்களை ரக்ஷித்தான். ஸம்ஸாரத்தில் உழன்று அல்லல்படும் நம் போன்ற ஜீவாத்மாக்களை வழிப்படுத்தி வானேற்ற அவனே பல அர்ச்சாவதார மூர்த்தியாக ஆங்காங்கே வீற்றிருக்கிறான். திருவரங்கனாக எழுந்தருளி பாதுகைகளைச் சாற்றிக்கொண்டு சஞ்சாரம் செய்யும் போது எழும் நாதங்கள் நம்மைப் போன்றவர்களையும் ரக்ஷிக்கக் கூடியவையே என்று ஸ்தாபிக்கிறார் நம் கவி ஸிம்ஹம். 

மதுவைரிபதாம்புஜம் பஜந்தீ

மணிபாதாவநி! மஞ்ஜுசிஞ்ஜிதேந |

படஸீவ முஹு꞉ ஸ்வயம் ப்ரஜாநாம்

அபரோபஜ்ஞம் அரிஷ்டசாந்தி மந்த்ரம் ||

ச்ருதிபி꞉ பரமம் பதம் முராரே꞉

அநிதங்காரம் அநேவம் இத்யுபாத்தம் |

இதம் இத்தமி இதி ப்ரவீஷி நூநம்

மணிபாதாவநி ! மஞ்ஜுபி꞉ ப்ரணாதை꞉|| 

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரம் – நாத பத்ததி – 7-8

“ஏ கல்லிழைத்த பாதுகையே! உன்னைச் சாற்றிக்கொண்டு பெருமாள் எழுந்தருளும்போது எழும் உன்னுடைய சப்தத்தைப் பார்த்தால் லோகத்தில் ஜீவன்கள் படும் எல்லையில்லா துன்பத்தை நீக்குவதற்காக நீ மிகவும் தயை கொண்டு தானாகவே ஒரு புதிய மந்த்ரத்தைச் சொல்லுவது போல இருக்கின்றது. பெருமாளுடைய ஸ்வரூபத்தையும் நித்யவிபூதியின் ஸ்வரூபத்தையும் அதன் ஸங்கதிகளையும் அறிய முடியாதென்று வேதங்கள் சொல்ல, அப்படிப்பட்ட விஷயங்களை உன் இனிமையான சப்தங்கள் மூலமாக சுலபமாக அறியலாம்.” என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

“எங்கு, எப்பொழுதெல்லாம் தர்மம் வீழ்ந்து அதர்மம் தலை தூக்குகிறதோ அங்கெல்லாம் தர்மத்தை நிலை நாட்ட நான் யுகந்தோறும் அவதரிப்பேன்” என்பது எம்பெருமானின் திருவாக்கு. அவ்வாறே எம்பெருமான் பலவிதமான ஸ்வரூபங்களில் திருவவதரித்து யுகந்தோறும் சிஷ்ட பரிபாலன துஷ்ட நிக்ரஹங்களைத் தன் விபவ அவதாரங்கள் மூலம் நிகழ்த்திக்காட்டித் தர்மத்தை ஸ்தாபித்தான். 

வேதே ஸஞ்ஜாத கேதே முநிஜந வசநே ப்ராப்தநித்யாவமாநே

ஸங்கீர்ணே ஸர்வவர்ணே ஸதி ததநுகுணே நிஷ்ப்ரமாணே புராணே |

மாயாவாதே ஸமோதே கலிகலுஷ வசாச்சூந்யவாதேಽவிவாதே 

தர்மத்ராணாய யோಽபூத் ஸ ஜயதி பகவான் விஷ்ணு கண்டாவதார꞉

ஸ்ரீ தேஶிக மங்களம் – 16

அதேபோல வேதங்கள்‌ கலங்கி துன்புற்றிருந்த வேளையில்‌, வ்யாஸ முனிவரின்‌ வாக்யங்களான ப்ரம்ம சூத்ரம்‌ அவமானத்தை அடைந்திருந்த நேரத்தில், கலியின்‌ பலத்தால்‌ பல விதமான மதங்கள்‌ புற்றீசல்‌ போல்‌ கிளம்பி பராசர மஹரிஷியின்‌ புராணங்கள்‌ வலிமையிழந்து போக, மாயா மற்றும் சூன்ய வாதங்கள் தலைதூக்கியிருந்த போது, நம்‌ வைதீக தர்மத்தைக்‌ காக்கவும்‌, சரணாகதி மார்கத்தை ஸ்தாபிக்கவும் மஹா விஷ்ணுவான ஸ்ரீமந்‌ நாராயணனின்‌ திருமணியின்‌ அம்சமாக அவதரித்தவர் நம் ஆசார்ய வள்ளல் ஸ்ரீ வேதாந்த தேஶிகன். இவரும் தன் திருவவதார வைபவம் மூலம் அடியார்களாகிய நம்மை சிக்ஷித்தும்(சிஷ்ட பரிபாலனம்) வாதியர்களின் வாழ்வறுத்தும்(துஷ்ட நிக்ரஹம்)  ஸத்ஸம்ப்ரதாய தர்மத்தை ஸ்தாபித்தார்.  

அன்றிவ்வுலகினை ஆக்கி, அரும்‌ பொருள்‌ நூல்‌ விரித்து

நின்று தன்‌ நீள்‌ புகழ்‌ வேங்கட மாமலை மேவி பின்னும்‌

வென்றிப்‌ புகழ்‌ திருவேங்கடநாதன்‌ எனும்‌ குருவாய்‌

நின்று நிகழ்ந்து மண்மேல்‌ நின்ற நோய்கள்‌ தவிர்த்தனனே ||

பிள்ளையந்தாதி – 5

என்று ஸ்வாமி தேஶிகன் திருவவதார வைபவத்தின் மூலமாகவும் அவரருளிய ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலமாகவும் நமக்குச்  செய்த பேருபகாரத்தை அவரின் திருக்குமாரரான ஸ்ரீ நயினாசார்யார் காட்டுகிறார். 

திருக்கோவில்களிலும் நம் க்ருஹங்களிலும் நாம் பெருமாளுக்குச் செய்யும் நித்யபடி திருவாராதனம் கண்டநாதம் இல்லாமல் பூர்த்தியாகாது. அதேபோல ச்ரிய:பதியின் ஸ்வரூப ரூப குண விஷேஷனங்களையும் ப்ரபத்தி மார்க்கத்தையும் கண்டாவதாரமான திருவேங்கடநாதனின் ஸ்ரீ ஸூக்திகள் இல்லாமல் நாம் முழுவதுமாக அறிந்து கொள்ள முடியாது.

பெண்ணை ஆற்றங்கரைக் கரும்பு

இடம் : திருக்கோவலூர் 

வைபவம்: இடைகழியில் முதலாழ்வார்கள் ஏற்றிவைத்த விளக்கு

ஸ்லோகம்: தேஹளீச ஸ்துதி

முதலாழ்வார்களின் திருக்கோவலூர் வைபவம் அனைவரும் அறிந்ததே. இவ்வைபவத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் “ஸ்ரீ தேஹளீச ஸ்துதி”யில் கவி நயத்துடன் கொண்டாடுகிறார்.

அதில் ஒரு ஸ்லோகம்:

காஸாரபூர்வகவிமுக்யவிமர்த்தஜந்மா

பண்ணாதடேக்ஷூஸுபகஸ்ய ரஸோ பஹூஸ்தே |

த்வத்பாதபத்மமதுநி த்வதநந்யபோக்யே

நூநம்‌ ஸமாச்ரயதி நூதநசர்க்கராத்வம்‌ ||

ஸ்ரீ தேஹளீச ஸ்துதி – 7

“ஆற்றின் கரையில் பயிராகிச் செழித்த கரும்பை ஆலையில் இட்டுப் பிழிந்து எடுக்கும் சாறானது மிக இனியதாயிருக்கும். அது தாமரையிலிருந்து பெரும் உயர்ந்த தேனுடன் கலந்துவிட்டால் அதன் இனிமைக்கு எல்லையில்லை. பெண்ணையாற்றின் கரையில் செழிப்பாய் வளர்ந்த கரும்பு போல் வீற்றிருக்கிறான் திருக்கோவலூர் எம்பெருமான். அவனை இடைகழியில் முதலாழ்வார்கள் நெருக்கும்பொழுது அனைவரிடமும் உயர்ந்தவன் தாழ்ந்தவன் என்ற வேறுபாடில்லாமல் கலக்கும் அவனுடைய ஸௌசீல்யம் இனிமையான கருப்பஞ்சாறு போல வெளியாயிற்று. எம்பெருமான் தேனே மலரும் திருப்பாதங்களை உடையவனன்றோ! இந்த திருவடித் தேனுடன் ஸௌசீல்யம் என்னும் கருப்பஞ்சாறு கலந்து, ஒரு புது விதமான சர்க்கரையாக மாறி, வேறு தெய்வத்தையும் உபாயத்தையும் நாடாத பாகவதர்களுக்கு அவன் அனுபவத்தைப் பரம போக்கியமாக்குகின்றது.” என்று ரஸோக்தியாக அருளிச் செய்கிறார் தூப்புல் வள்ளல்.

Thirukovilur Ulagalantha Perumal Temple | Trivikrama Temple - HinduPad

கரும்பை அப்படியே கொடுத்தால் அதனை அனுபவிப்பது சிரமம். சாறாக்கிக் கொடுத்தால் அப்பொழுது மட்டும் ருசிக்கலாம். அந்தச் சாற்றைக் கற்கண்டாகத் திரட்டிக் கொடுத்தால்  எப்பொழுதும் அனுபவித்துக் கொண்டே இருக்கலாமன்றோ!

பெண்ணை ஆற்றங்கரையின் மிகவும் செழிப்பான கரும்பாக நிற்கிறான் திருக்கோவலூர்  நெடுமால். அவனை மந்தர்களாகிய நம்மால் அப்படியே அனுபவிக்க முடியாது. எல்லையில்லா திருக்கல்யாண குணங்களை உடையவனாயினும் அவையனைத்தும் நிறம் பெறுவது ஸௌலப்ய-ஸௌசீல்யங்களினாலே தானே. ஆதலால் ஓர் இடைகழியில் முதல் ஆழ்வார்களை ஒன்று சேர்த்து அவர்கள் நடுவில் நின்று அவர்களால் நெருக்கப்பட்டு கருப்பஞ்சாறாக ஸௌசீல்யத்தை வெளிப்படுத்தி அவ்வாழ்வார்களை அவனனுபவத்தில் ஆழ்த்தினான். 

