ஆழ்வார்கள் அவதார வைபவத்தை முன்கூட்டியே அறிவிக்கும் ஸ்ரீமத் பாகவத ஸ்லோகம்

ஸ்ரீமத்பாகவதம் 11ஆம் காண்டம் 5ம் அத்யாயத்தில் கரபஜன மஹரிஷி, நிமி மஹாராஜனுக்கு கலியுகத்தில் எம்பெருமானின் வழிபாட்டுக்கு விரோதமாய் உள்ளவர்கள், அமைதியை இழந்தவர்கள், எம்பெருமானின் நாமங்கள், ரூபங்கள் மற்றும் அவனை அடைவதற்கான உபாயங்கள் ஆகியவற்றை போதனை செய்து வருகிறார். அப்பொழுது ஸாதிக்கிறார்: 

க்ருதாதிஷு ப்ரஜா ராஜன் கலாவ்  இச்சந்தி ஸம்பவம் |

கலௌ கலு பவிஷ்யந்தி நாராயண-பராயணா: |

க்வசித் க்வசின்  மஹா-ராஜ த்ரவிடேஷு ச பூரிஷ: || 38.

தாம்ரபர்ணீ நதீ யத்ர க்ருதமாலா பயஸ்வினீ |

காவேரீ ச மஹா-புண்யா ப்ரதீசீ ச மஹாநதீ ||39.

யே பிபந்தி ஜலம் தாஸாம் மனுஜா மனுஜேஷ்வர |

ப்ராயோ பக்தா பகவதி வாஸுதேவே(அ)மலாஷயா: || 40

அரசே! ஸத்ய யுகம் மற்றும் பிற யுகங்களின் வாசிகள் இந்தக் கலியுகத்தில் பிறவியெடுக்க மிகுந்த ஆவலுடன் உள்ளனர். ஏனெனில் இந்த யுகத்தில் நாராயணின் பக்தர்கள் பலர்  இருப்பார்கள். இவர்கள் பல்வேறு இடங்களில் தோன்றி ஹரியிடம் அளவில்லா பக்தி கொண்டிருப்பார்கள். வேந்தே! இவர்கள் பலவிடங்களில் தோன்றினாலும் குறிப்பாக வளங்கள் நிறைந்த த்ராவிட தேசத்தில் பாய்ந்தோடும் புண்ய நதிகளான தாம்ரபர்ணி, க்ருதமாலா, பயஸ்வினி, மிகவும் புண்யம் வாய்ந்த காவேரி, பிரதீசி, மஹாநதி ஆகிய நதிகளின் கரைகளிலும் மற்றும் மேற்கு நோக்கி பாயும் நதிகளின் கரைகளிலும் அநேகமான பேர்கள் தோன்றுவார்கள். அப்புண்ய நதிகளின் தீர்த்தத்தைப் பருகுபவர்கள் வாசுதேவனின் பரம பக்தர்களாக இருப்பார்கள்” என்று தலைக்கட்டுகிறார்.

இந்த ஸ்லோகத்தை சற்று ஆராய்ந்து பார்த்தால், இங்கே கரபஜன முனி ஆழ்வார்களின் திரு அவதார வைபவத்தை முன்கூட்டியே அறிவிக்கிறார் என்று நன்கு விளங்குகிறது.

த்வாபர-கலியுக சந்தியில் முறையே அடுத்தடுத்த நாட்களில் தோன்றி எம்பெருமானுடைய ஸ்வரூப-ரூப-குண விஷேஷனங்களை அர்ச்சாவதாரங்களில் நன்கு அநுபவித்து மகிழ்ந்து, அதற்கு போக்குவீடாய், அநாதியான தமிழ்பாஷையில் ஸர்வோத்தமமான மூன்று திருவந்தாதிகள் என்றவோர் அதியத்புதமானத் திருவிளக்கை ஏற்றினர் பரம கவிகளாம் முதல் மூன்று ஆழ்வார்களான பொய்கையாழ்வார், பூதத்தாழ்வார் மற்றும் பேயாழ்வார். அதன் மூலம் எம்பெருமானின் அர்ச்சாவதார அநுபவத்தை மதுரமான பாசுரங்களிட்டுப் பாடும் மார்க்கத்தைத் துவக்கி வைத்தனர். 

பின்னர் தாம்ரபர்ணியின் கரையில் திருவவதரித்த குருகூர்ச் சடகோபன் அதுவரை வேதாந்தத்திலும் இதிஹாச புராணங்களிலும் இருந்த தெளியாத நிலங்களையும் ஸாமான்யர்களின் அறிவு நிலைக்கு எட்டாத அர்த்தங்களையும் அனைவரும் அநுஷ்டித்து அறிந்துகொள்ளும்படி நான்கு வேதங்களையும் தமிழ் மறையாக்கித் தந்தருளினார். அதே தாம்ரபர்ணியின் கரையில் ஸ்வாமி நம்மாழ்வாருக்கு முன்னரே அவதரித்தவர் அவரின் அத்யந்த சிஷ்யரான ஸ்வாமி மதுரகவியாழ்வார்.  இவர் எழுந்தருளியிருந்த காலத்தில் எம்பெருமான் கண்ணனே இவ்வுலகில் எழுந்தருளியிருந்தான். இருப்பினும் அவனை நேரே சென்றடைந்து ஆச்ரயிக்காமல் ஓர் ஆசார்யன் மூலமாகத் தான் அடையவேண்டும் என்ற துணிவுகொண்டு தக்க ஆசார்யனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தார். ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் திருவவதரித்த பின் அவர் திருவடிகளில் ஈடுபட்டு அவர் திவ்ய ஸூக்திகளும் திருவடியுமே தமக்கு உபாயமாகக் கொண்டு அவருக்கு இடைவிடாது நித்யகைங்கர்யங்கள் செய்து ஆசார்ய ஸம்பந்தம் மூலமாகவே பக்தியும் ப்ரபத்தியும் ஸித்திக்கும் என்று நமக்குக் காட்டியருளினார். 

வைகை நதிக்கரையில் அவதரித்தார் பெரியாழ்வார் என்று கொண்டாடப்பட்ட ஸ்ரீ விஷ்ணுசித்தர்.

மச்-சித்தா மத்-கத-ப்ராணா 

போதயந்த: பரஸ்பரம்

கதயந்தஷ் ச மாம் நித்யம் 

துஷ்யந்தி ச ரமந்தி ச

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 10-9

என்ற எம்பெருமான் கண்ணனின் திருவாக்குப்படி அவர் ஸதா ஸர்வ காலமும் கண்ணனையே நினைத்து உருகி கரைந்து யசோதா பாவனையில் அவனுக்குத் தொட்டிலிட்டு, நீராட்டி, பூச்சூட்டி, காப்பிட்டு, ஆயர்குல பெண்களாகவும், சிறுமிகளாகவும் நின்று அவன் செய்யும்  தீம்புகளைக் கண்டித்து, ஆயர் குல சிறுவர்களாக இருந்து வெண்ணெயைத் திருடி, பசுக்கள் நிறைந்த கொட்டைகளில் புகுந்து மதுரா நகரின் புழுதிகளில் உருண்டு என்று பருகப் பருகத் தெவிட்டாதப் பாசுரங்களினால் அவனை ஆராதித்து அவனுக்கு பல்லாண்டு பாடியருளினார். அவ்வாழ்வார் பெற்றெடுத்த பெண் பிள்ளையான கோதை கண்ணன் மேல் தீராக் காதலும் பக்தியும் கொண்டு, அவனைப் பாமாலையால் அர்ச்சித்தும், பூமாலையைச் சூடிக்கொடுத்தும் அவனையே மணாளனாகக் கரம் பிடித்தாள்.  

காவிரி நதிக்கரையில் அவதரித்த தொண்டரடிப்பொடியாழ்வாரும் திருப்பாணாழ்வாரும் அக்கரையில் பள்ளிகொண்டுள்ள ஸ்ரீரங்கநாதனின் அர்ச்சாவதாரத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு பக்தி என்னும் தெவிட்டாத ரஸத்துடன் இசையைக் கோர்த்துப் பாசுரமிட்டு திருவரங்கனின் திவ்ய மங்கள திருமேனியைத்  தமிழ் மாலைகளால் அலங்கரித்தனர். திருக்குறையலூரில் அவதரித்த திருமங்கையாழ்வார் பிற க்ஷேத்ரத்து எம்பெருமான்கள் மீதும் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு அவர்களை நேரில் சென்று ஸேவித்து அவ்வனுபவத்தையே நம்மாழ்வாரின் வேதத்தின் ஸாரமான நான்கு பிரபந்தங்களுக்கு உபாங்கங்களாய் ஆறு திவ்யப்ரபந்தங்களை அருளினார். 

எம்பெருமானின் கௌஸ்துப ரத்னத்தின் அம்சமாக தென்மேற்கு திசையில்(திருவஞ்சிக்களம், கேரளா) தோன்றிய ஸ்வாமி குலசேகராழ்வார் தம் ஸ்ரீஸூக்திகள் மூலம் இந்திரியங்களை எம்பெருமானின் விஷயமாகப் ப்ரயோகித்து, அவனைச் சரணடைந்து கைங்கர்யம் பண்ணுவதே ஒரு ஜீவனுக்குத் தலையாய கர்தவ்யம் என்று நிர்தாராணம் பண்ணினார்.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் காட்டியபடி கலியுக சந்தியில் அவதரித்த, எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணின் பரம பக்தர்களான முதல் மூன்று ஆழ்வார்கள் அருளிய திருவந்தாதிகளென்னும் தீபமானது உலகத்திலுள்ளவர்களின் அஜ்ஞானம் நீங்கவும், நான்கு வேதங்களின் அந்தத்தில் கூறிய மார்க்கம் ப்ரகாஸிக்கவும் செய்தது. அவர்களுக்குப் பின் திருவவதரித்த ஆழ்வார்கள் மற்றும் ஆச்சார்யர்கள், அம்முதல் ஆழ்வார்கள் காட்டிய வழியில் சென்று, அவ்விளக்க்கிற்கு மேன்மேலும் எம்பெருமானின் திவ்ய மங்கள அநுபவம் என்னும் நெய்யைச் சேர்த்ததால் இன்றுவரை அவ்விளக்கானது கொழுந்துவிட்டு எரிந்துகொண்டு  நம்மிடத்திலுள்ள அஜ்ஞானமென்னும் இருளைப் போக்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

ஆழ்வார்கள் திருவடிகளே சரணம்.

கண்ணனுக்கும் எம்பெருமானாருக்கும் சிலேடை

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததியின் 13ம் ஸ்லோகத்தில் ஸ்வாமி ராமாநுஜருக்கும் எம்பெருமான் கண்ணனுக்கும் உள்ள ஒற்றுமையை வெளிப்படுத்தி கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக திருவவதரித்தான் என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச: |

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

நநு ராமாவரஜ: ஸ ஏஷ பூய: ||

ஸ்ரீ யதிராஜஸப்ததி -13

மைந்நம்பு வேல்கண் நல்லாள்முன்னம் பெற்ற வளைவண்ணம் நன்மாமேனி, தன்நம்பி நம்பி” என்றபடி கண்ணபிரான் பலராமனுக்கு தம்பியாதலின் ராமாநுஜன் என்ற திருநாமம் கொண்டான். ஜகதாசார்யரான ஸ்ரீ பாஷ்யகாரருக்கு ராமாநுஜர் என்ற திருநாமம் ப்ரஸித்தம். 

சமிதோதய சங்கராதி கர்வ:

கண்ணன்‌, பாணாஸுர யுத்தத்தில்‌ சங்கரனைத்‌ தோல்வி அடையச்செய்தும், இந்திரன்‌ மழையைப்‌ பொழிந்தபோது, குன்றமேந்தி குளிர்மழை காத்தும், நான்முகன்‌ பசுங்கன்றுகளை மறைத்தபோது, வேறு கன்றுகளை உண்டு பண்ணியும் அவர்களின் கர்வத்தை அடக்கினான். சங்கரர்‌, பாஸ்கரர்‌ ஆகியோரின்‌ மதங்களைத்‌ தம்‌ வாதத்திறமையால் கண்டித்தார்‌ ஸ்வாமி ராமாநுஜர்‌. சங்கரர்‌, “ப்ரஹ்மம் ஸத்யம், உலகம் மாயை, ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றேயன்றி வேறில்லை, ப்ரஹ்மம் நிர்குணம் (ப்ரஹ்மஸத்யம் ஜகந்மித்யா ஜீவோப்ரஹ்மணைவ ந அபர:)” என்று வேதத்தில் உள்ள அபேதச்ருதிகள் கொண்டு அத்வைத ஸித்தாந்தத்தை ஸ்தாபித்தார். ஸ்வாமி ராமாநுஜரோ, “ப்ரஹ்மமும்‌ ஸத்யம்‌; உலகமும்‌ ஸத்யம்‌; ஜீவனும்‌ ஸத்யம்‌. ஜீவனும் ப்ரஹ்மமும் ஒன்றல்ல; மாறாக ப்ரஹ்மத்தை, ஸகல ஜீவன்கள் மற்றும் அசேதனப் பொருள்களையும் தமக்குச் சரீரமாகக் கொண்டு அவற்றின் ஒவ்வொன்றிலும் அந்தர்யாமியாய் இருப்பவராக அறியவேண்டும். இதைத் தவிர அறிய வேண்டியது வேறில்லை. பரமபுருஷனை அநுபவிப்பவனாகவும், அநுபவிக்கப்படும் பொருளாகவும், ஏவுகிறவராகவும் இந்த மூன்று நிலைகளில் அறிந்து கொள்ளவேண்டும் (ஏதத் ஜ்ஞேயம் நித்யமேவாத்மஸம்ஸ்த்தம் நாத: பரம் வேதிதவ்யம் ஹி கிஞ்சித், போக்தா போக்யம் ப்ரேரித்தாஞ்ச மத்வா ஸர்வம் ப்ரோக்தம் த்ரிவிதம் ப்ரஹ்மமேதத்), ப்ரஹ்மம் எண்ண முடியாத திருக்கல்யாண குணங்களின் கடல் போன்றவன்.” என்பதனை உபநிஷத்துக்களைப் ப்ராமணமாகக் கொண்டும் ஆழ்வார் ஸ்ரீஸூக்திகளை அதற்குத் துணையாகக் கொண்டும் ஸ்தாபித்தார். அதேபோன்று பாஸ்கர மதத்தையும்‌ கடகஸ்ருதி வாக்யங்களைப் ப்ரமாணமாகக் கொண்டு கண்டித்தார். ஆக, சங்கரமதம்‌ பாஸ்கரமதம்‌ முதலிய பிற மதங்களைக்‌ கண்டித்து அவர்களின்‌ செருக்கை அடக்கினார்‌. 