அவன் ஸௌசீல்யத்துடன்(ரஸோ பஹூஸ்தே) அநந்ய போக்யத்வம்(த்வதநந்யபோக்யே) என்னும் திருவடித் தேன் கலந்து ஆழ்வார்களுக்கு அவ்வனுபவம் மிகவும் இனியதான, ஒரு புதுவிதமான சர்க்கரையைச்(நூதநசர்க்கராத்வம்‌) சுவைப்பது போல பரமபோக்யமாய் அமைந்தது. அந்த நூதன சர்க்கரையை ஆழ்வார்கள் அநாதியான தமிழ் பாஷையில், சுவைக்கச் சுவைக்கத் தெவிட்டாதப் பாசுரங்களாகத் திரட்டி மூன்று திருவந்தாதிகள் என்னும் கற்கண்டுகளை நமக்கு அருளினர். எம்பெருமானின் அர்ச்சாவதார அனுபவத்தில் ஈடுபட்டு அவ்வனுபவத்தை மதுரமான பாசுரங்களினால் பாமாலைகளாக்கிப் பாடும் மார்க்கத்தைத் துவக்கி வைத்தனர். 

ஸ்வாமி தேசிகன் கவி நயத்துடன் இந்த வைபவத்தை ஸாதிப்பது அந்தக் கற்கண்டுகளுக்கு மேன்மேலும் சுவையைக் கூட்டுகிறது.

கரும்பை நெருக்கிச் சாறெடுத்து வெல்லப் பாகாக காய்ச்சினாலும், சர்க்கரையாக்கினாலும் அல்லது அந்தச் சர்க்கரையைக் கற்கண்டாக்கினாலும் அதன் ரூபம் மாறுமேயன்றி அதன் இனிமை  குறைவதில்லை. அதேபோல எம்பெருமான் தன் அவதாரங்கள் மூலம் வேறு வேறு ஸ்வரூபங்களைத் தரித்துக் கொண்டாலும் அவன் திருக்கல்யாண குணங்கள் எள்ளளவும் குறைவதில்லை!  தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் “அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்” என்று காட்டுவது போல தெவிட்டாத கற்கண்டாக எம்பெருமான் நமக்கு இருக்க வேறு சுவை ஒன்றுதான் தேவைப்படுமோ?

கங்கையிற்புனிதமாய காவிரி

திருப்பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டுள்ளான் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அவன் கருணைக் கடல். எண்ணிலடங்கா திருக்கல்யாண குணங்கள் ஸங்கமித்துள்ள மஹாஸமுத்ரம். ஸாகரம் போன்று நீண்டு, பரந்து விரிந்துள்ள அவனது பெருமைகளை எவ்வளவு முயற்சித்தாலும் பேசித் தலைக்கட்ட முடியாது. 

தீர்த்தனுக்கற்றபின் மற்றோர்சரணில்லையென்றெண்ணி தீர்த்தனுக்கே

தீர்த்தமனத்தனனாகிச் செழுங்குருகூர்ச்சடகோபன்சொன்ன

தீர்த்தங்களாயிரத்துள் இவைபத்தும்வல்லார்களைத் தேவர்வைகல்

தீர்த்தங்களேயென்றுபூசித்துநல்கியுரைப்பர் தம்தேவியர்க்கே.

திருவாய்மொழி 7-10-11

என்று ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் எம்பெருமானை தீர்த்தன் என்றும் அவன் விஷயமாக தாம் அருளிய ஒவ்வொரு பாசுரங்களையும் தீர்த்தங்கள் என்று ஸாதிக்கிறார். 

ஜீவன்கள் அகத்தூய்மையைப் பெற்று ஸம்ஸாரம் என்னும் மிகக்கொடியதான கடலிலிருந்து மீண்டு உஜ்ஜீவிக்க நம்மீது மிகுந்த காரூண்யம் கொண்ட ச்ரிய:பதி ச்ருதியைத் தந்தருளினான். பின் ஆழ்வார்களையும் ஆசார்யர்களையும் நியமித்தருளி அவர்களின் மூலமாக அவ்வேதங்களின் துளிகளாகப் பல தீர்த்தங்களை (ஸ்ரீ ஸூக்திகள்) நமக்குத்  தந்தருளினான். நாம் புறத்தூய்மை பெற அவனே பல புண்ய நதிகளான கங்கை, யமுனை, காவேரி, தாம்ரபர்ணீ, வேகவதி, வைகை போன்றவற்றை இப்பூவுலகில் உண்டு பண்ணினான். சேதனர்கள் அனைவரும் தங்கள் அஜ்ஞானத்தையும் அழுக்குடம்பையும் தொலைத்து, கைங்கர்யங்கள் செய்யப் பாங்காய்ப் பின் அவனே அந்தந்த நதிகளின் கரைகளில் அர்ச்சாவதார மூர்த்தியாய் எழுந்தருளி கைங்கர்யத்திற்குச் ஸாதகமாகவும் ஸாதனமாகவும் இன்றளவிலும் ஸேவை ஸாதிக்கின்றான்.

நம் பாரத தேசத்தின் மிகவும் புண்யம் வாய்ந்த நதியாக கங்கை போற்றப்படுகின்றது. ஏதோவொரு நீர்நிலையில் நீராடும்போதும் அந்த நீரைக் கங்கையாக நினைத்து, “கங்கை, கங்கை” என்று உச்சரித்தால் உடனே அவர்களுடைய அநாதியான  பாபங்கள் எல்லாம் ஒழியும் என்று சாஸ்த்ரங்கள் அறிவிக்கின்றன.  

தாம்ரபர்ணீ நதீ யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்வினீ |

காவேரீ ச மஹா-புண்யா ப்ரதீசீ ச மஹாநதீ ||

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 11.5.39

இந்த ச்லோகத்தில் கங்கை, தாம்ரபர்ணீ போன்ற நதிகளைக் காட்டிலும் மிகவும் புண்யம் வாய்ந்தது காவேரி என்று கரபஜன மஹரிஷி கொண்டாடுகிறார்.

தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும் இதே கருத்தை ஸ்தாபிக்கிறார்.

கங்கையின் புனிதமாய காவிரி நடுவுபாட்டு

பொங்குநீர் பரந்துபாயும் பூம்பொழிலரங்கந்தன்னுள்

எங்கள்மால் இறைவன் ஈசன் கிடந்ததோர் கிடக்கை கண்டும்

எங்ஙனம் மறந்து வாழ்கேன்? ஏழையேன் ஏழையேனே.

திருமாலை – 23

கங்கையை விட காவேரிக்கு எதனால் இந்த ஏற்றம்?

காவேரீ விரஜா ஸேயம் வைகுண்டம் ரங்கமந்திரம்|

ஸ வாஸுதேவோ ரங்கேச: ப்ரத்யக்ஷம் பரமம் பதம்||

என்று ஸ்ரீ வைகுண்டத்தில் ஓடுகின்ற விரஜை நதிதான் காவேரீ! ஸ்ரீ ரங்கவிமானமே வைகுந்தம்! ஸ்ரீ வாஸுதேவனே திருவரங்கனாக அவதரித்தான் என்று சாஸ்த்ரங்கள் ஸ்ரீரங்க க்ஷேத்ரத்தின் பெருமையைப்  பேசுகின்றன. 

காவேரிம்‌ அவகாஹிஷீய பகவத்‌ போக அந்தராமி பவத்‌.

கர்ம க்லேச  பல ஆசய ப்ரசமந உத்வேல அமல ஸ்ரோதஸம்‌ |

ஜந்தோ: ஸம்ஸரத: அர்ச்சிராதி ஸரணி வ்யாஸங்க பங்காய யா

லோகே அஸ்மிந்‌ விரஜா இவ வேல்லிதஜலா ஸ்ரீரங்கம்‌ ஆலிங்கதி ||

துக்தாப்திர் ஜநகோ ஜநந்யஹமியம் ஸ்ரீரேவபுத்ரீவர:

ஸ்ரீரங்கேச்வர ஏததர்ஹமிஹகிம் குர்யாமிதீவாகுலா |

சஞ்சச்சாமர சந்த்ரசந்தந மஹாமாணிக்ய முக்தோத்கராந்

காவேரீ லஹரீகரைர் விதததீ பர்யேதி ஸா ஸேவ்யதாம் ||

ஸ்ரீ ரங்கராஜ ஸ்தவம் – 20 – 21

என்று காவிரியின் மேன்மையைக் காட்டுகிறார் ஸ்ரீ பராசர பட்டர். காவேரியின் கணவன் திருப்பாற்கடல். அவரே ஸ்ரீரங்கநாச்சியாரின் தந்தையாகவும் உள்ளார். ஆக காவேரித்தாய் ஈன்றெடுத்த பெண்பிள்ளையாக ஸ்ரீரங்கநாச்சியார் இருக்கிறாள். பெரியகோவிலில் நித்யவாஸம் பண்ணும் அழகியமணவாளனோ காவேரிக்கு  மருமகனாக  விளங்குகின்றான். இவர்களுக்கு தன்னாலே என்ன செய்யமுடியும் என்று கலக்கமுற்று நின்றவள் பின் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவளாய், சந்தனங்கள், சாமரங்கள், பச்சைக் கற்பூரம், முத்துக்கள், உயர்ந்த மாணிக்கங்கள் என்று எம்பெருமான் உகப்புக்காகத் தன்னுடைய அலைகளாகிற திருக்கரங்களால் சீர்வரிசைகளைத்  திரட்டிக்கொண்டு வந்து திருவரங்கனின் திருவடியில் சேர்க்கிறாள். திருவரங்கத்திற்கு ஓர் அணிபோல இருந்து பெரிய பெருமாளின் திருவாராதன தீர்த்தங்களை அளிக்கிறாள். தன்னிடத்தில் நீராட வருபவர்களின் கர்ம பலன்களைப் போக்கி, ஹிதத்தை அளிக்கிறாள். இப்படி அரங்கனின் கைங்கர்யத்தில் ஈடுபட்டுள்ள காவேரியை நாம் அனுதினமும் துதிக்கவேணும் என்று அருளிச்செய்கிறார் பட்டர். 

ஸ்வாமி தேசிகனோவெனில்,

அடர்புள் அரசினும் அந்தணர் மாட்டினும் இன்னமுதக் 

கடற் பள்ளி தன்னினும் காவிரி உள்ளம் உகந்த பிரான்

இடைப் பிள்ளை ஆகி உரைத்ததுரைக்கும் எதிவரனார்

மடைப்பள்ளி வந்த மணம் எங்கள் வார்த்தையுள் மன்னியதே.