ஸ்வபலாதுத்த்ருத யாதவப்ரகாச:         

யாதவ வம்ஸத்தாரைத் தொடர்ந்து துன்புறுத்தி வந்த கம்ஸனைத் தன் வலிமையால் கொன்று யாதவர்களை நன்னிலையில் நிறுத்தி அவர்களை ஸந்தோஷமாக வாழ வழிவகுத்தான் கண்ணன். யாதவப்ரகாசர் “கப்யாசம் புண்டரீகமேவ அக்ஷிணீ” என்ற உபநிஷத் வாக்யத்திற்கும் இன்னும் பிற வாக்யங்களிற்க்கும் வேதத்திற்கு முரண்பாடான அர்த்தங்களைக் கூறிவர, ஸ்ரீபாஷ்யகாரர் தம்முடைய கூர்மையான ஞானத்தினால் அதன் நேரிய பொருளைக் கூறித் தெளிவித்து, அவரை ஆட்கொண்டு, ஓர் ஸ்ரீவைஷ்ணவனாக்கி உஜ்ஜீவிக்கச் செய்தார். 

அவரோபிதவாந் ச்ருதேரபார்த்தாந் 

த்ரௌபதியை ஒரு மாபெரும் சபையில் அவமானப்படுத்திய துரியோதனாதிகளையும் அந்த அநீதியைத் தடுக்காத பீஷ்ம த்ரோணாதிகளையும் பாரதப் போரில், பார்த்தனுக்குத் துணையாக, ஓர் சாரதியாய் நின்று மடியச் செய்தான் பார்த்தசாரதியான கண்ணன். வேதாந்தத்திற்கு பிற மதத்தினர் வேதவ்ருத்தமாக கூறிய தவறான அர்த்தங்கள் அனைத்தும் அழிந்துபோம்படி தம் ஸ்ரீ ஸூக்திகளின் மூலம் கண்டித்து, அவ்வர்த்தங்களைச் சீர்படுத்தி வெளியிட்டருளினார் ஸ்ரீபாஷ்யகாரர். 

இவ்வொற்றுமைகளை ஆராய்ந்து பார்க்கையில் எம்பெருமான் கண்ணனே ஸ்ரீபாஷ்யகாரராக அவதரித்தானென்பது பொருந்தும் என்று தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

“இலைகள்  நிறைந்த தாமரைப் பூவிலே  வீற்றிருக்கும் அலர்மேல்மங்கையின் பதியான ஸ்ரீமந் நாராயணன் தன் திருக்கையில் தரித்திருக்கும் திருவாழியாழ்வானும், நந்தகமும், பகைவர்மேல்  பாயும் கதையும், சார்ங்கமென்னும் வில்லும், பாஞ்சசன்னியமும் ஆகிய இவையைந்தும் இப்பூமண்டலத்தைக் காக்க இப்பரதகண்டத்தின் நடுவில் யதிராஜராக அவதரித்தன” என்று ஸ்வாமி திருவரங்கத்தமுதனார் இராமாநுஜ நூற்றந்தாதியில் ஜகதாசார்யனின் அவதாரவைபவத்தைக் கொண்டாடுவது இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது. 

அடையார்கமலத்து அலர்மகள்கேள்வன் கையாழியென்னும்

படையொடு நாந்தகமும் படர்தண்டும் ஒண்சார்ங்கவில்லும்

புடையார்புரிசங்கமும் இந்தப்பூதலம்காப்பதற்கென்று

இடையே இராமானுசமுனியாயின இந்நிலத்தே.

இராமானுஜ நூற்றந்தாதி – 33

ஸ்ரீமதே ராமாநுஜாய நம: | ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹாதேசிகாய நம:

ஸர்வலோக சரண்யனின் வ்ரதம்

சரணாகதியே மோக்ஷத்திற்க்கான சிறந்த உபாயம் என்றும் அந்தச் சரணாகதியை அநுஷ்டிக்க அந்தணர், அந்தியர், எல்லையில்நின்ற அனைத்துலகும் நொந்தவர் என அனைவரும் உரியவர்களே என்றும் ஸ்வாமி தேசிகன் தாமருளிய பல ஸ்ரீஸூக்திகளில் நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார். அவற்றுள் ப்ரதான ஸூக்தியான “ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா”வில் எம்பெருமான் ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு விளக்கொளிபெருமாளிடம் ப்ரபத்தியை விண்ணப்பிக்கிறார்.

யம் பூர்வமாச்ரிதஜநேஷு பவாந் யதாவத்

தர்மம் பரம் ப்ரணிஜகௌ ஸ்வயமாந்ருசம்ஸ்யம் |

ஸம்ஸ்மாரிதஸ்த்வமஸி தஸ்ய சரண்யபாவாத்

நாத த்வதாத்தஸமயா நநு மாத்ருசார்தம் ||

ஸ்ரீ சரணாகதி தீபிகா – 45
Thoopul Sri Vilakoli Perumal Temple Jaya Varusha Masi Sravana Purappadu -  Anudinam.org
தூப்புல் ஸ்ரீ விளக்கொளி பெருமாள்

“விளக்கொளிபெருமாளே! அடியார்களிடத்தில் கருணை கொள்வதுவே தேவரீருக்கு சிறந்த தர்மமாகும். இவ்வுண்மையை தாங்களே தங்கள் திருவாயினால் இராமாவதாரத்தில் வெளியிட்டருளினீர். அந்தத் தர்மத்தைத் தற்பொழுது தேவரீருக்கு நினைவூட்டி அடியேன்பால் தயைபுரியுமாறு வேண்டுகின்றேன். நீயோ எல்லாருக்கும் ரக்ஷகனாய் நிற்கிறாய். அடியார்களுக்காக தேவரீர் கூறும் ஸத்யம் அனைத்தும் அடியேனைப் போன்ற தாழ்ந்த நிலையிலுள்ளவர்களுக்காக ஏற்பட்டனவல்லவோ? ஆதலால் உன் ஸத்யத்தை அடியேன் விஷயத்திலும் காத்தேயாக வேண்டும்” என்று இராமாவதாரத்தில் விபீஷணன் விஷயமாக வெளியிட்ட ஸத்யத்தை முன்னிட்டுக்கொண்டு இங்கே தீபப்ரகாஸனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார். 

ஸ்ரீராமனின் சரணாகதரக்ஷண வ்ரதம்:

துஷ்டனான ராவணனுக்குத்‌ தம்பியான விபீஷணன் அந்த இராவணன்‌ ஜனஸ்தானத்தில்‌ ஜடாயுவைக்கொன்று, சீதையை அபகரித்து, இலங்கையில்‌ சிறை வைத்திருக்‌க, அவளோ இரவும்‌ பகலும்‌ இராமனையே நினைத்து உருகுகின்‌றனள்‌. சீதையை இராமனுக்குத் திருப்பிக்கொடுத்து விடு என்று விபீஷணன் ௮வனுக்குப்‌ பல நியாயமான வார்த்தைகளால்‌ தெரிவித்தும்‌ ௮வன்‌ காலனால்‌ தூண்டப்பட்டு அவன் வார்த்தையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. மேலுமவன்‌ விபீஷணனை வெறுத்து விரட்டிவிட்டனன்‌. ஆகையால்‌ தஞ்சனென்று அடைந்தவனை அஞ்சேல் என்று அபயமளிக்கும் தன்மையனான இராமன் எவர் என்ன சொன்னபோதிலும் ரக்ஷிக்காமல் இருக்கமாட்டான் என்று தன் நான்கு மந்திரிகளுடன் 

நிவேதேஅயத மாம் க்ஷிப்ரம் ராகவாய மஹாத்மனே |

ஸர்வ லோக ஷரண்யாய விபீஷணம் உபஸ்திதம் ||

யுத்தகாண்டம் 17-17

என்றபடி இராமனை சரணம்‌ புகுந்தான் விபீஷணன். மேலும்:

பரித்யக்தா மயா லங்கா மித்ராணி ச தனானி ச | 

பவத் கதம் ஹி மே ராஜ்யம் ச ஜீவிதம் ச ஸுகானி ச ||

யுத்தகாண்டம் 19-5

 “இராமா! இராவணனது தம்பியான நான் அவனால் அவமதிக்கப்பட்டபடியால் ஸர்வலோகசரண்யனான உன்னைச் சரணமடைந்தேன். நான் இலங்கையிலுள்ள எனது மனைவி மக்களையும், ஐஸ்வர்யங்களையும் விட்டு நீயே கதியென்று வந்தவன். இனி என் ஜீவன் உனதே” என்றான்.

இராம லக்ஷ்மணர்கள் மேல் மிகுந்த ப்ரீத்தி கொண்ட ஸுக்ரீவன் விபீஷணனின் வருகை கண்டு அவனால் அவர்களுக்கு ஏதேனும் துன்பம் நேருமோ என்றஞ்சி:

ஏஷ ஸர்வ ஆயுத உபேத꞉ சதுர்பி꞉ ஸஹ ராக்ஷஸை꞉ |

ராக்ஷஸோ அப்யேதி பஷ்யத்வம் அஸ்மான் ஹந்தும் ந ஸம்ஷய||

யுத்தகாண்டம் 17-7

அந்தர்தனகதாஹ்யேதே ராக்ஷஸா꞉ காமரூபிண꞉ |

ஷூராஷ்ச நிக்ருதிஜ்ஞாஷ்ச தேஷாம் ஜாது ந விஷ்வஸேத் ||

ப்ரணீதீ ராக்ஷஸேந்த்ரஸ்ய ராவணஸ்ய பவேதயம் |

அனுப்ரவிஷ்ய ஸோ(அ)ஸ்மாஸு பேதம் குர்யான்ன ஸம்ஷய꞉ ||

யுத்தகாண்டம் 17-21-22

“இவன் நான்கு ராக்ஷஸர்களுடன் ஸமஸ்த ஆயுதங்களையும் தரித்து வந்திருக்கிறான். இராமா! இவன் உன்னைச் சரணமடைந்தவனாயினும் நம்பத் தகுந்தவனல்லன். இவன்‌ இராவணனிடமிருந்து வந்திருப்பதால்‌ இவனிடம்‌ நம்பிக்கை வைக்கலாகாது. இவன் இராவணனால் அனுப்பப்பட்ட வேவுகாரனாக இருக்கக் கூடும். இவர்கள் தங்கள்‌ சொந்த பெயர்களையும் ஸ்வருபத்தையும் மறைத்து நம்மிடம் இனிமையாகப் பேசி அனுகூலர் போல் நடித்து நம்மை வஞ்சித்து நமக்குத் தீங்கிழைக்கவல்லவர்கள். அவ்வகையில் இவ்விபீஷணன் நம்மை வஞ்சிக்க வந்தவனே. ஆதலால் அவனை ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது. இவன் வேவு பார்க்க மட்டும் வந்தவனல்லன். சமயம் பார்த்து உன்னையும் லக்ஷ்மணனையும் கொல்லும்படி இராவணனால் ஏவப்பட்டு வந்திருக்கக் கூடும்” என்றான்.

பிறகு பேசத் தொடங்கிய அங்கதனும் ஜாம்பவானும்:

ப்ரக்ருத்யா ராக்ஷஸோ ஹ்யேஷ ப்ராதாமித்ரஸ்ய வை ப்ரபோ |

ஆகதஷ்ச ரிபோ꞉ ஸாக்ஷாத்கதமஸ்மிம்ஷ்ச விஷ்வஸேத் || 

யுத்தகாண்டம் 17-25

“இராமா! இவனோ இராவணனின் தம்பி. ராக்ஷஸ வம்ஸத்தைச் சேர்ந்தவன். அவன் வந்த காலமும் தேசமும் தகுந்தவை அல்ல. இவன் உன்னைச் சரணடைந்தவனாயினும் எதிரிகளிடமிருந்து வந்ததால் இவனை பரீக்ஷிக்காமல் ஏற்றுக்கொள்ளலாகாது” என்றனர்.

வானரசேனர்களின் வாதங்களைப் பொறுமையாகக் கேட்டு கொண்டிருந்த எம்பெருமான் அவர்களுக்கு சமாதானம் சொல்லத் தொடங்கினான்:

Looking for the bond of trust

ஸக்ருத் ஏவ ப்ரபந்நாய தவ அஸ்மி இதி ச யாசதே |

அபயம் ஸர்வபூதேப்யோ ததாமி ஏதத் வ்ரதம் மம ||

யுத்தகாண்டம் 18-33

“வானர ச்ரேஷ்டர்களே! தஞ்சமென்று வந்தடைந்தவர்களை அவர்களிடம் எவ்வளவு தோஷங்கள் இருப்பினும்  நான் எவ்விதத்திலும் கைவிடமாட்டேன். எவனொருவன் தன்னை என்னிடம் ஒப்படைத்து நான் உன்னுடையவன் என்று கூறி ஒரு முறை ப்ரபத்தி செய்கிறானோ அவனை நான் ரக்ஷித்தே தீர்வேன். கையைக்கூப்பிக்கொண்டு அடைக்கலம் புகவந்தவன் விரோதியாயினும், நண்பனாயினும் வேறு யாராயினும் அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டியதே என் ஸ்வரூபத்திற்குப் பாங்காகும். இந்த ராக்ஷஸன் துஷ்டனாயினும் சரி, நல்லவனாயினும் சரி. இவனால் நம்மை ஒன்றும் செய்ய இயலாது. சரணமடைந்தவனை ரக்ஷிக்காமல் விட்டால் பெரிய தோஷம் ஸம்பவிக்கும். ஆகையால் “சரணம்” என்ற பொழுதே அவன் விபீஷணனாயினும் அல்லது விபீஷணவேடம் தரித்த இராவணனே ஆயினும் நான் அவனை ரக்ஷித்தே தீர்வேன். இது என்னுடைய வ்ரதமாகும்.” என்று சொல்லி முடித்தான். இங்ஙனம் இராமன் கூறியதைக் கேட்டு அவன் குணத்தை நன்கு அநுபவித்த வானரசேனர்கள், “இராமா! நீயே ஸர்வலோக ரக்ஷகன். பிறர்க்கு ஹிதத்தை அளிப்பதற்கே திருவவதரித்தவன்” என்று உத்கோஷித்தனர்.

ஸ்ரீராமன் விபீஷணடித்திற் காட்டிய இவ்வபயப்ரதாநத்தை அடியொட்டி அவனுக்கு அருளினது போல தம் விஷயத்திலும் அருள வேண்டுமென்று ஸர்வலோகசரண்யனிடம் விண்ணப்பிக்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். அவர் நமக்காக அருளிய ஸ்ரீஸூக்திகளை முன்னிட்டுக்கொண்டு நாமும் சக்ரவர்த்தித்திருமகனிடம் சரண் புகுவோமாக.

வேம்பின்புழு வேம்பன்றி உண்ணாது!