பரமபத சோபானம் – 1

என்ற பாசுரத்தில், வேதஸ்வரூபனான கருடனை வாஹனமாகக் கொண்டு அதன் மீது ஏறி அமர்கின்றான் பெருமான். அவனே அந்தணர்க்கு அழிவற்ற செல்வமாய் விளங்கும் வேதாந்தங்களால் போற்றப்பட்டு அவற்றின் உறைவிடமாகவும் உள்ளான். பிராட்டி அவதரித்த திருப்பாற்கடலில் நித்ய முக்தர்கள் சூழ திருவனந்தாழ்வான் மீது பள்ளி கொண்டுள்ளான். இவற்றையெல்லாம் காட்டிலும் அவன் மனமுவந்து நித்யவாஸம் செய்வது காவிரிக் கரையிலுள்ள ஸ்ரீரங்க க்ஷேத்ரத்திலே என்று நம் ஆசார்யவள்ளல் ஸ்தாபிக்கிறார். மேலும், 

கமபி கநகஸிந்தோ: ஸைகதே ஸஞ்சரந்தம்‌

கலசஜலதிகந்யா மேதிநீதத்தஹஸ்தம்‌ |

அநிசமநுபவேயம்‌ பாதுகே! த்வய்யதீநம்‌

ஸுசரிதபரிபாகம்‌ ஸூரிபி: ஸேவநீயம்‌ ||

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரம் – ஸஞ்சாரபத்ததி – 49

காவேரியின் மணல் திட்டான ஸ்ரீரங்கத்தில் ஸ்ரீதேவி பூதேவி இவர்களின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, ஸ்ரீ பாதுகையைச் சாற்றிக்கொண்டு நம்பெருமாள் கம்பீரமாக வீதி உலா வருகிறார். பரமபதத்திலும் இந்த ஸேவை கிடைக்காது என்பதால் நித்யர்களும் காவேரிக்கரையில் எழுந்தருளி ஸேவிக்கின்றனர் என்று திருப்பாற்கடலுக்கும் விரஜா நதிக்கும் கிட்டாத ஓர் பாக்யத்தைக் காவேரியானவள் பெற்றிருக்கிறாள் என்று ரஸோக்தியாக அருளிச் செய்கிறார்.

மணிமாடக் கோயிலில் காவேரி அளிக்கும் கொடையினை கலியன் இவ்வாறு உரைக்கிறார்.

கொலைப்புண் தலைக் குன்றமொன்று உய்ய அன்று

கொடுமாமுதலைக்கு இடர்செய்து கொங்குஆர் 

இலைப் புண்டரீகத்தவளின்பம் அன்போடு 

அணைந்திட்ட அம்மானிடம் ஆளரியால்

அலைப்புண்ட யானை மருப்பும் அகிலும்

அணிமுத்தும் வெண்சாமரையோடு பொன்னி

மலைப்பண்ட மண்டத் திரையுந்து நாங்கூர்

மணிமாடக் கோயில் வணங்கு என்மனனே!

பெரிய திருமொழி 3-8-3

சிங்கங்களால் வேட்டையாடப்பட்ட யானைகளின் தந்தங்களையும், அகில்  மரங்களையும் அழகிய முத்துக்களையும் வெண்மையான சாமரங்களையும் மற்றும் பிற உயர்ந்த வஸ்துக்களையும் தன் திருக்கைகளால் ஸமர்பிக்கின்றாள் காவேரி. 

அங்கிருந்து ஆர்ப்பரித்துக் கிளம்பி திருப்புள்ளம்பூதங்குடி சென்று சேர்கிறாள். இந்த க்ஷேத்ரத்தில் அவள் அரங்கனைப் பிரிந்து வாடும் துயரம் நீங்கப்பெற்று, அங்கு வீற்றிருக்கும் சயன மூர்த்தியின் தேஜஸ்ஸில் ஈர்க்கப்பெற்று, மிகவும் மோஹித்து, 

துன்னிமண்ணும்விண்ணாடும் தோன்றாது இருளாய் மூடியநாள்

அன்னமாகி அருமறைகள் அருளிச்செய்த அமலனிடம்

மின்னுசோதி நவமணியும் வேயின்முத்தும் சாமரையும்

பொன்னும் பொன்னி கொணர்ந்தலைக்கும் புள்ளம்பூதங்குடிதானே.

பெரிய திருமொழி 5-1-9

என்றபடி அவனுக்கு நவமணிகளையும், விலையுயர்ந்த முத்துக்களையும், சாமரங்களையும், ஸ்வர்ணத்தையும் அள்ளிக் கொண்டு வந்து அவன் திருவடியில் இட்டு அங்கிருந்து பிரியா விடை பெறுகிறாள். 

மேலும் சோழ நாட்டின் அநேக திவ்ய க்ஷேத்ரங்களின் வழியாகப் பாய்ந்தோடி அந்தந்த க்ஷேத்ரங்களில் வீற்றிருக்கும் அர்ச்சாவதார மூர்த்திகளின் திருவடிகளை நனைத்து, அவர்களுக்குத் தீர்த்த கைங்கர்யங்கள் செய்து இறுதியில் ஸமுத்ரத்தில் ஸங்கமிக்கிறாள்.

காவேரி தெளிவிலாக் கலங்கல் நீராய்  வடக்கே தோன்றினாலும் பல திவ்ய தேசத்து எம்பெருமானின் திருவடிகளை ஸ்பர்ஸித்து அந்த ஸம்பந்தத்தினால் க்லேசங்கள் நீங்கப்பெற்று, தெண்ணீர்ப் பொன்னியாய் தெளிவு பெற்று உஜ்ஜீவிக்கின்றாள். பூவுலகில் எவர் ஒருவர் எம்பெருமான் மீது மிகுந்த பக்தி கொண்டு, அவனிடத்தில் சரணடைந்து, அவன் கைங்கர்யத்தில் இடைவிடாது ஈடுபட்டு, பூர்வாசார்யர்கள் காட்டிய வழியில் பயணித்து, தங்கள் வாழ்வை அமைத்துக் கொள்கிறார்களோ அவர்கள் எம்பெருமானின் மிகுந்த ப்ரீதிக்குப் பாங்காகி ஏற்றம் பெறுகிறார்கள். இதுவல்லவோ ஒரு ஜீவனின் தலையாய கர்தவ்யம். அந்த ஜீவ தத்வத்தையல்லவோ இந்தத் திருக்காவேரியானவள் தரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்!

Note: Adiyen’s above article has been published in the “Sri Desika Sandesham” magazine’s Aadi issue and can be read from here.

காசினியோர்தாம் வாழக் கலியுகத்தே வந்துதித்த வள்ளல்

ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது கண்டு இமையோர் தலைவனுக்குப் பொறுக்கமுடியவில்லை. அவர்களைத் துன்பத்திலிருந்து உய்விக்க இராமனாகவும் கண்ணனாகவும் அவர்கள் மத்தியிலேயே அவதரித்து, அவர்களைத் திருத்திப் பணிகொள்ளப் பார்த்தான். இருப்பினும் அவர்கள் திருந்தவில்லை. பின்பு விஷ்வக்ஸேநரிடம், “நான் லீலாவிபூதியிலுள்ள உயிர்களை உஜ்ஜீவிப்பதற்காகப் பல வகையான யோனிகளில் அவதரித்து அவர்களுடன் கலந்து பரிமாறி, அவர்களை நல்வழிப் படுத்த முயன்றும் அவர்களுடைய அஜ்ஞானம் நீங்க வழியில்லை. கர்ம வாஸனையால் ஸம்ஸாரமென்னும் இருளில் இருந்துகொண்டு என்னை நினைக்காமலும் மோக்ஷத்திற்க்காக என்னை அணுகாமலும் இருக்கின்றனர். ஆகவே நீர் பூவுலகில் அவதரித்து, ஸ்ரீஸூக்திகளை அருளிச்செய்து, மெய்நின்ற ஞானத்தை ஊட்டி, அவர்களின் அழுக்குடம்புகளைத் தொலைக்கும்படி செய்து எமக்கு ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி வழுவிலா அடிமை செய்யும்படி மாற்றியருளும்!” என்று நியமித்தருளினான். அதன்படி எம்பெருமானால் மயர்வற மதிநலம் அருளப்பெற்று, விஷ்வக்ஸேநர், ஆழ்வார்களுள் ப்ரதானமானவராகவும், ப்ரபந்நஜன கூடஸ்தருமாய், ஓர் வைகாசி விசாகத்தில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாராக இப்புவியில் அவதரித்து நான்கு வேதங்களின் ஸாரமாக நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களைத் தந்தருளினார். தம் ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலம் தீர்ந்த அடியவர்களைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்தில் பணிகொள்ள வைப்பதையே ஆழ்வார் தன் திருவவதார வைபவத்தின் தலையாய கர்தவ்யமாகக் கொண்டார். 

ஆழ்வார் மூலமாக எம்பெருமான் நமக்கு செய்யும் இப்பேருபகாரத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் “அம்ருதாஸ்வாதினி”ல் கொண்டாடுகிறார்:

அந்தமிலாப் பேரின்பம் அருந்த ஏற்கும் 

அடியோமை அறிவுடனே என்றும் காத்து

முந்தை வினை நிரை வழியில் ஒழுகாது எம்மை 

முன்னிலையாம் தேசிகர் தம் முன்னே சேர்த்து

மந்திரமும் மந்திரத்தின் வழியும் காட்டி 

வழிப் படுத்தி வானேற்றி அடிமை கொள்ளத்

தந்தையென நின்ற தனித் திருமால் தாளில் 

தலை வைத்தோம் சடகோபன் அருளினாலே

அம்ருதாஸ்வாதினி – 28

“எல்லையில்லா ஆனந்தத்தை அளிக்கும் மோக்ஷமென்னும் ஸாதனத்திற்குத் தகுதியாயுள்ள நம்மைக் காத்து, ஸ்திரமான தர்ம பூத ஞானத்தைக் கொடுத்து எம்பெருமான் நம்மை ரஷித்தருளுகிறான். மேலும் அநாதியான கர்ம ஸம்பந்தத்தில் நம்மை அழுத்தாமல் நம்மைக் கரை சேர்ப்பதற்குப் ப்ரதானமான ஸ்தானத்தில் நிற்கின்ற ஆசார்யர்களிடம் ஒரு ஸம்பந்தத்தை உண்டு பண்ணி, திருமந்திரம் முதலிய மந்திரத்தையும் அந்த மந்திரத்தில் சொல்லப்படும் ப்ரபத்தி என்னும் உபாயத்தையும் அவ்வாசார்யன் மூலமாக நமக்கு உபதேஸித்தருளி அவ்வுபாயத்தை அனுஷ்டிக்கும்படி ஓர் தெளிவை ஏற்படுத்தி, நம்மை பரம பதத்தில் கொண்டு சேர்க்கிறான். பின்பு அங்கே நாம் செய்யும் கைங்கர்யங்களை ஏற்றுக் கொள்கிறான். இப்படி பலவிதமான மஹா உபகாரங்கள் செய்ய முற்படும் நிகரற்ற எம்பெருமான் நமக்குத் தந்தை என்னும் ஸ்தானத்தில் நிற்கின்றான். அப்பெருமானின் திருவடிகளில் நம்மாழ்வாருடைய அனுகிரஹத்தாலே தலை வணங்கப் பெற்றோம்.” என்று ஸாதிக்கிறார்.

ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டு ஜீவன்கள் படும் அவஸ்த்தையானது ஆழ்வார் திருவுள்ளத்திற்க்கு எவ்வளவு அஸஹ்யமாய் இருக்கிறதென்பதை தம் முதல் ப்ரபந்தமான திருவிருத்தத்தின் முதல் பாசுரத்தின் மூலம் தமது ஞானக் கண்ணுக்கு இலக்கான எம்பெருமானிடம் “தேவரீரை அநுபவிக்கைக்கு விரோதியான தேஹஸம்பந்தத்தைப் போக்கியருள வேணும்” என்று எல்லா ஜீவன்களின் மீதும் தாம் கொண்ட மிகுந்த அனுதாபத்தினால் அவர்கள் சார்பாக இமையோர் தலைவனான காஞ்சி தேவப்பெருமாளிடம் விண்ணப்பஞ்செய்கிறார். 

பொய் நின்ற ஞானமும் பொல்லா ஒழுக்கும் அழுக்குடம்பும்

இந்நின்ற நீர்மை இனி யாம் உறாமை – உயிர் அளிப்பான்

எந்நின்ற யோனியுமாய்ப் பிறந்தாய் இமையோர் தலைவா

மெய்நின்று கேட்டருளாய் அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே 

திருவிருத்தம் 1

“எல்லாப் பிராணிகளையும் ரக்ஷித்தருள்வதற்காக பலவகைப்பட்ட பிறப்புகளையுடையனாய் திருவவதரித்தவனே! தேவாதி தேவனே! பலபல ஊழிகளாய் ஸம்ஸார பந்தத்தில் கட்டுண்டமையால் உண்டாகும் மோக்ஷத்திற்கு விரோதமான ஞானமும் (அத்யந்த அல்பஸாரங்கள்), அதடியாக அஹங்கார மமகாரங்கள் கொண்டு செய்யப்படும் தீய நடத்தையும், ரஜஸ் மற்றும் தாமஸ குணங்கள் நிறைந்த, ஸத்வ குணம் சிறிதேனும் இல்லாத அசுத்தங்களோடு கூடின சரீரமும் (ஆகிய இவற்றோடு கூடி) இதுபோன்ற ப்ரகாரத்தை இனிமேல் நாங்கள் அடையாதபடி அடியனாகிய நான் சொல்லும் உண்மையான விஜ்ஞாபகத்தை நின்று தேவரீர் கேட்டருள வேணும்.” என்று விண்ணப்பிக்கிறார்.

“இனியாம் உறாமை” என்று பன்மையிலும் “அடியேன் செய்யும் விண்ணப்பமே” என்று ஒருமையிலும் ப்ரயோகித்து, தாம் மட்டுமல்லாமல் தம்முடன் சேர்ந்து இவ்விருளில் துவள்கின்ற ஸம்ஸாரிகள் அனைவரும் உஜ்ஜீவிக்க வேண்டுமென்று அவர்களின் ப்ரதிநிதியாய் நின்று எம்பெருமானிடத்தில் அவன் நியமித்தருளினபடி விண்ணப்பிக்கிறார் கருணைக்கடலான காரிமாறன். 

அதடியொட்டி குறையா மறையின் தெளியாத நிலங்களை அனைவரும் அறிந்து தெளியும்படி நான்கு வேதங்களின் ஸாரமாக நான்கு திவ்ய ப்ரபந்தங்களை நமக்குத் தந்தருளினார். 

ஸ்ரீ பாதுகா ஸஹஸ்ரத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன் ஸாதிக்கிறார்:

த்ரமிடோபநிஷந்நிவேஶஶூந்யாந்‌

அபி லக்ஷ்மீரமணாய ரோசயிஷ்யந்‌ |

த்ருவமாவிஶதி ஸ்ம பாதுகாத்மா

ஶடகோப ஸ்வயமேவ மாநநீய: ॥   

ஸ்ரீபாதுகாஸஹஸ்ரம் ஸமாக்யாபத்ததி – 2

“எல்லாராலும் போற்றப்படுகின்ற ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் அனைவரும் பெருமாளை அடைந்து உஜ்ஜீவிக்கவேண்டுமென்று திருவுள்ளங்கொண்டு திருவாய்மொழியைத் தந்தருளினார். இருப்பினும் பலர் அத்திருவாய்மொழியைக் கற்று உபாஸிப்பதில்லை. அப்படி கற்காதவர்களும் பெருமாளை அடைவதற்காக ஆழ்வார் தாமே பாதுகையாக அவதரித்து அனைவரின் ஸிரஸ்ஸிலும் ஸ்ரீசடாரியாக ஸாதிக்கப்பெற்று, அந்த  ஸம்பந்தம் மூலமாக திவ்ய தம்பதிகளின் அநுகிரஹத்திற்குப் பாங்காக அனைவரையும்  மாற்றியருளினார்.” என்று ஆழ்வாரின் அருளிச்செயல்களை அறியாதவர்களும் உய்ய வேண்டுமென்று அவர் ஸ்ரீசடாரியாகத் திருவவதரித்த வைபவத்தை நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஆழ்வாரின் அத்யந்த சிஷ்யரான ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார் எழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனே இவ்வுலகில் எழுந்தருளியிருந்தான். இருப்பினும் அவனை நேரே சென்றடைந்து ஆச்ரயிக்காமல் ஓர் ஆசார்யன் மூலமாகத் தான் அடையவேண்டும் என்ற துணிவுகொண்டு தக்க ஆசார்யனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவவதரித்த பின் அவர் திருவடிகளில் ஈடுபட்டு அவர் திவ்ய ஸூக்திகளும் திருவடியுமே தமக்கு உபாயமாகக் கொண்டு அவருக்கு இடைவிடாது நித்யகைங்கர்யங்கள் செய்து ஆசார்ய ஸம்பந்தம் மூலமாகவே பக்தியும் ப்ரபத்தியும் ஸித்திக்கும் என்று நமக்குக் காட்டியருளினார். 

பயனன்றாகிலும் பாங்கலராகிலும்

செயல்நன்றாகத் திருத்திப் பணிகொள்வான்

குயில்நின்றார்ப்பொழில்சூழ் குருகூர்நம்பி

முயல்கின்றேனுன்றன் மொய்கழற்கன்பையே

கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு – 10

“பிறர் திருந்துவதால் தமக்கொரு பயனில்லாமல் போனாலும் அவர்கள் திருந்துவதற்குப் பாங்காக இல்லாமல் போனாலும் தமது அநுஷ்டானத்தாலே நன்றாக திருத்தி அவர்களை அடிமை கொண்டு ஆட்கொள்வதற்காக குயில்கள் ஆரவாரம்செய்யும் சோலைகள் சூழப்பட்ட திருநகரியிலே எழுந்தருளியிருக்கிற ஆழ்வாரே! தேவரீருடைய சிறந்த திருவடிகளில் அன்பு உண்டாவதைக் குறித்தே அடியேன் முயற்சி செய்கின்றேன்.” என்று ஆழ்வாரின் பாதரவிந்தங்களையே உபாயமாகப் பற்றுகிறார். 

மதுரகவிகளின் இந்த ஆசார்ய பக்தியை ஸ்வாமி தேசிகன் அதிகார ஸங்க்ரஹம் 2ம் பாசுரத்தில் அறிவித்து ஸ்வாமி மதுரகவிகள் காட்டிய வழியே நமக்குச் சிறந்த வழி என்று ஸ்தாபிக்கிறார்.

இன்பத்தில்‌ இறைஞ்சுதலில்‌ இசையும்‌ பேற்றில்‌ 

இகழாத பல்லுறவில்‌ இராகமாற்றில்

தன்பற்றில்‌ வினை விலக்கில்‌ தகவோக்கத்தில்‌

தத்துவத்தை உணர்த்துதலில்‌ தன்மையாக்கில்‌

அன்பர்க்கே அவதரிக்கும்‌ ஆயன்‌ நிற்க

அருமறைகள்‌ தமிழ்‌ செய்தான்‌ தாளே கொண்டு 

துன்பற்ற மதுரகவி தோன்றக்‌ காட்டும்‌தொல்வழியே நல்வழிகள்‌ துணிவார்கட்கே.

அதிகார ஸங்க்ரஹம் 2

அன்பன் தன்னை அடைந்தவர்கட்கெல்லாம் அன்பனான குருகூர்ச் சடகோபன் ஸர்வலோக சரண்யனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு “சரணமாகும் தனதாள் அடைந்தார்க்கெல்லாம் மரணமானால் வைகுந்தம் கொடுக்கும் பிரான்”(திருவாய்மொழி 9-10-5) என்றருளினார். அவ்வாழ்வாருக்கு அன்பரான மதுரகவிகள் காட்டிய வழியில் சென்று நம்மாழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை உபாஸித்து, இமையோர்தலைவனைச் சரணடைந்து, வைகுந்தம் சென்று சேர்வோமாக!

****ஆழ்வார் திருவடிகளே சரணம்****

ஆழ்வார்கள் அவதார வைபவத்தை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் ஸ்ரீமத் பாகவத ஸ்லோகம்

ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11ஆம் காண்டம் 5ம் அத்யாயத்தில் கரபஜன மஹரிஷி, நிமி மஹாராஜனுக்கு கலியுகத்தில் எம்பெருமானின் வழிபாட்டுக்கு விரோதமாய் உள்ளவர்கள், அமைதியை இழந்தவர்கள், எம்பெருமானின் நாமங்கள், ரூபங்கள் மற்றும் அவனை அடைவதற்கான உபாயங்கள் ஆகியவற்றை போதனை செய்து வருகிறார். அப்பொழுது ஸாதிக்கிறார்: 

க்ருதாதிஷு ப்ரஜா ராஜன் கலாவ்  இச்சந்தி ஸம்பவம் |

கலௌ கலு பவிஷ்யந்தி நாராயண-பராயணா: |

க்வசித் க்வசின்  மஹா-ராஜ த்ரவிடேஷு ச பூரிஷ: || 38.

தாம்ரபர்ணீ நதீ யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்வினீ |

காவேரீ ச மஹா-புண்யா ப்ரதீசீ ச மஹாநதீ ||39.