திருமங்கையாழ்வார் அருளிய பெரிய திருமொழி 10-8 மாற்றமுளவாகிலும், 7வது பாசுரம்:

வேம்பின்புழு வேம்பன்றி உண்ணாது அடியேன் 

நான் பின்னும் உன் சேவடியன்றி நயவேன் 

தேம்பலிளந்திங்கள் சிறைவிடுத்து ஐவாய்ப்

பாம்பினணைப்பள்ளிக் கொண்டாய் பரஞ்சோதீ

பொருளுறை:

க்ஷயரோகத்தால் மெலிவுற்ற யுவாவான சந்திரனுக்கு க்ஷயரோகத்தைப் போக்கியருளின, ஐந்து முகங்களையுடைய, ஸர்பத்தின் உடலான படுக்கையில் ஸயனித்திருக்கும் ஸ்ரீரங்கநாதனே! ஸர்வேஸ்வரனாய் மிக்க ப்ரகாஸமானவனே! வேப்பமரத்திலே பிறந்திருக்கும் புழு கசப்பான வேம்பை விட்டு வேறொன்றை உண்ணுவதில்லை. அதுபோல அடியேன் உனக்கே தாஸனாய், உனது அழகிய திருவடிகளை விட்டு வேறொன்றை விரும்பவேமாட்டேன்.” 

இப்பாசுரத்தின் உட்கருத்தை இனி ஸேவிப்போம்.

பொதுவாக எம்பெருமானின் இனிமைக்கு கரும்பையும் அதன் ரஸத்தையும் ஒரு த்ருஷ்டாந்தமாக இட்டுக் கூறுவது வழக்கம். “தொண்டர் தங்கள் சிந்தையுள்ளே முளைத்தெழுந்த தீங்கரும்பு” என்று இவ்வாழ்வாரே கரும்பை எம்பெருமானுக்கு உவமையாக்கியதும், ஸ்வாமி தேசிகன் தேஹளீசஸ்துதியில் திருக்கோவலூர் எம்பெருமானான நெடுமாலை பெண்ணை ஆற்றங்கரையில் விளைந்த கரும்பு என்றும் அவன் திவ்யமங்கள அநுபவம் கருப்பஞ்சாறு போன்றது என்று கொண்டாடியதும் இங்கே அநுஸந்திக்கத்தக்கது.

காஸாரபூர்வகவிமுக்யவிமர்த்தஜந்மா

பண்ணாதடேக்ஷூஸுபகஸ்ய ரஸோ பஹூஸ்தே

த்வத்பாதபத்மமதுநி த்வதநந்யபோக்யே

நூநம்‌ ஸமாச்ரயதி நூதநசர்க்கராத்வம்‌

தேஹளீசஸ்துதி-7

ஆனால் அகிலஹேயப்ப்ரத்யநீகனை இப்பாசுரத்தில் கருப்பஞ்சாற்றிற்கு நேர் எதிர் தட்டில் உள்ள வேம்போடு உவமையாக்கிக் கூறுவது அவன் திருக்கல்யாண குணங்களுக்குப் பாங்காகுமோ?

ஆழ்வார், இப்பாசுரத்தில் தலைவனான எம்பெருமான் என்ன செய்தினும் அவன் அடியவனான சேதனனுக்கு அவனையன்றி வேறு புகலிடமில்லை என்று நாம் அவனிடங்கொண்ட அநந்யார்ஹ தாஸ்யத்வத்தை ஸ்தாபிக்கவே வேம்பை உவமையாக்குகிறார். 

மனைவிகள் அனைவரையும் ஒரே விதமாகப் பாராட்டாமலிருந்த சந்திரனுக்கு சாபத்தால் க்ஷய ரோகம் ஏற்பட அவன் திருவரங்கம் சென்று அரங்கனை சரணடைந்து அங்குள்ள சந்திரபுஷ்கர்னியில் ஸ்நானம் செய்ய, திருவரங்கன் அந்த ரோகம் போகவருளினான். எம்பெருமானைத் தவிர பிற பலன்கள் மீது மோகங்கொள்வதென்பது நம் மனத்தில் ஏற்படும் ரோகம். வேம்பிற்கு தேஹத்தில் ஏற்படும் ரோகத்தையும் பித்தத்தையும்  போக்கி அனுகூலம் செய்யும் குணம் உண்டு. அதுபோல நம் மனத்தில் ஏற்பட்ட ரோகத்திற்கு எம்பெருமான் வேப்பஞ்சாறாகி அந்த ரோகத்தைப் போக்கியருளி தன் திவ்யமங்கள ஸ்வரூபத்தைக் காட்டிக் கொடுத்து நம்மைத் தன் பக்கல் ஈர்த்துக்கொள்கிறான். 

ஆழ்வார் ஸாதிக்கிறார்: “நீ வேம்பாக உன்னை ஆக்கிக்கொண்டு அடியேனை பரீட்சிக்கலாம். அப்பொழுதும் அடியேன் வேறொரு பலனையோ அதனை அளிக்கவல்ல தேவதையையோ நாடமாட்டேன். தலைவன் இனியன செய்தாலும் செய்யாதிருந்தாலும் அவன் மேல் எல்லையில்லா பதிவ்ரத்யம் கொண்ட தலைவியானவளுக்கு அவனையன்றி வேறு கதியில்லாதது போல அடியேன் உனக்கு வேம்பாயிட்டேனே என்னில் நான் வேம்பில் ஜீவித்து அதன் சாற்றை உண்டு வாழும் வேப்பம்புழு ஆவேன். நீ கரும்பானால் கருப்பம்புழுவாவேன். எம்பெருமானே! நான் உன்னிடத்தில் அடிமை கொண்டிருப்பது நீ கரும்பு போல இனியவனாக இருப்பதினாலேயே மட்டும் அன்றி நீ மிக இன்னாதவனாயிருப்பினும் உன்னையே விரும்பியிருப்பேன். இதுவே தாஸனான அடியேனின் ஸ்வரூபத்திற்கு லக்ஷணம்” என்று தலைக்கட்டுகிறார்.

இயற்கையில் கரும்பாயிருக்கிற நீ என் திறத்திலே வேம்பாக ஆனாலும் தேவரீரை நான் விடமாட்டேனென்றது போலவே, இயற்கையில் உனக்கு தாஸனாயிருக்கிற நான் அந்த  தாஸ்யத்வம் மாறப் பெற்றாலும் உன்னைத் தவிர  வேறொன்றை உபாயமாகக் கொள்ள மாட்டேன் என்பது இப்பாசுரத்தின் திரண்ட கருத்து.

திருமங்கையாழ்வார் திருவடிகளே சரணம்!

பச்சையிட்டுத் திருத்திப் பணிகொண்ட மணக்கால் நம்பி

திருநக்ஷத்ரம்: மாசி மகம்

அவதார ஸ்தலம்: மணக்கால் (ஸ்ரீரங்கம் அருகே இருக்கும் கிராமம்)

ஆசார்யன்: உய்யக்கொண்டார்

ஸ்வாமி உய்யக்கொண்டாரின் ஸ்ரீபாதத்தை ஆச்ரயித்தவர்களுள் ப்ரதானமானவர் மணக்கால்நம்பி. இவர் இயற்பெயர் ஸ்ரீராமமிஶ்ரர். இவர் பன்னிரண்டு வருடங்கள் உய்யக்கொண்டார் திருவடிகளில் ஸர்வவித கைங்கர்யங்களையும் செய்து கொண்டு வந்தார். உய்யக்கொண்டார் தேவிகள் பரமபதிக்க அவருடைய திருமாளிகைக் கைங்கர்யங்கள் அனைத்தையும் தாமே செய்து வந்தார் ஸ்ரீராமமிஶ்ரர்.

ஒருநாள் உய்யக்கொண்டாருடைய சிறுமிகள் இருவரையும் நீராட்டி அழைத்து வருகையில் வழியில் வாய்க்காலில் சேறாயிருப்பது கண்டு அதைத் தாண்ட முடியாமல் அப்பெண்பிள்ளைகள் வருந்தி நிற்க, ஸ்ரீராமமிஶ்ரர் அப்பிள்ளைகள் தன் முதுகின்  மேல் அடியிட்டு  எழுந்தருளும்படி அச்சேற்றின் மேல் படியாய்க் கிடந்து அழைத்துக் கொண்டு போனார். ஆசார்யனின் புத்ரிகளின் மணற்கால் பொலிய நின்ற திருமேனியை உடையவராயிருந்தமையால் அன்று முதல் இவர்க்கு மணற்கால் நம்பி என்ற திருநாமம் ஏற்பட்டது. 

உய்யக்கொண்டார் திருநாட்டுக்கு எழுந்தருளுகையில் மணக்கால்நம்பியிடம் “சொட்டைக் குலத்தினரான ஈஸ்வரமுனிகள் திருவயிற்றிலே ஸ்ரீமந் நாதமுனிகளுக்கு ஒரு திருப்பேரனார் அவதரிப்பார்; அவருக்கு யமுனைத்துறைவர் என்று திருநாமஞ்சாற்றி தர்ஷன ப்ரவர்த்தகராம்படி ரஹஸ்யார்த்த விஷேஷங்களையும் உபதேசியும். இந்தக் கைங்கர்யத்தை ஸ்ரீமந் நாதமுனிகள் தம் அந்திம தசையிலே அடியேனுக்கு நியமித்தருளினார்; நான் செய்யப்பெற்றிலேன். நீர் அவரை அநுவர்த்தித்தாகிலும் ரஹஸ்யார்த்தங்களை உபதேசியும்” என்று மணக்கால்நம்பிக்கு நியமித்தருளினார்.

பச்சையிட்ட மணக்கால்நம்பி

சோழ நாட்டின் ஒரு பகுதியை ஆளவந்தார்(யமுனைத்துறைவர்) ஆண்டுகொண்டு தம் மனைவி மக்களுடன் ராஜபோகத்திலே திளைத்திருந்தார். தமது உண்மை ஸ்வரூபத்தை மறந்து ராஜ்ய நிர்வாகத்திலேயே மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு இருந்தார். இவரைத் திருத்தி எம்பெருமானிடத்திலும் அவனின் கைங்கர்யப் பணியிலும் ஈடுபடுத்த வேண்டும் என்ற தம் ஆசார்யன் உய்யகொண்டாரின் நியமனப்படி ஆளவந்தாரைக் காண அவர் அரண்மனைக்கு எழுந்தருளினார் மணக்கால்நம்பி. அங்கு கடுங்காவல் இருந்தமையால் உள்ளே புகுந்து ஆளவந்தாரைக் காண முடியாமல் வருந்தினார். பின்பு  திருமடைப்பள்ளியில் ஆளவந்தாருக்கு தளிகை பண்ணுபவரிடத்தில் ஸ்வாமி விரும்பி அமுது பண்ணும் கறியமுது தூதுவளைக்கீரை என்றறிந்தார். ஆறு மாத காலம், அக்கீரையை தினமும் மடைப்பள்ளியில் கொடுத்து வந்து, நித்யமும் ஆளவந்தார் அதனை அமுது பண்ணும்படி செய்வித்து வந்தார்.

நடுவில் சில காலம் தூதுவளைக்கீரையைக் கொடுப்பதை நிறுத்தி விட்டார். ஆளவந்தார் “தூதுவளை இல்லாமற் போனதேன்?” என்று தளிகை செய்பவரைக் கேட்க “ஒரு முதியவர் ஆறு மாதமாக நாள்தோறும் கொணர்ந்து கொடுத்தார். இப்போது வரவில்லை” என்றார். அதுகேட்டு ஆளவந்தார் “இனியொருகால் அவர் வந்தாராகில் நமக்குத் தெரிவிப்பது” என்றருளிச் செய்தார்.

மணக்கால்நம்பி மறுபடியும் ஆளவந்தாரைத் திருத்திப் பணி கொள்வதில் ஆசைகொண்டு, சில நாட்கள் கழித்து தூதுவளைக் கீரையை மீண்டும் மடைப்பள்ளியில் ஸமர்ப்பித்தார்.தளிகைக்காரர் நம்பியை ஆளவந்தாரின் நியமனத்திற்கேற்ப அவர் முன்னே கொண்டு  நிறுத்தினார். 

ஆளவந்தார் அவரைக் கண்டு தெண்டனிட்டு, ஆஸனமளித்து “தேவரீர் இத்தனை நாளாக நமக்குப் பச்சையிடுகிறது எதற்காக? உமக்கு வேண்டியது என்ன? அர்த்தம் வேணுமோ இல்லை க்ஷேத்ரம் வேணுமோ?” என்று வினவ, அதற்கு மணக்கால்நம்பி “நமக்கு ஒன்றும் வேண்டா. நாம் கொடுக்க வந்தோமேயன்றி உம்மிடத்தில் கொள்ள வந்தோமல்லோம். உமது பூர்வர்கள் தேடிவைத்த அர்த்தமிருக்கிறது. அந்த நிதி கிடக்கிறவிடமும் நானறிவேன். அதனை நீர் கைக்கொண்டருளுந்தனையும் நித்யமாக நாம் தேவரீர் பக்கல் வந்துபோம்படி அனுமதி வேணும்.” என்றார். ஆளவந்தாரும் இசைய, மணக்கால்நம்பி முறையே கீதையின் பதினெட்டு அத்யாயத்தையும் மற்றும் பிற ரஹஸ்யார்த்தங்களையும் உபதேசித்து அருளிச்செய்ய, நாளாக நாளாக ஆளவந்தாருக்கு ஸம்ப்ரதாய விஷயங்களில் மிகுந்த ஈடுபாடும் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனிடத்தில் தீராக் காதலும் ஏற்பட்டு தம் நிஜ ஸ்வரூபத்தை உணர்ந்து உலகப் பற்று அனைத்தையும் விட்டு ஸம்ப்ரதாய பணியில் ஈடுபட்டார்.

ஸ்வாமி மணக்கால் நம்பியினுடைய தனியன்:

அயத்நதோ யாமுநம் ஆத்ம தாஸம் அலர்க்க பத்ரார்ப்பண நிஷ்க்ரயேண
ய: க்ரீதவான் ஆஸ்தித யௌவராஜ்யம் நமாமிதம் ராமமேய ஸத்வம் ||

ஸ்வாமி திருக்கச்சி நம்பிகள் “நம்பையல்” ஆன வைபவம்

திருநக்ஷத்ரம்: மாசி, ம்ருகசீர்ஷம்

அவதார வருஷம்: ஸௌம்ய வருஷம் (கி.பி. 1009)

அவதார ஸ்தலம்: பூவிருந்தவல்லி (தற்போது பூந்தமல்லி)

இயற்பெயர்: கஜேந்திர தாஸர்

ஆசார்யன்: ஆளவந்தார்

சீடர்கள்: எம்பெருமானார்

அருளினது: காஞ்சி தேவப்பெருமாள் விஷயமாக “தேவராஜ அஷ்டகம்”

கைங்கர்யம்: காஞ்சி தேவப்பெருமாளுக்குத் திருவாலவட்ட கைங்கர்யம்.

சிறப்பு: வரதனும் பெருந்தேவித் தாயாரும் தங்கள் அர்ச்சை நிலையைத் தாண்டி இவருடன் வார்த்தை உரையாடுவார்கள். திருக்கச்சி நம்பிகள் மூலமாக எம்பெருமானாருக்கு தேவப்பெருமாள் அருளிய 6 வார்த்தைகள் அனைவரும் அறிந்ததே.