யே பிபந்தி ஜலம் தாஸாம் மனுஜா மனுஜேஷ்வர |

ப்ராயோ பக்தா பகவதி வாஸுதேவே(அ)மலாஷயா: || 40

அரசே! ஸத்ய யுகம் மற்றும் பிற யுகங்களின் வாசிகள் இந்தக் கலியுகத்தில் பிறவியெடுக்க மிகுந்த ஆவலுடன் உள்ளனர். ஏனெனில் இந்த யுகத்தில் நாராயணின் பக்தர்கள் பலர்  இருப்பார்கள். இவர்கள் பல்வேறு இடங்களில் தோன்றி ஹரியிடம் அளவில்லா பக்தி கொண்டிருப்பார்கள். வேந்தே! இவர்கள் பலவிடங்களில் தோன்றினாலும் குறிப்பாக வளங்கள் நிறைந்த த்ராவிட தேசத்தில் பாய்ந்தோடும் புண்ய நதிகளான தாம்ரபர்ணி, க்ருதமாலா, பயஸ்வினி, மிகவும் புண்யம் வாய்ந்த காவேரி, பிரதீசி, மஹாநதி ஆகிய நதிகளின் கரைகளிலும் மற்றும் மேற்கு நோக்கி பாயும் நதிகளின் கரைகளிலும் அநேகமான பேர்கள் தோன்றுவார்கள். அப்புண்ய நதிகளின் தீர்த்தத்தைப் பருகுபவர்கள் வாசுதேவனின் பரம பக்தர்களாக இருப்பார்கள்” என்று தலைக்கட்டுகிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தை சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால், இங்கே கரபஜன முனி ஆழ்வார்களின் திரு அவதார வைபவத்தை முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறார் என்று நன்கு விளங்குகிறது.

த்வாபர-கலியுக சந்தியில் முறையே அடுத்தடுத்த நாட்களில் தோன்றி எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூப-ரூப-குண விஷேஷனங்களை அர்ச்சாவதாரங்களில் நன்கு அநுபவித்து மகிழ்ந்து, அதற்கு போக்குவீடாய், அநாதியான தமிழ்பாஷையில் ஸர்வோத்தமமான மூன்று திருவந்தாதிகள் என்றவோர் அதியத்புதமானத் திருவிளக்கை ஏற்றினர் பரம கவிகளாம் முதல் மூன்று ஆழ்வார்களான பொய்கையாழ்வார், பூதத்தாழ்வார் மற்றும் பேயாழ்வார். அதன் மூலம் எம்பெருமானின் அர்ச்சாவதார அநுபவத்தை மதுரமான பாசுரங்களிட்டுப் பாடும் மார்க்கத்தைத் துவக்கி வைத்தனர். 

பின்னர் தாம்ரபர்ணியின் கரையில் திருவவதரித்த குருகூர்ச் சடகோபன் அதுவரை வேதாந்தத்திலும் இதிஹாச புராணங்களிலும் இருந்த தெளியாத நிலங்களையும் ஸாமான்யர்களின் அறிவு நிலைக்கு எட்டாத அர்த்தங்களையும் அனைவரும் அநுஷ்டித்து அறிந்துகொள்ளும்படி நான்கு வேதங்களையும் தமிழ் மறையாக்கித் தந்தருளினார். அதே தாம்ரபர்ணியின் கரையில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாருக்கு முன்னரே அவதரித்தவர் அவரின் அத்யந்த சிஷ்யரான ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார்.  இவர் எழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனே இவ்வுலகில் எழுந்தருளியிருந்தான். இருப்பினும் அவனை நேரே சென்றடைந்து ஆச்ரயிக்காமல் ஓர் ஆசார்யன் மூலமாகத் தான் அடையவேண்டும் என்ற துணிவுகொண்டு தக்க ஆசார்யனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவவதரித்த பின் அவர் திருவடிகளில் ஈடுபட்டு அவர் திவ்ய ஸூக்திகளும் திருவடியுமே தமக்கு உபாயமாகக் கொண்டு அவருக்கு இடைவிடாது நித்யகைங்கர்யங்கள் செய்து ஆசார்ய ஸம்பந்தம் மூலமாகவே பக்தியும் ப்ரபத்தியும் ஸித்திக்கும் என்று நமக்குக் காட்டியருளினார். 

வைகை நதிக்கரையில் அவதரித்தார் பெரியாழ்வார் என்று கொண்டாடப்பட்ட ஸ்ரீ விஷ்ணுசித்தர்.

மச்-சித்தா மத்-கத-ப்ராணா 

போதயந்த: பரஸ்பரம்

கதயந்தஷ் ச மாம் நித்யம் 

துஷ்யந்தி ச ரமந்தி ச

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 10-9

என்ற எம்பெருமான் கண்ணனின் திருவாக்குப்படி அவர் ஸதா ஸர்வ காலமும் கண்ணனையே நினைத்து உருகி கரைந்து யசோதா பாவனையில் அவனுக்குத் தொட்டிலிட்டு, நீராட்டி, பூச்சூட்டி, காப்பிட்டு, ஆயர்குல பெண்களாகவும், சிறுமிகளாகவும் நின்று அவன் செய்யும்  தீம்புகளைக் கண்டித்து, ஆயர் குல சிறுவர்களாக இருந்து வெண்ணெயைத் திருடி, பசுக்கள் நிறைந்த கொட்டைகளில் புகுந்து மதுரா நகரின் புழுதிகளில் உருண்டு என்று பருகப் பருகத் தெவிட்டாதப் பாசுரங்களினால் அவனை ஆராதித்து அவனுக்கு பல்லாண்டு பாடியருளினார். அவ்வாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண் பிள்ளையான கோதை கண்ணன் மேல் தீராக் காதலும் பக்தியும் கொண்டு, அவனைப் பாமாலையால் அர்ச்சித்தும், பூமாலையைச் சூடிக்கொடுத்தும் அவனையே மணாளனாகக் கரம் பிடித்தாள்.  

காவிரி நதிக்கரையில் அவதரித்த தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும் திருப்பாணாழ்வாரும் அக்கரையில் பள்ளிகொண்டுள்ள ஸ்ரீரங்கநாதனின் அர்ச்சாவதாரத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு பக்தி என்னும் தெவிட்டாத ரஸத்துடன் இசையைக் கோர்த்துப் பாசுரமிட்டு திருவரங்கனின் திவ்ய மங்கள திருமேனியைத்  தமிழ் மாலைகளால் அலங்கரித்தனர். திருக்குறையலூரில் அவதரித்த திருமங்கையாழ்வார் பிற க்ஷேத்ரத்து எம்பெருமான்கள் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அவர்களை நேரில் சென்று ஸேவித்து அவ்வனுபவத்தையே நம்மாழ்வாரின் வேதத்தின் ஸாரமான நான்கு பிரபந்தங்களுக்கு உபாங்கங்களாய் ஆறு திவ்யப்ரபந்தங்களை அருளினார். 

எம்பெருமானின் கௌஸ்துப ரத்னத்தின் அம்சமாக தென்மேற்கு திசையில்(திருவஞ்சிக்களம், கேரளா) தோன்றிய ஸ்வாமி குலசேகராழ்வார் தம் ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலம் இந்திரியங்களை எம்பெருமானின் விஷயமாகப் ப்ரயோகித்து, அவனைச் சரணடைந்து கைங்கர்யம் பண்ணுவதே ஒரு ஜீவனுக்குத் தலையாய கர்தவ்யம் என்று நிர்தாராணம் பண்ணினார்.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் காட்டியபடி கலியுக சந்தியில் அவதரித்த, எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணின் பரம பக்தர்களான முதல் மூன்று ஆழ்வார்கள் அருளிய திருவந்தாதிகளென்னும் தீபமானது உலகத்திலுள்ளவர்களின் அஜ்ஞானம் நீங்கவும், நான்கு வேதங்களின் அந்தத்தில் கூறிய மார்க்கம் ப்ரகாஸிக்கவும் செய்தது. அவர்களுக்குப் பின் திருவவதரித்த ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஆச்சார்யர்கள், அம்முதல் ஆழ்வார்கள் காட்டிய வழியில் சென்று, அவ்விளக்க்கிற்கு மேன்மேலும் எம்பெருமானின் திவ்ய மங்கள அநுபவம் என்னும் நெய்யைச் சேர்த்ததால் இன்றுவரை அவ்விளக்கானது கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டு  நம்மிடத்திலுள்ள அஜ்ஞானமென்னும் இருளைப் போக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்.

கண்ணனுக்கும் எம்பெருமானாருக்கும் சிலேடை

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததியின் 13ம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்வாமி ராமாநுஜருக்கும் எம்பெருமான் கண்ணனுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தி கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக திருவவதரித்தான் என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச: |

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

நநு ராமாவரஜ: ஸ ஏஷ பூய: ||

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததி -13

மைந்நம்பு வேல்கண் நல்லாள்முன்னம் பெற்ற வளைவண்ணம் நன்மாமேனி, தன்நம்பி நம்பி” என்றபடி கண்ணபிரான் பலராமனுக்கு தம்பியாதலின் ராமாநுஜன் என்ற திருநாமம் கொண்டான். ஜகதாசார்யரான ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருக்கு ராமாநுஜர் என்ற திருநாமம் ப்ரஸித்தம். 

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

கண்ணன்‌, பாணாஸுர யுத்தத்தில்‌ சங்கரனைத்‌ தோல்வி அடையச்செய்தும், இந்திரன்‌ மழையைப்‌ பொழிந்தபோது, குன்றமேந்தி குளிர்மழை காத்தும், நான்முகன்‌ பசுங்கன்றுகளை மறைத்தபோது, வேறு கன்றுகளை உண்டு பண்ணியும் அவர்களின் கர்வத்தை அடக்கினான். சங்கரர்‌, பாஸ்கரர்‌ ஆகியோரின்‌ மதங்களைத்‌ தம்‌ வாதத்திறமையால் கண்டித்தார்‌ ஸ்வாமி ராமாநுஜர்‌. சங்கரர்‌, “ப்ரஹ்மம் ஸத்யம், உலகம் மாயை, ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றேயன்றி வேறில்லை, ப்ரஹ்மம் நிர்குணம் (ப்ரஹ்மஸத்யம் ஜகந்மித்யா ஜீவோப்ரஹ்மணைவ ந அபர:)” என்று வேதத்தில் உள்ள அபேதச்ருதிகள் கொண்டு அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை ஸ்தாபித்தார். ஸ்வாமி ராமாநுஜரோ, “ப்ரஹ்மமும்‌ ஸத்யம்‌; உலகமும்‌ ஸத்யம்‌; ஜீவனும்‌ ஸத்யம்‌. ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றல்ல; மாறாக ப்ரஹ்மத்தை, ஸகல ஜீவன்கள் மற்றும் அசேதனப் பொருள்களையும் தமக்குச் சரீரமாகக் கொண்டு அவற்றின் ஒவ்வொன்றிலும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவராக அறியவேண்டும். இதைத் தவிர அறிய வேண்டியது வேறில்லை. பரமபுருஷனை அநுபவிப்பவனாகவும், அநுபவிக்கப்படும் பொருளாகவும், ஏவுகிறவராகவும் இந்த மூன்று நிலைகளில் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் (ஏதத் ஜ்ஞேயம் நித்யமேவாத்மஸம்ஸ்த்தம் நாத: பரம் வேதிதவ்யம் ஹி கிஞ்சித், போக்தா போக்யம் ப்ரேரித்தாஞ்ச மத்வா ஸர்வம் ப்ரோக்தம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மமேதத்), ப்ரஹ்மம் எண்ண முடியாத திருக்கல்யாண குணங்களின் கடல் போன்றவன்.” என்பதனை உபநிஷத்துக்களைப் ப்ராமணமாகக் கொண்டும் ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை அதற்குத் துணையாகக் கொண்டும் ஸ்தாபித்தார். அதேபோன்று பாஸ்கர மதத்தையும்‌ கடகஸ்ருதி வாக்யங்களைப் ப்ரமாணமாகக் கொண்டு கண்டித்தார். ஆக, சங்கரமதம்‌ பாஸ்கரமதம்‌ முதலிய பிற மதங்களைக்‌ கண்டித்து அவர்களின்‌ செருக்கை அடக்கினார்‌. 

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச:         

யாதவ வம்ஸத்தாரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தி வந்த கம்ஸனைத் தன் வலிமையால் கொன்று யாதவர்களை நன்னிலையில் நிறுத்தி அவர்களை ஸந்தோஷமாக வாழ வழிவகுத்தான் கண்ணன். யாதவப்ரகாசர் “கப்யாசம் புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ” என்ற உபநிஷத் வாக்யத்திற்கும் இன்னும் பிற வாக்யங்களிற்க்கும் வேதத்திற்கு முரண்பாடான அர்த்தங்களைக் கூறிவர, ஸ்ரீபாஷ்யகாரர் தம்முடைய கூர்மையான ஞானத்தினால் அதன் நேரிய பொருளைக் கூறித் தெளிவித்து, அவரை ஆட்கொண்டு, ஓர் ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக்கி உஜ்ஜீவிக்கச் செய்தார். 

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

த்ரௌபதியை ஒரு மாபெரும் சபையில் அவமானப்படுத்திய துரியோதனாதிகளையும் அந்த அநீதியைத் தடுக்காத பீஷ்ம த்ரோணாதிகளையும் பாரதப் போரில், பார்த்தனுக்குத் துணையாக, ஓர் சாரதியாய் நின்று மடியச் செய்தான் பார்த்தசாரதியான கண்ணன். வேதாந்தத்திற்கு பிற மதத்தினர் வேதவ்ருத்தமாக கூறிய தவறான அர்த்தங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோம்படி தம் ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் மூலம் கண்டித்து, அவ்வர்த்தங்களைச் சீர்படுத்தி வெளியிட்டருளினார் ஸ்ரீபாஷ்யகாரர். 

இவ்வொற்றுமைகளை ஆராய்ந்து பார்க்கையில் எம்பெருமான் கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக அவதரித்தானென்பது பொருந்தும் என்று தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

“இலைகள்  நிறைந்த தாமரைப் பூவிலே  வீற்றிருக்கும் அலர்மேல்மங்கையின் பதியான ஸ்ரீமந் நாராயணன் தன் திருக்கையில் தரித்திருக்கும் திருவாழியாழ்வானும், நந்தகமும், பகைவர்மேல்  பாயும் கதையும், சார்ங்கமென்னும் வில்லும், பாஞ்சசன்னியமும் ஆகிய இவையைந்தும் இப்பூமண்டலத்தைக் காக்க இப்பரதகண்டத்தின் நடுவில் யதிராஜராக அவதரித்தன” என்று ஸ்வாமி திருவரங்கத்தமுதனார் இராமாநுஜ நூற்றந்தாதியில் ஜகதாசார்யனின் அவதாரவைபவத்தைக் கொண்டாடுவது இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது. 

அடையார்கமலத்து அலர்மகள்கேள்வன் கையாழியென்னும்

படையொடு நாந்தகமும் படர்தண்டும் ஒண்சார்ங்கவில்லும்

புடையார்புரிசங்கமும் இந்தப்பூதலம்காப்பதற்கென்று

இடையே இராமானுசமுனியாயின இந்நிலத்தே.

இராமானுஜ நூற்றந்தாதி – 33

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: | ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹாதேசிகாய நம:

ஸர்வலோக சரண்யனின் வ்ரதம்

சரணாகதியே மோக்ஷத்திற்க்கான சிறந்த உபாயம் என்றும் அந்தச் சரணாகதியை அநுஷ்டிக்க அந்தணர், அந்தியர், எல்லையில்நின்ற அனைத்துலகும் நொந்தவர் என அனைவரும் உரியவர்களே என்றும் ஸ்வாமி தேசிகன் தாமருளிய பல ஸ்ரீஸூக்திகளில் நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார். அவற்றுள் ப்ரதான ஸூக்தியான “ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா”வில் எம்பெருமான் ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு விளக்கொளிபெருமாளிடம் ப்ரபத்தியை விண்ணப்பிக்கிறார்.

யம் பூர்வமாச்ரிதஜநேஷு பவாந் யதாவத்

தர்மம் பரம் ப்ரணிஜகௌ ஸ்வயமாந்ருசம்ஸ்யம் |

ஸம்ஸ்மாரிதஸ்த்வமஸி தஸ்ய சரண்யபாவாத்

நாத த்வதாத்தஸமயா நநு மாத்ருசார்தம் ||

ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா – 45
Thoopul Sri Vilakoli Perumal Temple Jaya Varusha Masi Sravana Purappadu -  Anudinam.org
தூப்புல் ஸ்ரீ விளக்கொளி பெருமாள்

“விளக்கொளிபெருமாளே! அடியார்களிடத்தில் கருணை கொள்வதுவே தேவரீருக்கு சிறந்த தர்மமாகும். இவ்வுண்மையை தாங்களே தங்கள் திருவாயினால் இராமாவதாரத்தில் வெளியிட்டருளினீர். அந்தத் தர்மத்தைத் தற்பொழுது தேவரீருக்கு நினைவூட்டி அடியேன்பால் தயைபுரியுமாறு வேண்டுகின்றேன். நீயோ எல்லாருக்கும் ரக்ஷகனாய் நிற்கிறாய். அடியார்களுக்காக தேவரீர் கூறும் ஸத்யம் அனைத்தும் அடியேனைப் போன்ற தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவர்களுக்காக ஏற்பட்டனவல்லவோ? ஆதலால் உன் ஸத்யத்தை அடியேன் விஷயத்திலும் காத்தேயாக வேண்டும்” என்று இராமாவதாரத்தில் விபீஷணன் விஷயமாக வெளியிட்ட ஸத்யத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு இங்கே தீபப்ரகாஸனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார். 

ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதம்:

துஷ்டனான ராவணனுக்குத்‌ தம்பியான விபீஷணன் அந்த இராவணன்‌ ஜனஸ்தானத்தில்‌ ஜடாயுவைக்கொன்று, சீதையை அபகரித்து, இலங்கையில்‌ சிறை வைத்திருக்‌க, அவளோ இரவும்‌ பகலும்‌ இராமனையே நினைத்து உருகுகின்‌றனள்‌. சீதையை இராமனுக்குத் திருப்பிக்கொடுத்து விடு என்று விபீஷணன் ௮வனுக்குப்‌ பல நியாயமான வார்த்தைகளால்‌ தெரிவித்தும்‌ ௮வன்‌ காலனால்‌ தூண்டப்பட்டு அவன் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலுமவன்‌ விபீஷணனை வெறுத்து விரட்டிவிட்டனன்‌. ஆகையால்‌ தஞ்சனென்று அடைந்தவனை அஞ்சேல் என்று அபயமளிக்கும் தன்மையனான இராமன் எவர் என்ன சொன்னபோதிலும் ரக்ஷிக்காமல் இருக்கமாட்டான் என்று தன் நான்கு மந்திரிகளுடன் 

நிவேதேஅயத மாம் க்ஷிப்ரம் ராகவாய மஹாத்மனே |

ஸர்வ லோக ஷரண்யாய விபீஷணம் உபஸ்திதம் ||

யுத்தகாண்டம் 17-17

என்றபடி இராமனை சரணம்‌ புகுந்தான் விபீஷணன். மேலும்:

பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ராணி ச தனானி ச | 

பவத் கதம் ஹி மே ராஜ்யம் ச ஜீவிதம் ச ஸுகானி ச ||

யுத்தகாண்டம் 19-5

 “இராமா! இராவணனது தம்பியான நான் அவனால் அவமதிக்கப்பட்டபடியால் ஸர்வலோகசரண்யனான உன்னைச் சரணமடைந்தேன். நான் இலங்கையிலுள்ள எனது மனைவி மக்களையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் விட்டு நீயே கதியென்று வந்தவன். இனி என் ஜீவன் உனதே” என்றான்.

இராம லக்ஷ்மணர்கள் மேல் மிகுந்த ப்ரீத்தி கொண்ட ஸுக்ரீவன் விபீஷணனின் வருகை கண்டு அவனால் அவர்களுக்கு ஏதேனும் துன்பம் நேருமோ என்றஞ்சி:

ஏஷ ஸர்வ ஆயுத உபேத꞉ சதுர்பி꞉ ஸஹ ராக்ஷஸை꞉ |

ராக்ஷஸோ அப்யேதி பஷ்யத்வம் அஸ்மான் ஹந்தும் ந ஸம்ஷய||

யுத்தகாண்டம் 17-7

அந்தர்தனகதாஹ்யேதே ராக்ஷஸா꞉ காமரூபிண꞉ |

ஷூராஷ்ச நிக்ருதிஜ்ஞாஷ்ச தேஷாம் ஜாது ந விஷ்வஸேத் ||

ப்ரணீதீ ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய பவேதயம் |

அனுப்ரவிஷ்ய ஸோ(அ)ஸ்மாஸு பேதம் குர்யான்ன ஸம்ஷய꞉ ||

யுத்தகாண்டம் 17-21-22

“இவன் நான்கு ராக்ஷஸர்களுடன் ஸமஸ்த ஆயுதங்களையும் தரித்து வந்திருக்கிறான். இராமா! இவன் உன்னைச் சரணமடைந்தவனாயினும் நம்பத் தகுந்தவனல்லன். இவன்‌ இராவணனிடமிருந்து வந்திருப்பதால்‌ இவனிடம்‌ நம்பிக்கை வைக்கலாகாது. இவன் இராவணனால் அனுப்பப்பட்ட வேவுகாரனாக இருக்கக் கூடும். இவர்கள் தங்கள்‌ சொந்த பெயர்களையும் ஸ்வருபத்தையும் மறைத்து நம்மிடம் இனிமையாகப் பேசி அனுகூலர் போல் நடித்து நம்மை வஞ்சித்து நமக்குத் தீங்கிழைக்கவல்லவர்கள். அவ்வகையில் இவ்விபீஷணன் நம்மை வஞ்சிக்க வந்தவனே. ஆதலால் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது. இவன் வேவு பார்க்க மட்டும் வந்தவனல்லன். சமயம் பார்த்து உன்னையும் லக்ஷ்மணனையும் கொல்லும்படி இராவணனால் ஏவப்பட்டு வந்திருக்கக் கூடும்” என்றான்.