நம்பையல் ஆன வைபவம்

தம்முடைய அந்திம காலத்தில் மோக்ஷம் விரும்பினார் நம்பி. காஞ்சி தேவப்பெருமாளிடம் விண்ணப்பித்தார். தேவப்பெருமாளோ “நீர் விசிறி வீசினீர்; நான் வார்த்தை உரையாடினேன். இரண்டிற்க்கும் சரியாயிற்று. நீர் ஓர் பரம பாகவதரின் அபிமானத்தைப் பெற்றாலே உமக்கு மோக்ஷம்” என்று சொல்லிவிட்டார். அதன் படியே மாறு வேடமிட்டு ஸ்வாமி திருக்கோஷ்டியூர் நம்பியிடம் மாடுகளை மேய்க்கும் கைங்கர்யத்தைச் சில காலம் செய்து வந்தார். இவரின் இக்கைங்கர்யத்தை ஏற்றுகந்த திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி “நம்பையல்” என்று அவரால் அபிமானிக்கப்பெற்று அவ்வபிமானத்தை முன்னிட்டுக் கொண்டு வரதனிடம் மீண்டும் விண்ணப்பித்தார் திருக்கச்சி நம்பிகள்.

தாளாமைக் காரணமாக, தினமும் திருக்கச்சிக்கு(காஞ்சி) முன்புபோல் நடந்து சென்று கைங்கர்யம் செய்ய இயலாமையை எண்ணி நம்பி வருந்தியிருக்க, தேவப்பெருமாள் இவருடைய கிருஹத்திலேயே முறையே திருவரங்கனகாவும்(கோயில்), திருவேங்கடவனாகவும்(வெற்பு) மற்றும் வரதனாகவும்(பெருமாள் கோயில்) காட்சி தந்து முக்தியும் கொடுத்து அருளினார்.

அத்தலமே இன்று பூந்தமல்லி பேருந்துநிலையம் அருகில் உள்ள திருக்கச்சி நம்பிகள் ஸமேத ஸ்ரீ வரதராஜப் பெருமாள் கோயில் என வழிபாட்டில் இருந்து வருகிறது.

திருக்கசி நம்பி தனியன்

தேவராஜ தயாபாத்ரம் ஸ்ரீ காஞ்சி பூர்ணம் உத்தமம் |
ராமாநுஜ முநேர் மாந்யம் வந்தேஹம் ஸஜ்ஜநாச்ரயம் ||

திருக்கச்சி நம்பிகள் திருவடிகளே சரணம்.

குற்றம் அறியாத கோவலனார்

ப்ரக்ருதி ஸம்பந்தத்தினால் நமக்கு உண்டாகும் விபரீத ஞானமானது நம் லக்ஷணத்துக்கு விரோதமாய், எம்பெருமானிடத்தில் பலவித தோஷங்களைச் செய்வித்து அவனிடத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மிகுந்த அபசாரப்படவைக்கிறது. இது அவனுக்கு நம்மீது மிகுந்த சீற்றத்தை உண்டு பண்ணுமே என்ற பீதி உண்டாகும். ஆனால் சரணடைந்த ஆச்ரிதர்கள் விஷயத்தில் அவன்தான் “அவிஜ்ஞாதா(அறியாதவன்)”வாயிற்றே.

ஸர்வஜ்ஞனான எம்பெருமான் அறியாத பதமென்று ஒன்றிருக்குமோ? எம்பெருமானை ஸர்வஜ்ஞாதா என்றழைப்பது அல்லவோ பொருந்தும். அப்படியிருக்க இங்கு அறியாதவன் என்று எதனைச் சொல்லிற்று?

இது, எம்பெருமான் தன்னளவிலே ஆச்ரிதர்கள் எத்தனை அபசாரப்பட்டாலும் அதனால் சிறிதும் திருவுள்ளம் சீறாமல் அவர்கள் மேல் கொண்ட பக்ஷபாதத்தினால் அவர்கள் செய்யும் பல்லாயிரம் குற்றங்களையும் பொறுக்கும் அவனின் வாத்ஸல்யத்தைச் சொல்லிற்று.

ஸ்வாமி தேசிகன் ஸ்தாபிக்கிறார்:

மற்றொரு பற்றின்றி வந்தடைந் தார்க்கெல்லாங் 

குற்றமறியாத கோவலனார் – முற்றும் 

வினைவிடுத்து விண்ணவரோடு  ஒன்ற விரைகின்றார்

நினைவுடைத்தாய் நீமனமே நில்லு.

(அம்ருதரஞ்சனி 36)

என்று அவன் திருத்தாள்களில் சரணடைந்த எல்லாருடைய விஷயத்திலும் கோபாலனாக அவதரித்த பரமபதநாதன் அவர்கள் செய்த குற்றங்களை ஒரு நாளும் பொருட்படுத்தமாட்டான். ஆகையால் கவலை வேண்டா என்று எம்பெருமானின் அபராதஸஹத்வத்தை முன்னிட்டு தன் திருவுள்ளத்திற்கு உபதேஸம் செய்தருளுகிறார்.

மொழியைக் கடக்கும் பெரும் புகழான் ஸ்வாமி கூரத்தாழ்வான் வரதராஜஸ்தவத்தில் பேரருளாளனின் வாத்ஸல்யத்தை அநுபவிக்கையில் “உபாலம்போயம் போ: ச்ரயதி பத ஸார்வஜ்ஞ்யமபி தே யதோ தோஷம் பக்தேஷ்விஹ வரத நைவாகலயஸி” (வரதராஜஸ்தவம்-20) என்று அருளுகிறார். அதாவது பக்தர்களின் தோஷங்கள் ஸ்வல்பமன்றியே மலைமலையாய் குவிந்திருந்தாலும் அவற்றை அறியாதொழிவது எம்பெருமானுக்கு அவிஜ்ஞாதா என்ற திருநாமத்துக்கு பொருந்துமே தவிர ஸர்வஜ்ஞத்வாநுகுணமாகாது என்றருளுகிறார்.

எம்பெருமானின் வாத்ஸல்யமானது அடியவர்கள் செய்யும் எந்தவொரு தோஷத்தையும் மன்னித்து ரக்ஷிக்கச் செய்கிறது.  அப்படியென்றால் நாம் குற்றங்கள் செய்யலாம் என்ற அர்த்தம் அன்று. க்ஷமிப்பது அவனின் இயல்பு குணம். அவனிடத்திலும் அவன் அடியார்களிடத்திலும்  குற்றங்கள் செய்யாமல் நம் ஆழ்வார்களும் பூர்வாசார்யர்களும் நமக்கு இட்ட கட்டளைப்படி அவனைச் சரணடைந்து அவனுக்கு கைங்கர்யம் செய்வதே ஒரு சேஷனின் ஆத்ம ஸ்வரூபத்திற்கு அழகு. அக்குணத்தை வளர்த்துக்கொள்வதே நமக்கு உசிதம்.

எம்பெருமானுக்கு எப்படி, எதனைக் கொண்டு ஆராதிக்க வேண்டும்?

எம்பெருமானுக்குக் கைங்கர்யம் பண்ணவேண்டுமென்கிற அவா அநேகமான சேதனர்களிடத்தில் இருப்பினும் அவனை ஆராதிக்கப் புகுமிடத்தில் எந்தவொரு குறையுமில்லாமல் அவனை ஆராதிக்க வேண்டுமே என்கிற அவர்களின் எண்ணமானது கைங்கர்யத்திற்குத் தடையாய் இருக்கிறது.

அவன் அவாப்தஸமஸ்தகாமன், நாமோ நீசர்கள்; நீசமான உபகரணங்களைக் கொண்டு அவனை எவ்வாறு ஆச்ரயித்துத் தலைகட்டுவது?அப்படியே செய்தாலும் பரமபதநாதனுக்கு அது பாங்காயிருக்குமோ என்று ஐயங்கொண்டு அவனை விட்டுப் பலர் விலகப் பார்ப்பதுண்டு.