பிறகு பேசத் தொடங்கிய அங்கதனும் ஜாம்பவானும்:

ப்ரக்ருத்யா ராக்ஷஸோ ஹ்யேஷ ப்ராதாமித்ரஸ்ய வை ப்ரபோ |

ஆகதஷ்ச ரிபோ꞉ ஸாக்ஷாத்கதமஸ்மிம்ஷ்ச விஷ்வஸேத் || 

யுத்தகாண்டம் 17-25

“இராமா! இவனோ இராவணனின் தம்பி. ராக்ஷஸ வம்ஸத்தைச் சேர்ந்தவன். அவன் வந்த காலமும் தேசமும் தகுந்தவை அல்ல. இவன் உன்னைச் சரணடைந்தவனாயினும் எதிரிகளிடமிருந்து வந்ததால் இவனை பரீக்ஷிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது” என்றனர்.

வானரசேனர்களின் வாதங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டு கொண்டிருந்த எம்பெருமான் அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லத் தொடங்கினான்:

Looking for the bond of trust

ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய தவ அஸ்மி இதி ச யாசதே |

அபயம் ஸர்வபூதேப்யோ ததாமி ஏதத் வ்ரதம் மம ||

யுத்தகாண்டம் 18-33

“வானர ச்ரேஷ்டர்களே! தஞ்சமென்று வந்தடைந்தவர்களை அவர்களிடம் எவ்வளவு தோஷங்கள் இருப்பினும்  நான் எவ்விதத்திலும் கைவிடமாட்டேன். எவனொருவன் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்து நான் உன்னுடையவன் என்று கூறி ஒரு முறை ப்ரபத்தி செய்கிறானோ அவனை நான் ரக்ஷித்தே தீர்வேன். கையைக்கூப்பிக்கொண்டு அடைக்கலம் புகவந்தவன் விரோதியாயினும், நண்பனாயினும் வேறு யாராயினும் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டியதே என் ஸ்வரூபத்திற்குப் பாங்காகும். இந்த ராக்ஷஸன் துஷ்டனாயினும் சரி, நல்லவனாயினும் சரி. இவனால் நம்மை ஒன்றும் செய்ய இயலாது. சரணமடைந்தவனை ரக்ஷிக்காமல் விட்டால் பெரிய தோஷம் ஸம்பவிக்கும். ஆகையால் “சரணம்” என்ற பொழுதே அவன் விபீஷணனாயினும் அல்லது விபீஷணவேடம் தரித்த இராவணனே ஆயினும் நான் அவனை ரக்ஷித்தே தீர்வேன். இது என்னுடைய வ்ரதமாகும்.” என்று சொல்லி முடித்தான். இங்ஙனம் இராமன் கூறியதைக் கேட்டு அவன் குணத்தை நன்கு அநுபவித்த வானரசேனர்கள், “இராமா! நீயே ஸர்வலோக ரக்ஷகன். பிறர்க்கு ஹிதத்தை அளிப்பதற்கே திருவவதரித்தவன்” என்று உத்கோஷித்தனர்.

ஸ்ரீராமன் விபீஷணடித்திற் காட்டிய இவ்வபயப்ரதாநத்தை அடியொட்டி அவனுக்கு அருளினது போல தம் விஷயத்திலும் அருள வேண்டுமென்று ஸர்வலோகசரண்யனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். அவர் நமக்காக அருளிய ஸ்ரீஸூக்திகளை முன்னிட்டுக்கொண்டு நாமும் சக்ரவர்த்தித்திருமகனிடம் சரண் புகுவோமாக.

வேம்பின்புழு வேம்பன்றி உண்ணாது!

திருமங்கையாழ்வார் அருளிய பெரிய திருமொழி 10-8 மாற்றமுளவாகிலும், 7வது பாசுரம்:

வேம்பின்புழு வேம்பன்றி உண்ணாது அடியேன் 

நான் பின்னும் உன் சேவடியன்றி நயவேன் 

தேம்பலிளந்திங்கள் சிறைவிடுத்து ஐவாய்ப்

பாம்பினணைப்பள்ளிக் கொண்டாய் பரஞ்சோதீ

பொருளுறை:

க்ஷயரோகத்தால் மெலிவுற்ற யுவாவான சந்திரனுக்கு க்ஷயரோகத்தைப் போக்கியருளின, ஐந்து முகங்களையுடைய, ஸர்பத்தின் உடலான படுக்கையில் ஸயனித்திருக்கும் ஸ்ரீரங்கநாதனே! ஸர்வேஸ்வரனாய் மிக்க ப்ரகாஸமானவனே! வேப்பமரத்திலே பிறந்திருக்கும் புழு கசப்பான வேம்பை விட்டு வேறொன்றை உண்ணுவதில்லை. அதுபோல அடியேன் உனக்கே தாஸனாய், உனது அழகிய திருவடிகளை விட்டு வேறொன்றை விரும்பவேமாட்டேன்.” 

இப்பாசுரத்தின் உட்கருத்தை இனி ஸேவிப்போம்.

பொதுவாக எம்பெருமானின் இனிமைக்கு கரும்பையும் அதன் ரஸத்தையும் ஒரு த்ருஷ்டாந்தமாக இட்டுக் கூறுவது வழக்கம். “தொண்டர் தங்கள் சிந்தையுள்ளே முளைத்தெழுந்த தீங்கரும்பு” என்று இவ்வாழ்வாரே கரும்பை எம்பெருமானுக்கு உவமையாக்கியதும், ஸ்வாமி தேசிகன் தேஹளீசஸ்துதியில் திருக்கோவலூர் எம்பெருமானான நெடுமாலை பெண்ணை ஆற்றங்கரையில் விளைந்த கரும்பு என்றும் அவன் திவ்யமங்கள அநுபவம் கருப்பஞ்சாறு போன்றது என்று கொண்டாடியதும் இங்கே அநுஸந்திக்கத்தக்கது.

காஸாரபூர்வகவிமுக்யவிமர்த்தஜந்மா

பண்ணாதடேக்ஷூஸுபகஸ்ய ரஸோ பஹூஸ்தே

த்வத்பாதபத்மமதுநி த்வதநந்யபோக்யே

நூநம்‌ ஸமாச்ரயதி நூதநசர்க்கராத்வம்‌

தேஹளீசஸ்துதி-7

ஆனால் அகிலஹேயப்ப்ரத்யநீகனை இப்பாசுரத்தில் கருப்பஞ்சாற்றிற்கு நேர் எதிர் தட்டில் உள்ள வேம்போடு உவமையாக்கிக் கூறுவது அவன் திருக்கல்யாண குணங்களுக்குப் பாங்காகுமோ?

ஆழ்வார், இப்பாசுரத்தில் தலைவனான எம்பெருமான் என்ன செய்தினும் அவன் அடியவனான சேதனனுக்கு அவனையன்றி வேறு புகலிடமில்லை என்று நாம் அவனிடங்கொண்ட அநந்யார்ஹ தாஸ்யத்வத்தை ஸ்தாபிக்கவே வேம்பை உவமையாக்குகிறார். 

மனைவிகள் அனைவரையும் ஒரே விதமாகப் பாராட்டாமலிருந்த சந்திரனுக்கு சாபத்தால் க்ஷய ரோகம் ஏற்பட அவன் திருவரங்கம் சென்று அரங்கனை சரணடைந்து அங்குள்ள சந்திரபுஷ்கர்னியில் ஸ்நானம் செய்ய, திருவரங்கன் அந்த ரோகம் போகவருளினான். எம்பெருமானைத் தவிர பிற பலன்கள் மீது மோகங்கொள்வதென்பது நம் மனத்தில் ஏற்படும் ரோகம். வேம்பிற்கு தேஹத்தில் ஏற்படும் ரோகத்தையும் பித்தத்தையும்  போக்கி அனுகூலம் செய்யும் குணம் உண்டு. அதுபோல நம் மனத்தில் ஏற்பட்ட ரோகத்திற்கு எம்பெருமான் வேப்பஞ்சாறாகி அந்த ரோகத்தைப் போக்கியருளி தன் திவ்யமங்கள ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து நம்மைத் தன் பக்கல் ஈர்த்துக்கொள்கிறான். 

ஆழ்வார் ஸாதிக்கிறார்: “நீ வேம்பாக உன்னை ஆக்கிக்கொண்டு அடியேனை பரீட்சிக்கலாம். அப்பொழுதும் அடியேன் வேறொரு பலனையோ அதனை அளிக்கவல்ல தேவதையையோ நாடமாட்டேன். தலைவன் இனியன செய்தாலும் செய்யாதிருந்தாலும் அவன் மேல் எல்லையில்லா பதிவ்ரத்யம் கொண்ட தலைவியானவளுக்கு அவனையன்றி வேறு கதியில்லாதது போல அடியேன் உனக்கு வேம்பாயிட்டேனே என்னில் நான் வேம்பில் ஜீவித்து அதன் சாற்றை உண்டு வாழும் வேப்பம்புழு ஆவேன். நீ கரும்பானால் கருப்பம்புழுவாவேன். எம்பெருமானே! நான் உன்னிடத்தில் அடிமை கொண்டிருப்பது நீ கரும்பு போல இனியவனாக இருப்பதினாலேயே மட்டும் அன்றி நீ மிக இன்னாதவனாயிருப்பினும் உன்னையே விரும்பியிருப்பேன். இதுவே தாஸனான அடியேனின் ஸ்வரூபத்திற்கு லக்ஷணம்” என்று தலைக்கட்டுகிறார்.

இயற்கையில் கரும்பாயிருக்கிற நீ என் திறத்திலே வேம்பாக ஆனாலும் தேவரீரை நான் விடமாட்டேனென்றது போலவே, இயற்கையில் உனக்கு தாஸனாயிருக்கிற நான் அந்த  தாஸ்யத்வம் மாறப் பெற்றாலும் உன்னைத் தவிர  வேறொன்றை உபாயமாகக் கொள்ள மாட்டேன் என்பது இப்பாசுரத்தின் திரண்ட கருத்து.

திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்!

பச்சையிட்டுத் திருத்திப் பணிகொண்ட மணக்கால் நம்பி

திருநக்ஷத்ரம்: மாசி மகம்

அவதார ஸ்தலம்: மணக்கால் (ஸ்ரீரங்கம் அருகே இருக்கும் கிராமம்)

ஆசார்யன்: உய்யக்கொண்டார்

ஸ்வாமி உய்யக்கொண்டாரின் ஸ்ரீபாதத்தை ஆச்ரயித்தவர்களுள் ப்ரதானமானவர் மணக்கால்நம்பி. இவர் இயற்பெயர் ஸ்ரீராமமிஶ்ரர். இவர் பன்னிரண்டு வருடங்கள் உய்யக்கொண்டார் திருவடிகளில் ஸர்வவித கைங்கர்யங்களையும் செய்து கொண்டு வந்தார். உய்யக்கொண்டார் தேவிகள் பரமபதிக்க அவருடைய திருமாளிகைக் கைங்கர்யங்கள் அனைத்தையும் தாமே செய்து வந்தார் ஸ்ரீராமமிஶ்ரர்.

ஒருநாள் உய்யக்கொண்டாருடைய சிறுமிகள் இருவரையும் நீராட்டி அழைத்து வருகையில் வழியில் வாய்க்காலில் சேறாயிருப்பது கண்டு அதைத் தாண்ட முடியாமல் அப்பெண்பிள்ளைகள் வருந்தி நிற்க, ஸ்ரீராமமிஶ்ரர் அப்பிள்ளைகள் தன் முதுகின்  மேல் அடியிட்டு  எழுந்தருளும்படி அச்சேற்றின் மேல் படியாய்க் கிடந்து அழைத்துக் கொண்டு போனார். ஆசார்யனின் புத்ரிகளின் மணற்கால் பொலிய நின்ற திருமேனியை உடையவராயிருந்தமையால் அன்று முதல் இவர்க்கு மணற்கால் நம்பி என்ற திருநாமம் ஏற்பட்டது. 

உய்யக்கொண்டார் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளுகையில் மணக்கால்நம்பியிடம் “சொட்டைக் குலத்தினரான ஈஸ்வரமுனிகள் திருவயிற்றிலே ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்கு ஒரு திருப்பேரனார் அவதரிப்பார்; அவருக்கு யமுனைத்துறைவர் என்று திருநாமஞ்சாற்றி தர்ஷன ப்ரவர்த்தகராம்படி ரஹஸ்யார்த்த விஷேஷங்களையும் உபதேசியும். இந்தக் கைங்கர்யத்தை ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் தம் அந்திம தசையிலே அடியேனுக்கு நியமித்தருளினார்; நான் செய்யப்பெற்றிலேன். நீர் அவரை அநுவர்த்தித்தாகிலும் ரஹஸ்யார்த்தங்களை உபதேசியும்” என்று மணக்கால்நம்பிக்கு நியமித்தருளினார்.

பச்சையிட்ட மணக்கால்நம்பி

சோழ நாட்டின் ஒரு பகுதியை ஆளவந்தார்(யமுனைத்துறைவர்) ஆண்டுகொண்டு தம் மனைவி மக்களுடன் ராஜபோகத்திலே திளைத்திருந்தார். தமது உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்து ராஜ்ய நிர்வாகத்திலேயே மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு இருந்தார். இவரைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்திலும் அவனின் கைங்கர்யப் பணியிலும் ஈடுபடுத்த வேண்டும் என்ற தம் ஆசார்யன் உய்யகொண்டாரின் நியமனப்படி ஆளவந்தாரைக் காண அவர் அரண்மனைக்கு எழுந்தருளினார் மணக்கால்நம்பி. அங்கு கடுங்காவல் இருந்தமையால் உள்ளே புகுந்து ஆளவந்தாரைக் காண முடியாமல் வருந்தினார். பின்பு  திருமடைப்பள்ளியில் ஆளவந்தாருக்கு தளிகை பண்ணுபவரிடத்தில் ஸ்வாமி விரும்பி அமுது பண்ணும் கறியமுது தூதுவளைக்கீரை என்றறிந்தார். ஆறு மாத காலம், அக்கீரையை தினமும் மடைப்பள்ளியில் கொடுத்து வந்து, நித்யமும் ஆளவந்தார் அதனை அமுது பண்ணும்படி செய்வித்து வந்தார்.

நடுவில் சில காலம் தூதுவளைக்கீரையைக் கொடுப்பதை நிறுத்தி விட்டார். ஆளவந்தார் “தூதுவளை இல்லாமற் போனதேன்?” என்று தளிகை செய்பவரைக் கேட்க “ஒரு முதியவர் ஆறு மாதமாக நாள்தோறும் கொணர்ந்து கொடுத்தார். இப்போது வரவில்லை” என்றார். அதுகேட்டு ஆளவந்தார் “இனியொருகால் அவர் வந்தாராகில் நமக்குத் தெரிவிப்பது” என்றருளிச் செய்தார்.

மணக்கால்நம்பி மறுபடியும் ஆளவந்தாரைத் திருத்திப் பணி கொள்வதில் ஆசைகொண்டு, சில நாட்கள் கழித்து தூதுவளைக் கீரையை மீண்டும் மடைப்பள்ளியில் ஸமர்ப்பித்தார்.தளிகைக்காரர் நம்பியை ஆளவந்தாரின் நியமனத்திற்கேற்ப அவர் முன்னே கொண்டு  நிறுத்தினார். 

ஆளவந்தார் அவரைக் கண்டு தெண்டனிட்டு, ஆஸனமளித்து “தேவரீர் இத்தனை நாளாக நமக்குப் பச்சையிடுகிறது எதற்காக? உமக்கு வேண்டியது என்ன? அர்த்தம் வேணுமோ இல்லை க்ஷேத்ரம் வேணுமோ?” என்று வினவ, அதற்கு மணக்கால்நம்பி “நமக்கு ஒன்றும் வேண்டா. நாம் கொடுக்க வந்தோமேயன்றி உம்மிடத்தில் கொள்ள வந்தோமல்லோம். உமது பூர்வர்கள் தேடிவைத்த அர்த்தமிருக்கிறது. அந்த நிதி கிடக்கிறவிடமும் நானறிவேன். அதனை நீர் கைக்கொண்டருளுந்தனையும் நித்யமாக நாம் தேவரீர் பக்கல் வந்துபோம்படி அனுமதி வேணும்.” என்றார். ஆளவந்தாரும் இசைய, மணக்கால்நம்பி முறையே கீதையின் பதினெட்டு அத்யாயத்தையும் மற்றும் பிற ரஹஸ்யார்த்தங்களையும் உபதேசித்து அருளிச்செய்ய, நாளாக நாளாக ஆளவந்தாருக்கு ஸம்ப்ரதாய விஷயங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடும் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனிடத்தில் தீராக் காதலும் ஏற்பட்டு தம் நிஜ ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து உலகப் பற்று அனைத்தையும் விட்டு ஸம்ப்ரதாய பணியில் ஈடுபட்டார்.

ஸ்வாமி மணக்கால் நம்பியினுடைய தனியன்:

அயத்நதோ யாமுநம் ஆத்ம தாஸம் அலர்க்க பத்ரார்ப்பண நிஷ்க்ரயேண
ய: க்ரீதவான் ஆஸ்தித யௌவராஜ்யம் நமாமிதம் ராமமேய ஸத்வம் ||

ஸ்வாமி திருக்கச்சி நம்பிகள் “நம்பையல்” ஆன வைபவம்

திருநக்ஷத்ரம்: மாசி, ம்ருகசீர்ஷம்

அவதார வருஷம்: ஸௌம்ய வருஷம் (கி.பி. 1009)

அவதார ஸ்தலம்: பூவிருந்தவல்லி (தற்போது பூந்தமல்லி)

இயற்பெயர்: கஜேந்திர தாஸர்

ஆசார்யன்: ஆளவந்தார்

சீடர்கள்: எம்பெருமானார்

அருளினது: காஞ்சி தேவப்பெருமாள் விஷயமாக “தேவராஜ அஷ்டகம்”

கைங்கர்யம்: காஞ்சி தேவப்பெருமாளுக்குத் திருவாலவட்ட கைங்கர்யம்.

சிறப்பு: வரதனும் பெருந்தேவித் தாயாரும் தங்கள் அர்ச்சை நிலையைத் தாண்டி இவருடன் வார்த்தை உரையாடுவார்கள். திருக்கச்சி நம்பிகள் மூலமாக எம்பெருமானாருக்கு தேவப்பெருமாள் அருளிய 6 வார்த்தைகள் அனைவரும் அறிந்ததே.

நம்பையல் ஆன வைபவம்

தம்முடைய அந்திம காலத்தில் மோக்ஷம் விரும்பினார் நம்பி. காஞ்சி தேவப்பெருமாளிடம் விண்ணப்பித்தார். தேவப்பெருமாளோ “நீர் விசிறி வீசினீர்; நான் வார்த்தை உரையாடினேன். இரண்டிற்க்கும் சரியாயிற்று. நீர் ஓர் பரம பாகவதரின் அபிமானத்தைப் பெற்றாலே உமக்கு மோக்ஷம்” என்று சொல்லிவிட்டார். அதன் படியே மாறு வேடமிட்டு ஸ்வாமி திருக்கோஷ்டியூர் நம்பியிடம் மாடுகளை மேய்க்கும் கைங்கர்யத்தைச் சில காலம் செய்து வந்தார். இவரின் இக்கைங்கர்யத்தை ஏற்றுகந்த திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி “நம்பையல்” என்று அவரால் அபிமானிக்கப்பெற்று அவ்வபிமானத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு வரதனிடம் மீண்டும் விண்ணப்பித்தார் திருக்கச்சி நம்பிகள்.

தாளாமைக் காரணமாக, தினமும் திருக்கச்சிக்கு(காஞ்சி) முன்புபோல் நடந்து சென்று கைங்கர்யம் செய்ய இயலாமையை எண்ணி நம்பி வருந்தியிருக்க, தேவப்பெருமாள் இவருடைய கிருஹத்திலேயே முறையே திருவரங்கனகாவும்(கோயில்), திருவேங்கடவனாகவும்(வெற்பு) மற்றும் வரதனாகவும்(பெருமாள் கோயில்) காட்சி தந்து முக்தியும் கொடுத்து அருளினார்.

அத்தலமே இன்று பூந்தமல்லி பேருந்துநிலையம் அருகில் உள்ள திருக்கச்சி நம்பிகள் ஸமேத ஸ்ரீ வரதராஜப் பெருமாள் கோயில் என வழிபாட்டில் இருந்து வருகிறது.

திருக்கசி நம்பி தனியன்

தேவராஜ தயாபாத்ரம் ஸ்ரீ காஞ்சி பூர்ணம் உத்தமம் |
ராமாநுஜ முநேர் மாந்யம் வந்தேஹம் ஸஜ்ஜநாச்ரயம் ||

திருக்கச்சி நம்பிகள் திருவடிகளே சரணம்.

Create your website with WordPress.com
Get started