ஸ்வாமி நம்மாழ்வார் ஸாதிக்கிறார்:

பரிவதில் ஈசனைப் பாடி விரிவது மேவல்  உறுவீர்

பிரிவகையின்றி நன்னீர்தூய் புரிவதுவும் புகை பூவே 

திருவாய்மொழி 1-6-1

எம்பெருமான் சீலன். அவன் நம்மிடத்தில் கொண்ட அபாரமான தயையினால், ஆராதனைக்கெளியனாகி நாம் இட்டதுகொண்டு த்ருப்தியடைகிறான். அவனது திருவாராதனத்திற்குத் தீர்த்தம் ஒன்றே  போதுமானது. அந்த தீர்த்தமும் ஏலம் முதலான வாஸனாத்ருவ்யங்களோ, துளஸீ முதலான சுத்த வஸ்துக்களோ சேர்ந்ததாயிருக்க வேண்டுமென்பதுமில்லை; புஷ்பம் எதுவாகயிருப்பினும் குற்றமில்லை; ஸமர்ப்பிக்கும் முறை தவறாது ஸமர்ப்பிக்க வேண்டுமென்பதுமில்லை. இதற்கு மேலும் எதையாவது ஸமர்ப்பிக்க முடியுமென்னில் சாதாரண தூபம் ஸமர்ப்பியுங்கோள். எம்பெருமானுக்கு ஸமர்ப்பிக்கிறோம் என்கிற சுத்த பாவமும், அவனிடத்தில் பெருங்காதலும், பக்தியுமே ப்ரதானம். அவாப்தஸமஸ்தகாமன் திறத்திலே நாம் சில பொருள்களை ஸமர்பிப்பது நமது ஸ்வரூபம் நிறம்பெறுதற்கேயன்றி அவனை நிரப்புவதற்கன்று என்று அவனின் ஸ்வாராதத்வத்தை தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி நம்மாழ்வார்.

இளையபெருமாள் காட்டிய அநந்யார்ஹ சேஷத்வம்

பஞ்சவடியில் பர்ணசாலை அமைக்கும்பொழுது, எம்பெருமான் ஸ்ரீராமன் கட்டளையிடுகிறான்: 

How did Ahiravan kidnap Laxman (with Ram) if he didn't sleep during  Vanvaas? - Quora

ரமதே யத்ர வைதேஹீ த்வமஹம் சைவ லக்ஷ்மண |

தாத்ருசோ த்ருஷ்யதாம் தேச: ஸந்நிக்ருஷ்டஜலாசய: ||

ஆரண்யகாண்டம் 15-4

வநராமண்யகம் யத்ர ஜலராமண்யகம் ததா |

ஸந்நிக்ருஷ்டம் ச யத்ர ஸ்யாத்ஸமித்புஷ்பகுசோதகம் ||

ஆரண்யகாண்டம் 15-5

லக்ஷ்மணா! நீர்நிலை அருகில் இருக்கக் கூடியதும், எந்த இடத்தில் சீதை மகிழ்ச்சியாக இருப்பாளோ, அதேபோல் நீயும் நானும் உகப்புடன் இருப்போமோ, அப்படிப்பட்டதான ஓர் இடத்தைத் தேடிக் கண்டுபிடி. அந்த இடம் மரங்கள் அடர்ந்து அழகாக இருக்க வேண்டும் நீர்வளம் உள்ளதாக இருக்க வேண்டும். அருகிலேயே சமித்து, மலர்கள், தர்ப்பை, நல்ல தீர்த்தம் கிடைக்கும்படியாக இருக்க வேண்டும்.” என்றான்.

அதற்கு லக்ஷ்மணன் பதிலளிக்கிறான்:

பரவாநஸ்மி காகுத்ஸ்த த்வயி வர்ஷசதம் ஸ்திதே |

ஸ்வயம் து ருசிரே தேசே க்ரியதாமிதி மாம் வத ||

ஆரண்யகாண்டம் 15-7

இராமா! நான் காலமெல்லாம் தங்கள் அடிமையாக இருப்பவன். அதனால் உனக்குப் பிடித்தமான இடத்தைத் தேர்ந்த்தெடு என்று தாங்கள் கூறுவது முறையல்ல. எந்த இடத்தில் தங்கள் மனம் ஈடுபடுகின்றதோ அதைச் சுட்டிக்காட்டி, இங்கே பர்ணசாலையைக் கட்டு என்று எனக்கு ஆணையிடுங்கள்” என்று விண்ணப்பித்து தான் ஸ்வதந்த்ரன் அல்லன் என்றும் அவ்வாறு ஸ்வதந்த்ரமாக செய்யும் கைங்கர்யம் நிறம் பெறாது என்றும் ஸ்தாபித்து, மேலும்,

பவாம்ஸ்து ஸஹ வைதேஹ்யா கிரிஸாநுஷு ரம்ஸ்யதே |

அஹம் ஸர்வம் கரிஷ்யாமி ஜாக்ரதஸ் ஸ்வபதஸ்சதே ||

அயோத்யாகாண்டம் 31-25

நீர் வைதேஹியுடன் கூட மலைத்தாழ்வரைகளில் விளையாடுவீர்; அடியேன் நீர் விழித்துக் கொண்டிருக்கும்போதும் தூங்கும்போதும் உமக்கு எல்லா அடிமைகளையும் செய்வேன்.” என்று தன் சேஷத்வத்தை திருக்கைத்தொட்டு வெளிப்படுத்தினார் இளையபெருமாள்.

எம்பெருமானிடம் நமக்குள்ள அநந்ய உபாயத்வம்!

                              

त्वयि प्रवृत्ते मम किं प्रयासैस्त्वय्यप्रवृत्ते मम किं प्रयासैः

அஷ்டபுஜாஷ்டகம் – 6

அழகான இந்த இரண்டு வரிகள் மூலம் நம் அநந்யகதித்வத்தையும் எம்பெருமான் ஸ்ரீமந் நாராயணனிடம் நமக்குள்ள அநந்ய உபாயத்வத்தையும் ஒரு சேர தலைக்கட்டுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

ஒருவனுக்கு கைகொடுப்பேன் என்று எம்பெருமான் ஸங்கல்பிக்குமளவில் அவன் ஸ்வதந்த்ரமாக எடுக்கும் முயற்சியினாலோ பிற தேவதைகளை ஆச்ரயிப்பதாலோ ஒரு பயன் உண்டோ? அவன்ஒருவனை ரக்ஷிக்கமுடியாது என்று ஸங்கல்பித்தபின் வேறொரு தேவதையின் ரக்ஷகத்வத்தாலோ ஜீவனின் ஸ்வதந்த்ர முயற்சியாலோ யாதொரு பயனும் இல்லை என்று நிர்தாரணம் பண்ணுகிறார் ஸ்வாமி.

என்நான் செய்கேன்? யாரே களைகண்? என்னையென் செய்கின்றாய்?உன்னால் அல்லால் யாவ ராலும் ஒன்றும் குறைவேண்டேன்,கன்னார் மதிள்சூழ் குடந்தைக் கிடந்தாய்! அடியேன் அருவாழ்ணாள்,சென்னா ளெந்நாள் அந்நா ளுன்தாள் பிடித்தே செலக்காணே.

திருவாய்மொழி 5-8-3

என்ற ஸ்வாமி நம்மாழ்வாரின் பாசுரம் இங்கு அநுஸந்திக்கத்தக்கது.